Beveiligd: De afspraak

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Jarig

Gisteren was de oudste jarig, 26 alweer!  Waar blijft de tijd ;-). In eerste instantie zou ik naar haar toe gaan maar ze heeft sinds 1 oktober een nieuwe baan en had nu een werkconferentie. De dagen zouden helemaal vol zitten met avondprogramma dus eigenlijk zouden we er allebei niets aan hebben. Geen probleem toch, we zien elkaar snel weer en ik stuurde een mooie kaart en we belden in de hele vroege morgen met elkaar.

Ik vond een leuke oude foto van haar en stuurde haar die. Dit is al 20 jaar geleden hoor appte ik erbij. Op de foto staat een heel schattig meisje van zes met twee woeste staarten in haar haar en een vrolijke lach. Een armbandje om en een stoere trui aan, want ze hield nooit zo van al die meisjeskleding. Maar vooral haar uitstraling trof mij, zo open en zo vol verwachting. Heerlijk om te zien!

Toen middags het wijkkrantje kwam ,stond er voorop een foto van onze wijkbibliotheek en daar zag ik een meisje staan die precies net zo oud is als de oudste. Ze hebben zelfs bijna dezelfde naam. Dit meisje heeft ook een tijdje bij de oudste in de klas gezeten. Ik heb haar ooit op een blauwe maandag ook in de klas gehad, toen ik les gaf op de vrije school. Ik vond haar een zielig meisje, ze zat goed in de kleren, had lieve ouders maar er was iets met haar wat mij trof.

Ze werkt nu in onze wijkbibliotheek , via een bureau voor mensen met een beperking. Het zijn eigenlijk mensen die tussen wal en schip vallen. Ze hebben een prima stel hersenen maar toch hebben ze beperkende stoornissen. Ik had haar daar al vaker gezien en was haar ook tegengekomen op de fiets. En toen ik haar zag dacht ik gelijk wat sneu, ze is nog steeds dat zielige meisje. Ze heeft nog steeds die uitstraling.

Als ik haar in de bibliotheek zie lopen heb ik altijd het idee dat ze het liefst via de muur wil lopen, ze kijkt ook altijd naar de grond. Het lijkt mij ook zo moeilijk om als ouders dit te zo te zien. En dan vergelijk ik ze toch, het meisje en mijn dochter. Beide een goed stel hersenen, beide alle kansen gehad, opgegroeid in een soortgelijk milieu en nu zover uit elkaar.

De oudste die psychologe werd , haar master haalde maar toch omschoolde naar de IT en nu daar werkzaam is. Die naar de andere kant van het land verhuisde, daar haar rijbewijs haalde, daar nu een leven opbouwt, die het reizen helemaal heeft ontdekt. Niet dat ik het “minder”vind wat het meisje doet maar meer dat ik denk, ik had je zo graag zoveel meer geluk gewenst. Dat je zekerder in je leven stond, dat je ook die open en verwachtingsvolle blik had gehad. Twee woeste staarten in je haar en die levensenergie.

Ik hoop dat het meisje gelukkig is, dat mijn oudste dat vaak is, dat weet ik wel. Die woeste staarten in haar haar zijn inmiddels weg. Ze draagt ook keurige dameskleding want dat is de dresscode, maar gelukkig is die blik er nog steeds bij de dochter ,vol verwachting en levensenergie. En dat maakt mij als moeder erg gelukkig, daar weegt geen opleiding of baan tegen op.

Moederliefde

Een hele tijd terug kwam de middelste thuis van een avondje weg en vertelde dat ze de dochter van een vriendin had gezien. Het meisje was 15 en had het zwaar op dat moment. Ik wist dat ze medicijnen slikte en de middelste vertelde dat het meisje wodka aan het drinken was in de stad. Ik was al zeer verbaasd dat het meisje dit zomaar kon kopen. Mijn eerste instinct was om de vriendin te bellen en het te zeggen. Zou ik namelijk zelf heel graag willen als iemand dit zag van mijn kinderen.

Maar …ik had al eerder met dit bijltje gehakt en was voorzichtiger en legde het aan andere mensen voor. Ik vertelde ook mijn angst , dat haar moederliefde zo groot was dat ze het onder de tafel zou wuiven en de middelste het kwalijk zou nemen. De middelste was ook bang voor deze reactie. Tot op de dag van vandaag heb ik het niet verteld maar het knaagt nog steeds aan mij.

Vorige week escaleerde het enorm tussen de jongste en het ex-vriendinnetje..sociale media zijn geen vooruitgang in relaties en ik kon niets anders dan de moeder van het vriendinnetje erin betrekken. Ze ging enorm in de verdediging en meneer Williams zei al, het meisje is haar hele wereld. En dat mag , daar oordeel ik totaal niet over. Maar ik vind wel dat je dingen in perspectief kan zien.

Ik houd enorm van mijn jongste maar als zijn leraar van school belt dat hij er weer tig keer is uitgestuurd ben ik wel boos. Ik heb dan een gesprek met hem daarover en de straf die school heeft bedacht moet hij gewoon doen. Daar ga ik mij niet mee bemoeien. Ik ben namelijk van mening dat kinderen ook moeten leren van dingen die ze niet goed doen. Dat dat consequenties heeft, dat je niet ongestraft alles maar mag doen want je ouders praten je er wel uit. Op welk gebied dan ook.

Ooit had ik namelijk een man die zo opgevoed was, zijn ouders stonden voor elke wissewasje klaar. Hij had nooit iets fout gedaan,kon niet want hij was perfect in de ogen van zijn ouders. Inmiddels is deze man voor de tigste keer getrouwd, ziet zijn kinderen niet meer, baan kwijt ,noem maar op. Want helaas als je volwassen bent moet je ook de consequenties van je gedrag onder ogen zien. En er is geen baas die zegt, beste ouders u heeft helemaal gelijk hoor of een partner die dat zegt..om over je kinderen maar niet eens te spreken.

Misschien ben ik soms wel eens harder omdat ik de man uit het verleden als voorbeeld heb, aan de andere kant..ik vind dat er niets mis mee is om te ontdekken dat je gedrag consequenties heeft. Dat wat je zegt en schrijft 😉 bij andere mensen iets te weeg brengt. Daarom ben ik wat voorzichtiger met ‘vertellen”geworden. Maar het zegt niets over hoeveel ik van mijn kinderen houd. Ik houd namelijk “onmeunig “veel van ze maar probeer niet blind te zijn voor hun fouten. Het zijn namelijk gewone mensen met menselijke trekken. Gelukkig maar, anders zou ik toch het recept hebben gevonden voor wondermensen 😉

Maxalt

Als migraine patiënt heb ik al vele medicijnen geslikt. Ooit in een ver verleden als ik een aanval had nam ik cafergot. Het is het paardenmiddel onder de medicijnen. Ik moest wel heel wanhopig van de pijn zijn als ik dit middel nam. Ik ging er namelijk enorm van spugen. En als het dan eindelijk hielp dan sleept ik mij naar de keuken, vaak over de vloer want lopen lukte echt niet meer en dan at ik als eerste vruchtjes uit blik. Die had ik altijd op voorraad voor na een aanval. Ook moest ik drie dagen bijkomen van de medicijnen en de aanval. Met zeker 2 aanvallen per maand was ik soms heel wanhopig over het hele medicijn gebeuren.

Maar er gloorde hoop want imigran kwam op de markt. Imigran werkte als een  trein en ik hoefde er niet van te spugen. Inmiddels gingen de vruchtjes in blik ook weg want na het innemen van imigran kon ik weer gewoon eten. Ook hier gold wel dat ik drie dagen moest bijkomen maar het medicijn werkte al weer een stuk beter.

Weer een sprong verder was het slikken van bloeddrukverlagers. Hierdoor verminderde ik de aanvallen maar deze medicijnen hadden bijwerkingen. Zo kwam ik 25 kilo aan, mijn conditie denderde achteruit en regelmatig zag ik het zwart voor de ogen want met een extreem lage bloeddruk die ik al van mezelf heb waren medicijnen om de bloeddruk te verlagen uiteraard geen feest.

Toen kwam de huisarts met een nieuw medicijn, ik moest wel eerst onder controle van de neuroloog omdat het zo”n nieuw medicijn was. Maxalt is een rizatriptan, het werkt als een trein en binnen een half uur kan je van de aanval af zijn. Dit medicijn slikte ik ook nog toen ik voor de klas stond. Uiteraard niet ideaal maar ik hoefde mij niet ziek te melden. Het heeft wel als bijwerking dat je er moe van wordt.  Je krijgt een lam gevoel in je lijf.

Maar er is bij dit medicijn een bijwerking die ik met open armen ontvang, ik ben namelijk helemaal gefocust. Wiskundige formules zijn ineens geen probleem meer en ik kan puzzels oplossen. Ook kan ik naar mensen luisteren zonder ze steeds te onderbreken of dat mijn hoofd een andere kant op gaat in het gesprek. Dit duurt ongeveer een halve dag want dan is het allemaal uitgewerkt. Dan ben ik weer beter van de aanval en ben ik weer mijn drukke zelf zonder de focus, het geduld en het drukke hoofd.

Ik heb dit regelmatig met de huisarts, psychiater en neuroloog besproken. Want wat zou ik er veel voor geven als er een medicijn was voor de ADHD die dit effect geeft. Maar helaas dat is er niet. Uiteraard ga ik de maxalt niet zomaar slikken, daar is het niet voor bedoeld maar heel soms als alles mij te veel wordt denk ik er wel eens aan.

Zo typte ik dit blogje, aan een stuk door, heb ik net een patroon in elkaar gezet en naar mijn hele zieke vriendin geluisterd. Ga ik nu snel achter de naaimachine zitten want dan kan er daar ook gebruik van maken. En hoop ik dat er ooit een medicijn wordt ontwikkeld voor de ADHD die dit effect heeft zonder dat het andere enge bijwerkingen heeft. Ik zou er namelijk heel wat voor geven om alle bovengenoemde dingen elke dag te hebben.

Bekendheid

Afgelopen week was er een uitzending over ME/CVS, expert (tegen wil en dank op dit gebied) blogster M schreef hier een stuk over. Toen ik het las en de uitzending had gezien moest ik gelijk denken aan 1 van de vreselijkste periodes uit mijn leven.

Ook ik heb namelijk gedragstherapie en bewegingstherapie gevolgd. Want zei mijn bedrijfsarts daar liet ik mee zien ,dat ik echt beter wilde worden. Nu ik erop terug kijk zou ik gezegd hebben..je kan mij wat..maar dat dacht ik toen nog niet. Ik had er veel over gelezen en heb toen wel aangedragen dat er bij mijn weten niemand hersteld was na het volgen van deze therapieën.  De beste man zei toen dat deze mensen vast niet beter wilde worden anders hadden ze zich er wel voor ingezet.

Ik kan het maar op 1 manier omschrijven en voor u duidelijk maken hoe het voelde. Stel u heeft griep, echt zwaar griep. Veertig graden koorts, u zweet, elke stap die u maakt duizelt u de grond tegemoet. Uw lichaam geeft aan, rusten want er is een virus aan de gang in uw lijf en u moet u zelf niet meer vermoeien dan de basale dingen van uw lijf. In plaats van dat u gaat rusten, gaat u naar de psycholoog en die vertelt u dat het ziek zijn gedachtes zijn. Griep..wel nee..is uw relatie wel goed? Hoe is uw relatie tot werk, en wat heeft u allemaal meegemaakt in uw jeugd?

U krijgt zware opdrachten mee om aan te werken, en elke ochtend stelt de psycholoog u dezelfde vragen. Inmiddels bent u zo moe dat u denkt, ze heeft gelijk hoor, mijn huwelijk is slecht, ik ben niet geschikt voor mijn werk en mijn jeugd..hoe ben ik ooit groot geworden.Daarnaast moet u ook op de fiets, zwemmen en nog veel meer bewegen want als u blijft zitten dan wordt de ellende alleen maar groter. Het liefst doet u dat in groepen met gelijkgestemden.

In mijn bewegingsgroep zat een mevrouw die moest de trappen oplopen. En die weigerde dat. Ze werd enorm onder druk gezet en werd zo kwaad, barstte in tranen uit en liep weg uit de therapie. Ik zelf ben ooit eens uit een therapie weggelopen omdat de mevrouw die het gaf mij zo onder de huid ging zitten dat ik dacht..of ik spring uit het raam of ik verkoop die mevrouw een hengst..ik heb gekozen om de deur uit te lopen.

Dit is een hele kleine selectie van voorbeelden, ik zou hier lappen tekst over kunnen schrijven. En bedenk dan, dat je dit doet terwijl je enorme griep hebt. Om het gevoel enigszins te benaderen. Ik heb heel lang gedacht, ik doe iets enorm fout want ik word niet beter. Inmiddels ben ik erachter dat ik misschien wel veel te veel mijn best deed, dat ik zo op alle “foute”dingen in mijn leven zat dat ik niet eens meer de positieve dingen zag.

Daarom ben ik blij dat er steeds meer aandacht voor komt, dat langzaam het besef gaat komen bij de mensen dat het niet tussen je oren zit. Dat je dus echt ziek bent, dat je dus niet voor lol elke dag opstaat met loden benen en vermoeid lijf. Met keelpijn, met periodes met dagelijks migraine. En met zoveel meer klachten. Want er is niemand in deze wereld die op een dag wakker wordt en denkt ..vandaag is het mooie dag om aan mijn leven met me/cvs te beginnen.

Maar zoals mijn vroegere huisarts zei, ook met me/cvs kan je een heel zinvol leven hebben en daar houd ik mij heel erg vast!

Zelf denken

Gisteren morgen stond ik op de weegschaal, 10 maanden verder en 45,4 kilo lichter en ik was onder de 80 kilo aan beland. Ik maakte een vreugdedansje en maakte vrolijk mijn havermoutpap klaar. Noteerde mijn gewicht op mijn afval instagram en kreeg gelijk allemaal leuke reacties.

Zoefde op mijn fiets naar het zwembad en was klaar voor de aquajogles die ik met heel veel plezier volgde. Wat vermoeid nam ik plaats in het witte kuipstoeltje voor onze gezamenlijke koffie drinken. Ik zag cake op tafel staan en bedacht mij dat er iemand jarig was want die had ik nog gefeliciteerd ;-). Ging ik voor de cake of nam ik mijn flesje yoghurt. Omdat ik wat slapjes was ging ik voor mijn yoghurt.

De jarige keek mij aan en zei, ik durf het je bijna niet aan te bieden want jij zal dit wel niet mogen. Zucht..daar gaan we weer dacht ik. Ik mag het wel zei ik gelijk maar ik heb gekozen voor de yoghurt. Ze ging de kring verder rond en mijn buurvrouw zei het is heerlijke cake, het is een speculaas cake. Zegt u speculaas, dan zegt u Mevrouw Williams dus ik had al een beetje spijt dat ik voor de yoghurt had gekozen. Mijn zwemjuf keek mij aan en zei wil je een stukje van mij proeven. Dat sloeg ik uiteraard niet af, want een klein stukje kan er echt wel bij.

Mensen zijn er nog steeds van overtuigd dat ik niets lekkers kan, mag of ga eten. Mensen denken en zijn er eigenlijk al van overtuigd dat ik op een mega zwaar dieet sta. Mensen zijn er ook van overtuigd dat ik heel zielig ben. Ik heb namelijk gekozen voor deze operatie dus al het lekkere eten is voor mij een no-go. Als ik de mensen mag geloven eet ik de hele dag sla, en mijn highlight of the day is een bakje yoghurt.

Lieve mensen die altijd voor mij denken, ik eet gewoon, dat is namelijk de opzet van de operatie. Dat je weer gewoon eet, dat je niet steeds lijnt en weer meer gaat eten en dan weer lijnen..dat je elke dag gemiddeld, hetzelfde aantal calorieën haalt en dat je beweegt en een gezonde levensstijl er op na houdt. Ik maak mijn eigen keuzes, dus soms neem ik wel die plak cake, of ik neem een klein stukje. En soms kies ik er niet voor, als ik denk het is niet alle dagen feest, of ik heb er geen zin in.

Ik heb daar toch wel heel veel moeite mee maar volgens de diëtiste bedoelt de mevrouw het goed. Ze denkt namelijk het mij makkelijker te maken door voor mij te denken en te beslissen. Een mooie redenatie maar soms word ik er wel doodmoe van. Ik ben denk ik best wel in staat een eigen beslissing te maken over mijn eten. En om eerlijk te zijn..er zitten behoorlijk veel stevige dames bij mij op zwemmen, hoe zouden zij het vinden als ik tegen hen zou zeggen, zou je dat nu wel doen? Deze dikke plak cake, weet je hoeveel calorieën, vet en zoetigheid hierin zitten? Ik zou het ook zeggen omdat ik ze wil behoeden voor aankomen..toch?

Uiteraard weet ik dat 9 van de 10 mensen het ontzettend goed bedoelen maar soms word ik er super kriebelig van. Maar ik houd niet meer mijn mond erover. Ik zeg het ook niet boos of geïrriteerd maar leg het uit. Bedank ze altijd eerst voor hun goede zorgen maar dat het niet nodig is. Dus mocht u iemand tegen komen die deze operatie heeft gehad, biedt diegene gewoon alles aan..u zult verbaasd zijn dat deze mensen echt zelf beslissingen kunnen nemen over hun eten 😉

Sip

Vorig jaar leerde de jongste een mooie judoka kennen. In het begin van de verkering (wat tegenwoordig niet meer zo heet maar ik nog steeds zo noem 🙂 waren er wat problemen. De vader van het meisje vond het allemaal maar moeilijk dat zijn dochter een vriendje kreeg maar gaandeweg ontdooide alles toen de jongste gewoon een lieve jongen bleek te zijn.

Wij vonden het gewoon leuk voor hem en hij was stapelgek op haar. Bij elke maand verkering werden er cadeautjes gekocht, er werden collages gemaakt en hun sociale media stond vol met leuke samen foto”s. Inmiddels kwam het meisje hier regelmatig ,en ging de jongste ook daar naar toe.

Omdat ze op hoog niveau speelt waren er vaak wedstrijden waar de jongste mee ging samen met haar moeder en al gauw leerden wij de moeder ook kennen. De vader werkt in het buitenland, vandaar dat wij de moeder veel vaker zagen. We gingen samen met de kinderen uit eten en we leerden elkaar beter kennen.

Koffie drinken, even bellen, langzamerhand werd de moeder een vriendin en we hadden het leuk samen.  Vorige week zondagavond kreeg ik een appje, de vriendin zat in Polen voor een wedstrijd en de moeder vertelde dat de jongste een appje had gestuurd dat hij niet wist of hij haar nog leuk vond. Ergens had ik dit al een beetje zien aankomen.

Toen het nieuwe schooljaar startte kwamen er ook andere mensen in beeld, en de jongste vond de verkering wel leuk maar merkte ook wel de beperkingen.  Het meisje voelde het haarfijn aan en de sfeer tussen hun veranderde. Maar het meisje zat in Polen en ik werd boos op de jongste, dat deed je dus niet..als je een relatie wil verbreken dan doe je dat persoonlijk, geen appjes of wat dan ook.

Gisteren verbrak hij de relatie, afgelopen dinsdag was het meisje hier nog en heb ik nog even aan haar prachtige lange haar gevoeld. Ik had het idee dat ik haar niet meer weer ging zien. Ik ben er best een beetje sip van. Ze zijn 14 en ze hebben een leven lang voor zich en wie weet komen ze elkaar ooit wel weer eens tegen als ze veel ouder zijn maar toch vind ik het jammer.

De jongste is opgelucht, hij mist haar wel maar vindt het ook goed zo. Toch hebben de moeder en ik gisteren geappt, want onze kinderen zijn wel uit elkaar maar wij niet! Ineens begreep ik mijn eigen moeder heel goed, toen ik ging scheiden was zij erg verdrietig. Omdat ze iedereen ging missen, waar ze door de jaren heen ook aan gehecht was geraakt.

Volgende week maar gauw thee drinken met de leuke en lieve moeder van de inmiddels niet meer vriendin van de jongste, stel je voor dat ik die ook nog moet missen!

Stil hier

Het is hier stil, eigenlijk zit er geen speciale reden achter. Of misschien wel..wil ik over zoveel schrijven maar denk ik vaak, dat komt morgen wel. En vandaag is morgen om het maar weer eens cryptisch te omschrijven. Ik denk dat de grootste reden van de stilte is dat het heel goed met mij gaat. Ik voel mij prima, de pijn in mijn lijf is op een heel laag en bijna soms te verwaarlozen niveau. Dat geldt regelmatig ook voor de vermoeidheid.

Dat maakt dat mijn dagen langzaamaan veel meer invulling krijgen. Elke dag een boodschapje doen, vaker erop uit, meer zwemmen, wandelen. Mijn sociale leven breidt zich uit, en ik heb het gevoel dat ik iedere keer een stapje verder kom. Ik doe zelfs elke dag het huishouden. Allemaal dingen die ik jaren niet heb gekund.

Gistermiddag had ik een gesprek met iemand die na ineens heel erg ziek te zijn geweest nu weer aan het opknappen is. Ze gaf aan gauw weer te gaan werken want ze verveelde zich thuis. Ik maakte het grapje dat thuis zitten een hele kunst is. Zij gaf mij direct gelijk. Thuis zitten is een hele kunst, ook als je ziek bent. Want op een gegeven moment ben je het series kijken wel zat, en je hobby’s kan je ook wel de deur uitkijken. Dus je zoekt naar andere dingen, ik moet zeggen , daar ben ik een ster in hoor maar de laatste tijd lukt het mij niet.

Eigenlijk wil ik nog een stapje verder, hoe zou het zijn als ik bijvoorbeeld een ochtend vrijwilligerswerk zou gaan doen? Omdat het huis wel schoon is, de kinders zich prima redden maar bovenal omdat ik mij niet meer zo voel als een hele tijd terug. Ik word elke dag wakker en denk dan, wanneer zal ik mij weer zo moe voelen of zoveel pijn hebben. Om aan het einde van de dag te bedenken dat het weer een goeie dag was.

Nu durf ik absoluut niet mijn vak uit te oefenen. Ik denk dat dat vragen om problemen is , maar een stapje verder zou ik wel willen. Een ochtend met iemand wandelen of gezellig een kopje thee drinken, een stukje naar het winkelcentrum lopen , aan zoiets zit ik te denken. Ik heb mij jaren nutteloos gevoeld, dat vond ik vreselijk en ik weet dat ik als mij nuttig voel , ik er ook blij van word.

Ik ben nog aan het oriënteren want ik ben zo bang een stap te ver te doen en dan weer helemaal terug bij af te raken. Als ik eerlijk ben is dat op dit moment mijn grootste sta in de weg. De angst om weer op die bank te komen, maar hoe is die uitdrukking ook al weer de mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest ;-). Ligt er nog een schone taak voor mij om die angst op te ruimen.

 

Wandel tag

Bij de Gans las ik de wandel tag en ik dacht, ik ga deze ook eens invullen want ik wandel ook graag en ik was een beetje inspiratieloos (maar dit terzijde 😉20170917_191055

Waarom wandel je?

In de eerste plaats omdat ik twee harige vriendinnen heb die toch wel een paar keer per dag graag naar buiten willen. Maar voordat ik deze vriendinnen had, had ik een harige vriend die bij ons is komen wonen met in het achterhoofd dat hij een stok achter de deur was om meer te gaan wandelen. We hebben ook ontzettend veel met hem gewandeld en je kon hem overal mee naar toe nemen.  Ik vind wandelen heel erg leuk maar zonder honden erg ongezellig. Ik dwaal af, ook voor mijn gezondheid.

Wanneer wandel je?

Als de middelste niet thuis is wandel ik smorgens, s middags en aan het begin van de avond. Dan zijn de wandelingen allemaal wel wat korter omdat ik mijn energie moet spreiden. Is de middelste thuis dan doet zij de ochtendronde en kan ik s middags een lekkere lange wandeling maken. Als meneer Williams vrij heeft , dan rijden we ook wel eens ergens naar toe om te wandelen.

Waar wandel je het liefst?

Ik heb het geluk dat aan het einde mijn straat een park begint wat over gaat in een bos. het is een prachtig gebied, met enorm veel Twentse kenmerken. Er staat een zorgboerderij met een enorme moestuin. Er lopen waterbuffels, tegenwoordig hebben we een uil die elke dag in zijn boom zit en op ons neerkijkt..ik kan zo nog wel even doorgaan ;-). Maar dropt u mij bij zee ben ik net zo lyrisch!20170915_092538

Wandel je samen of alleen?

Ik wandel altijd met mijn harige vriendinnen en het liefst alleen. Ik hoef al die aanspraak onderweg niet. Genieten van de rust, van de prachtige natuur, soms een foto maken. Maar vooral veel inspiratie opdoen, voor bijvoorbeeld een blog of een ontwerp of een idee over iets wat ik wil maken. Daar heb ik niet een kwetterend persoon naast mij voor nodig. Meneer Williams of de kinderen vind ik heel gezellig. Maar niet elke keer. 20170922_095125

Wat is voor jou het perfecte wandelweer?

Het liefst een klein zonnetje, graadje of  20 en dan lekker zonder jas.

Wat neem je mee tijdens jouw wandeling?

Mijn camera, zakjes voor de honden en als ik langer ga wat te drinken.

Wat is jouw wandeltempo?

Ik houd van lekker doorstappen, soms sta ik stil om dingen te bekijken maar verder mag ik graag doorlopen.

Op welke schoenen wandel je?

Dat is van het weer afhankelijk. Ik heb afgelopen zomer op wolky”s gelopen in het bos. Maar het liefst draag ik mijn Nike. Lekker met verende zool, goed voor ooit eens een hielspoor. En ik heb ook hele degelijke wandelschoenen voor als het slecht weer is.

Wandel je het liefst verhard of onverhard?

Ik heb niet echt een voorkeur. Voorheen met de knie moest ik wel wat voorzichtiger zijn maar tegenwoordig doet de knie het heel goed en kan ik makkelijk onverhard lopen.

Wanneer is voor jou een wandeling geslaagd?

Als ik niet te veel mensen ben tegen gekomen. Dus lekker rustig heb kunnen wandelen, dat ik de dingen heb kunnen overdenken die ik wilde overdenken. Als de honden met de tong op de grond slepen 😉 en als ik thuis kom en denk, ik heb genoten en heb nog energie over. En uiteraard mooie dingen heb gezien.20170915_091006

Heb ik u meegenomen door mijn wandelritueel. Wens ik u een heel fijn weekend met mooie momenten en wandelingen uiteraard!

De jongste

Afgelopen jaar heeft de jongste enorm gepubert. Echt volop erin! Voor ons gevoel van de ene op de andere dag maar als ik terug kijk begon het al een beetje te komen aan het eind van de 1e klas. Ineens ging de groeispurt erin, het is echt een lang end aan het worden en met zijn lijf groeide ook zijn geest mee.

Regelmatig moesten we op school komen, kregen we telefoontjes van de mentrix en haalden we allerlei opvoedtrucs van stal. Want we waren natuurlijk geen groentjes op dit gebied. Twee zussen waren hem voorgegaan en hadden ook hun puberteit uitbundig gevierd. Maar wat was het vermoeiend, en soms was ik ten einde raad. De jongste dacht vast ,ik ben de hekkensluiter, ik laat ze er nog extra van genieten.

Ik werd er ook nerveus van want elke dag vreesde ik weer een telefoontje, en regelmatig werd die angst helaas ook waarheid. En dan konden we weer komen opdraven. Ik heb Meneer Williams regelmatig enorm uit zijn dak zien gaan van onmacht omdat de jongste totaal niet luisterde, of ons zelfs negeerde.

Aan het begin van de zomervakantie waren we zo blij, hij was over en nu vakantie. De eerste weken leek hij nog wel pubert 2.0 maar gaandeweg de vakantie leek hij bij te draaien. Hij kreeg een baantje als folderbezorger en het feit dat hij dat dit jaar examen gaat doen maakte ineens het heel overzichtelijk voor hem. Hij lijkt verantwoordelijker voor zijn spullen en zijn huiswerk en hij krijgt complimenten van docenten dat zijn houding zo is veranderd en dat doet hem groeien.

Naar mij toe begint hij echt een man te worden, laat mij het maar tillen mam, dat is voor jou te zwaar. Of zal ik die pot groenten open maken, jij hebt daar nog wel moeite mee. Ook onze gesprekken zijn serieuzer, over zijn toekomst, over dingen die in de wereld gebeuren, over zijn relatie (inmiddels al een jaar) en over zijn vrienden. We kijken samen series en hij is een stuk gezelliger.

Gisteren vertelde hij dat hij het best vervelend had gevonden dat hij zich zo rot had gevoeld. Alsof er een storm door mijn lijf heen ging en dat mijn hoofd altijd zo druk was, nog drukker dan normaal. De puberteit is voor ieder kind heftig maar voor een adhder is het wel een ramp. En we zijn er nog niet maar we zien vooruitgang en dat is wel heel fijn.

20170828_165019

En ik post niet vaak meer foto”s van hem maar deze mocht wel. Dit is in de Efteling met zijn beste vriend en buurjongen. We hadden een topdag met deze twee knappe kerels! Deze puberteit overleven wij ook wel weer!