Uitgelicht

Bijzondere ontmoeting

Gisterochtend bezochten wij Bredevoort. Het is een klein plaatsje in de Achterhoek dat bekend staat om zijn boekenwinkels. Er was een internationale boekenmarkt en de middelste (boekliefhebber van het eerste uur) had gevraagd of we dit gingen bezoeken.  Ter voorzorg had ik de kruk meegenomen en mijn hoogste en stevigste gympen aangetrokken.

Meneer Williams en de middelste gingen geld halen en ik zwierf even alleen op de markt en kwam bij een kraampje van een boekbindatelier. Een alleraardigste oudere man sprak mij aan en hij vertelde heel trots hoe zijn vrouw dit maakte. Ze deed dit al 25 jaar en hij vond het zo mooi. Hij keek mij aan, en vroeg of ik er verstand van had? Ik zei dat ik het prachtig vond maar papier niet helemaal mijn ding was. Dat ik niet secuur genoeg daarvoor kon werken. De ogen glommen van de man, u heeft andere kwaliteiten.

De vrouw was er inmiddels bij gekomen en hij vertelde wederom trots over haar, ze stond er een beetje verlegen bij. Inmiddels waren de middelste en Meneer Williams erbij gekomen en de mevrouw liet van alles zien. De meneer en Meneer Williams raakten in een geanimeerd gesprek. Het leek alsof wij deze mensen al jaren kenden. Ik vond een map prachtig , ik zou daar heel mooi mijn patronen in kunnen vervoeren en zij vertelde dat zij ze op bestelling maakte met papier naar keuze. In het dorpje zat verderop een meneer die papier verkocht.

Vrolijk hobbelde ik daar naar toe om mij te vergapen aan de prachtigste papiersoorten en ik kocht een vel met een  print van ouderwetse damesmode. Toen ik de bestelling plaatste vertelde de meneer dat hij het wel langs kwam brengen als het af was want hij mocht graag fietsen. Uiteraard in ruil voor een kop koffie spraken wij af.

Later zaten wij op het terras en hadden het over deze mensen. Ik vertelde aan de middelste en Meneer Williams dat deze mensen al 51 jaar getrouwd waren. De middelste was enorm verbaasd, ze vond deze mensen zo jong ogen. Het was ook een heel lief stel, zo”n stel waarvan ik dan wel eens kan denken, ach wat zou het leuk zijn om zulke ouders te hebben. Of om realistischer te blijven , zo wil ik ook blijven met Meneer Williams.

Maar of ik over 35 jaar met een kraampje in een dorpje sta en Meneer Williams dan nog trots over mijn creaties vertelt…laten we zeggen, ik teken er voor. Dat ik op mijn 74 e nog zo kwiek ben. Ik denk niet dat Meneer Williams tegen die tijd de bestellingen rond brengt op de fiets. Daar ben ik eigenlijk het meest zekere van in dit verhaal😉

 

Hinkel de pink

Ineens was de laatste vakantiedag aangebroken, uiteraard niet ineens want ik heb de laatste week redelijk vaak tot tien geteld, mijn blik in de toekomst gegooid en mijn oren dicht gestopt. Het was genoeg, de middelste werkt heel veel, maar de jongste is al vanaf half juli thuis. En het is een schat van kind, echt waar, net zoals mijn man, schat van een vent..maar ik vind het nu wel welletjes geweest. Het wordt tijd dat het huiskantoor weer leger wordt!

Nu speelt ook mee dat ik op onze trip naar Maastricht mijn voet hebt verzwikt. In verzengende hitte beklommen wij de Sint Pieter.  Ik dacht echt, dit zijn mijn laatste uren, vreselijk wat een ellende maar de beloning was een prachtig uitzicht. Het terras er naast lonkte maar we gingen eerst de mergelgrotten bezoeken. Stukje naar beneden , weer stukje omhoog en toen de grotten door. Geweldig hoor, echt iets van mijn lijstje kunnen strepen wat ik allemaal nog wil doen voordat ik in Huize Avondrood terecht kom.

Nu naar het terras riep ik heel enthousiast, en kukelde in de bocht om op een steentje. Ik lag gelijk in de bosjes en wist dat mijn enkel niet meer hetzelfde was. (bijzonder detail..ik viel, man en kind even in paniek, verderop staat een stel van mijn leeftijd er naar te kijken alsof ik een bijzonder dier was waar je niet aan mocht komen…) Geen terras meer voor mij want ik wilde die berg af, en terug naar het hotel. Dat is allemaal gelukt, vraag niet hoe maar ik ben thuis gekomen.

Onze hotelkamer , in een hotel wat op een geweldige plek bij de Sint Servaas brug lag, was vier trappen op en geen lift aanwezig. En stelt u zich voor vier trappen die bijna rechtop stonden met zeer smalle treetjes. Toen ik boven lag bedacht ik mij dat ik er niet meer af kwam. De man en het kind hebben gefietst in Maastricht, en stuurden steeds foto”s terwijl ik op bed naar de tv lag te kijken met het pootje in het ijs.

Maar Maastricht was geweldig, was leuk, was gezellig en wat een mooie mensen heb ik gezien. Zo mooi gekleed, oudere mensen in de prachtigste outfits en de sfeer was er geweldig. We gaan zeker terug, naar een hotel met lift😉 De terugreis vond ik wel weer heftig. De treinreis heb ik mankepoot gemaakt van Maastricht naar mijn hometown…4 uur in de trein.

Inmiddels loop ik op krukken want..ik was nog aan het herstellen van de blessure met de voet van het afstudeerfeest en mijn knie houdt heel veel vocht vast door alle overbelasting. Mijn voet wordt iedere keer ingetapet maar ik word helemaal kriebelig van dat tape , heb nu een elastische kous aangeschaft die ik aan en uit kan doen.

Was onze vakantie leuk? Ja zeer zeker. Hebben we nog verbouwd, ja ook daar kan ik positief op antwoorden. Verheug ik mij op mijn vriendinnenvakantie met met mijn bestie over twee weken in Zeeland? Enorm!

Driehoeksverhouding

Ik ben in het bezit van een prachtig gebit. De enige onregelmatigheid is mijn voortand, die nu gecorrigeerd word door een nachtbeugel maar verder heb ik weinig (ik klop het af ) aan mijn gebit. Zo zitten er vier kleine vullingen in mijn gebit. 2 dateren van de laatste jaren, de overige 2 zijn in 1978 geplaatst. De beide vullingen uit “78 zijn al lang vervangen door moderne vullingen maar er is er eentje, die al jaren zeurt.

Het is een soort driehoeksverhouding in mijn lijf, de kies zeurt, daar ga ik mee naar de tandarts. Die constateert niets aan de hand stuurt mij door naar de huisarts, omdat ik inmiddels oorpijn heb gekregen, die ook niets bijzonders constateert en mij weer terug stuurt naar de tandarts. Inmiddels is mijn keel de derde partij geworden.

Dit kan zo een tijdje doorgaan totdat het weer rustig wordt. Waarom de rust weerkeert..is mij ook een raadsel maar inmiddels is de rust al een tijdje zoek in mijn mond. En word ik er erg moe van. Slapen met oorpijn is een drama, en uiteraard slik ik pijnstillers maar die helpen tijdelijk.

Nu ben ik ook nog eens heel bang voor de tandarts maar ik heb nu een afspraak gemaakt en ik ga aankaarten om deze kies te laten trekken. Niet dat ik daar op zit te wachten , op een gat in mijn mond maar omdat ik denk door alle conclusies door de jaren heen dat de kies de boosdoener is.  Volgens de tandarts zijn de wortels erg lang van de kies en irriteren ze daarom de kaakholte, die dan gaat ontsteken en pijn uitstraalt naar..keel en oor. De huisarts beaamt dit verhaal en zei er ook steeds bij,dan heeft een wortelkanaalbehandeling totaal geen zin want die wortels blijven irriteren in je kaak.

Mijn tandarts is nu op vakantie maar in augustus ga ik ervoor, ik vind het doodeng maar ik ben die driehoeksverhouding nu ook wel zat. Na ruim 25 jaar ben ik er wel klaar mee!

Hoe oneerlijk is het leven soms

2d75dc69441ba19fcb592f4a4c004bde

Toen de middelste naar de middelbare school ging, kreeg ze verkering. Het was een leuke vriendelijke jongen die door zijn moeder naar ons toe werd gebracht. We kwamen met elkaar aan de praat en klikte goed. Bij de leuke moeder hoorde een dito leuke vader.  Het was echt zo’n man die je geld zou geven en je hart en waarvan je weet, daar zorgt ie goed voor.

Ze kwamen op verjaardagen en we kwamen elkaar regelmatig tegen op de ouderavonden en kletsten dan ook weer bij. We moeten vaker afspreken ,riepen we dan altijd en dan maakten we daar weer grapjes over de volgende keer als we elkaar zagen.

Vorig jaar waren ze 25 jaar getrouwd en hij schreef op zijn Facebook een pracht ontroerend stuk voor en over zijn vrouw en gezin. Een 6 weken terug was hij aan de deur, voor iets zakelijks en uiteraard zouden we bellen om weer eens af te spreken.

En vorige week hoorde ik dat hij overleden was, zomaar pats boem, 53 jaar oud.  Ik kan het nog steeds niet geloven. Meneer Williams en ik hebben er slecht van geslapen, veel over gepraat en ik weet het, het kan altijd maar toch. Ik merk wel dat ik er veel over nadenk.

Over dingen die blijven liggen met bepaalde mensen, dingen die niet uitgesproken zijn waarvan ik denk, dat moet ik toch eens gaan zeggen. Of dat ik denk, ik moet nog even bellen met iemand maar dat komt nog wel. En niet omdat ik het niet wil maar omdat ik denk , het kan altijd nog wel. Soms kan het dus niet meer, en controlfreak als ik ben wil ik dat graag voorkomen.

Geniet ik dubbel en dwars van dit leven merk ik , van mijn man en kinders. Van de verwende prinseshonden en het konijn, van de mensen om mij heen en van de mensen  verder weg. En hoop ik dat iedereen er nog lang genoeg  is om nog heel veel koppen thee samen te drinken!

 

Schandalig

Afgelopen zaterdag ging de jongste naar een event waar heel veel vloggers kwamen. Het was in Eindhoven en hij had maanden geleden al bedongen dat hij daar met 2 vrienden naar toe zou gaan. Alleen in de trein. We hadden onze twijfels maar ik vind dat je een kind het vertrouwen ook moet geven. Hij had gespaard voor deze dag en het toegangskaartje had hij van ons gekregen mits hij zijn best deed op school.

Vrijdag was hij helemaal hieperdepiep en hij ging naar de winkel om proviand in te slaan zodat hij zijn spaargeld aan petjes,, shirtjes en dergelijke kon uitgeven.  Alles netjes klaar gezet voor de grote dag! Hij vertrok en ik kreeg af en toe een appje waar ze waren en dat het goed ging.

Omdat ik zelf een workshop had miste ik een telefoontje en vroeg aan meneer Williams het te regelen. Ik kreeg een appje dat de middelste het al had geregeld en bij navraag wat er dan was (want je wordt dan toch ongerust😉 bleek hij aangekomen bij het event zijn eten en drinken te hebben moeten weggooien. Ik zie u wit weg trekken..eten en drinken weggooien? Het was niet toegestaan om eten en drinken mee te nemen en daarom moest alles weggegooid worden.

De jongste had gebeld om een kluisje te regelen op het station om daar zijn eten en drinken in te doen. Want hij had gezegd dat hij absoluut zijn goede eten en drinken niet ging weggooien. Er hadden voor de deur van het event tonnen vol met eten had gestaan. Ik wist niet wat ik hoorde. Het leed was nog niet geleden want alles duurde binnen enorm lang, eten was er megaduur en nog eens van bagger kwaliteit. Dit event was voor kinderen van 10-16 jaar. De meeste kinderen waren er alleen, met een tas vol eten door ouders gemaakt, geld op zak wat ze ook niet zo konden uitgeven, ze moesten een soort pasje aanschaffen waar sommige kinderen totaal geen benul van hadden hoe het werkte.

Er werden kinderen na een paar uur afgevoerd met de ambulance omdat ze onwel werden van het niet ..drinken en van de hitte want 3000 pubers veroorzaken nogal wat warmte. De jongste en zijn vrienden hadden het om 16 uur wel gezien. Ze hadden overal voor in de rij gestaan en alles duurde enorm lang. Alle beloftes die het event had gemaakt waren ze niet nagekomen.

Thuis gekomen deed hij uitgebreid zijn verhaal en we schrokken er best wel van. Op facebook regenden het klachten. Het bleek dat de site de ochtend van het event was aangepast dat je geen eten en drinken mee mocht nemen. Ik vind het sowieso van de zotte dat je geen eten en drinken mee mag nemen. Waarom moet je van die baggerzooi eten die daar wordt verkocht? Stel je kind eet glutenvrij?  Of is diabetes? of noem maar op. En daarbij de prijzen zijn enorm hoog op zo”n event.

Hij had de dag een draai gegeven, door nog in Amersfoort met zijn vriendjes langs het simulatiecentrum te lopen van de NS. En een beetje uitleg te geven die hij altijd krijgt van zijn vader. Ze hadden wat gegeten en gedronken in de stad en waren weer naar huis gekomen. Al met al een illusie armer, en toch vond hij het een leuke dag. En weet u, ik ben enorm trots op mijn zoon, dat hij weigert zijn eten weg te gooien en er goede oplossing voor heeft bedacht!

 

 

Zeikerd

Afgelopen weekend ging ik naar een workshop, ik was keurig thuis nog naar de wc geweest maar toen ik op plaats van bestemming aan kwam, 1.5 uur later moest ik toch echt wel heel nodig naar het toilet. Nu weet ik dat door leeftijd, overgang, operatie e.d mijn blaas niet een van de sterkste meer is maar toch verbaas ik mij soms over hoe lang mensen alles op kunnen houden.

We zaten daar op de workshop van 13.15 tot 17.oo uur, dronken drie koppen thee, en twee glazen water en ik ging, voordat ik weg ging toch nog een keer plassen. Maar de mevrouw met wie ik mee reed heb ik dat dus geen enkele keer zien doen. Ik rekende uit dat zij zo ongeveer 6 uur rond liep zonder te plassen. Over dat soort dingen kan ik best veel nadenken. Ben ik dan zo”n zeikerd😉 of werken mijn nieren en blaas best hard, heeft die mevrouw misschien een blaas als van een olifant? Of een opslagtank?

Tegenwoordig moet ik gelijk met een volle blaas gaan plassen, niet dat ik het niet op kan houden maar omdat ik anders opvliegers krijg. Dus liever een keer extra plassen dan een opvlieger denk ik dan maar. En toch zie ik dus sommige mensen uren lang zitten zonder te plassen. Hoe doen die mensen dat toch vraag ik mij dan af?

Na mijn laatste bevalling heb ik bij de fysiotherapeut allerlei oefeningen gedaan om incontinentie te voorkomen. Zij vertelde dat het goed was bij aandrang naar het toilet te gaan en niet uren het op te houden. Ook in verband met de bacteriën, waardoor je sneller een blaasontsteking kon krijgen. Dus doorspoelen die hap, daar ga ik altijd dan maar van uit.

De workshop was ontzettend gezellig en leuk en ik heb er weer twee hele leuke contacten aan over gehouden, voordat u denkt, die zeikerd denkt aan totaal andere dingen dan de workshop😉 Maar hoe zit het met uw blaasvermogen?