Uitgelicht

Bijzondere ontmoeting

Gisterochtend bezochten wij Bredevoort. Het is een klein plaatsje in de Achterhoek dat bekend staat om zijn boekenwinkels. Er was een internationale boekenmarkt en de middelste (boekliefhebber van het eerste uur) had gevraagd of we dit gingen bezoeken.  Ter voorzorg had ik de kruk meegenomen en mijn hoogste en stevigste gympen aangetrokken.

Meneer Williams en de middelste gingen geld halen en ik zwierf even alleen op de markt en kwam bij een kraampje van een boekbindatelier. Een alleraardigste oudere man sprak mij aan en hij vertelde heel trots hoe zijn vrouw dit maakte. Ze deed dit al 25 jaar en hij vond het zo mooi. Hij keek mij aan, en vroeg of ik er verstand van had? Ik zei dat ik het prachtig vond maar papier niet helemaal mijn ding was. Dat ik niet secuur genoeg daarvoor kon werken. De ogen glommen van de man, u heeft andere kwaliteiten.

De vrouw was er inmiddels bij gekomen en hij vertelde wederom trots over haar, ze stond er een beetje verlegen bij. Inmiddels waren de middelste en Meneer Williams erbij gekomen en de mevrouw liet van alles zien. De meneer en Meneer Williams raakten in een geanimeerd gesprek. Het leek alsof wij deze mensen al jaren kenden. Ik vond een map prachtig , ik zou daar heel mooi mijn patronen in kunnen vervoeren en zij vertelde dat zij ze op bestelling maakte met papier naar keuze. In het dorpje zat verderop een meneer die papier verkocht.

Vrolijk hobbelde ik daar naar toe om mij te vergapen aan de prachtigste papiersoorten en ik kocht een vel met een  print van ouderwetse damesmode. Toen ik de bestelling plaatste vertelde de meneer dat hij het wel langs kwam brengen als het af was want hij mocht graag fietsen. Uiteraard in ruil voor een kop koffie spraken wij af.

Later zaten wij op het terras en hadden het over deze mensen. Ik vertelde aan de middelste en Meneer Williams dat deze mensen al 51 jaar getrouwd waren. De middelste was enorm verbaasd, ze vond deze mensen zo jong ogen. Het was ook een heel lief stel, zo”n stel waarvan ik dan wel eens kan denken, ach wat zou het leuk zijn om zulke ouders te hebben. Of om realistischer te blijven , zo wil ik ook blijven met Meneer Williams.

Maar of ik over 35 jaar met een kraampje in een dorpje sta en Meneer Williams dan nog trots over mijn creaties vertelt…laten we zeggen, ik teken er voor. Dat ik op mijn 74 e nog zo kwiek ben. Ik denk niet dat Meneer Williams tegen die tijd de bestellingen rond brengt op de fiets. Daar ben ik eigenlijk het meest zekere van in dit verhaal😉

 

De hoed

Als ik de foto”s bekijk van mijzelf als kind, zie ik altijd een meisje met heel lang dik haar en een doekje op haar hoofd. Van een boerenbontenzakdoek maakte mijn moeder een soort hoofddoekje en dat had ik op. Dat moest ook wel want ik verbrandde altijd op mijn hoofd. Zelfs door het haar heen.  En naast dat, teveel directe zon op mijn hoofd gaf gegarandeerd hoofdpijn.

Als puber ik heb ik zelfs een zonnesteek gehad omdat ik drie dagen achter elkaar ging zwemmen , de hele dag zonder hoofdbedekking in de zon. Sindsdien ben ik een stuk voorzichtiger met mij zelf als het om lang in de zon zitten gaat.

Volgende week ga ik een weekje naar Zeeland en heeft u de weersvoorspellingen gezien? Ik zei tegen de bestie, ik zou jaloers worden op mijzelf, zo prachtig ziet het er uit. We maakten grapjes over flaneren langs de kust en op het strand. Ik zocht een vrachtlading aan boeken uit. Zonnebrandcrème factor 50 en kocht een heuse strandjurk. Ik ben er klaar voor riep ik tegen mijn moeder toen ik bij haar een kopje thee dronk.

Weet je dat wel zeker vroeg ze? Heb je een petje of zo voor je hoofd. Dat was ook zo bedacht ik mij ineens, mijn hoofd. Ik kwam thuis en ging gelijk op zoek naar een zonnehoed. Inmiddels heb ik een leuk exemplaar gevonden, vanavond word hij bezorgd en ik ben heel benieuwd. Het is echt zo”n flaneer geval geworden want ik dacht als dame van bijna 50 ga ik niet meer met een boerenbontenzakdoek op mijn hoofd aan het strand zitten!

691705_pb_01

Andersdenkend

Regelmatig hoor ik de perikelen aan van mijn datende vriendinnen en regelmatig denk ik mannen komen toch van een hele andere planeet. Afgelopen week vertelde een vriendin dat ze via een chatsite een meneer had ontmoet. Het leek een leuke welbespraakte meneer en ze appte wat met hem heen en weer. Hij wilde afspreken maar door de ervaringen in het verleden hield ze een beetje de boot af.

Nadat ze 2 dagen niets van zich had laten horen omdat ze heel druk was geweest kreeg ze ineens om 7 uur smorgens twee zeer onsmakelijke filmpjes en een vreselijke onsmakelijke foto van de meneer in actie met een andere mevrouw. He treuzelaar had hij erbij geschreven , dit had jij kunnen zijn hoor als jij eerder had gereageerd.

Mijn broek zakte er spontaan van af..wat heb je gedaan vroeg ik? Niets, ik heb terug geschreven dat ik het heel stijlvol vond en ik heb m gelijk geblokkeerd. Mijn handen jeuken als ik zoiets hoor. Ik zou iets heel anders hebben geschreven.

Ze vertelde dat dit wel heel vervelend was maar ze had een paar weken daarvoor een meneer ontmoet die haar gelijk bestookte met allemaal app berichten van zijn vorige vriendin. Kijk schreef de man, ze kon niet genoeg van mij krijgen, mijn werk leed er onder. Ik luisterde met open mond er naar..wat heb je daarop geschreven dan? Dat ik geen auto zoek zei ze. Ik moest daar heel hartelijk om lachen.

Thuis dacht ik daar over na en ik bedacht mij dat mannen toch heel anders zijn. Kunt u zich voorstellen dat u een vriendin vraagt om een kopje thee te drinken en dat ze niet snel genoeg reageert en dat u haar dan foto”s stuurt van u en een andere vriendin. Op het terras al thee drinkend in de zon, grote stukken taart bij elkaar in de mond duwend en dan erbij schrijven..dit had jij kunnen zijn als je eerder had geantwoord! Absurd denkt u vast, dat vond ik dus ook van die mannen.

Bijzonder hoor, zou het iets van deze tijd zijn? Ik ben een oud hek als het gaat om daten, maar ik hoor regelmatig van dit soort berichten. Het lijkt mij vreselijk om zo met elkaar om te gaan, maar wat ik al zei, ik ben een oud hek op date gebied!

 

Asociaal

Na een paar uurtjes geplonsd te hebben in het zwembad ging ik mij aankleden. Ik zocht een hokje uit en hoorde dat er naast mij een mevrouw met kind zich kwamen omkleden. Mama vroeg het kind er ligt hier een vies zakdoekje, de moeder raakte zo ongeveer compleet in paniek en maande het kind schreeuwend het doekje niet aan te raken. Mama vroeg het kind wederom waarom ruimen mensen het niet op? De moeder antwoordde weer op dezelfde schreeuwende paniektoon en ik begreep dat zij zo communiceerde. Zij gaf het kind duidelijk te horen dat mensen die dit niet opruimden asociaal waren.

Het was even stil en het kind begon een verhaal over iemand die ze kende die suikerziekte had. Blijkbaar had diegene dat vanmorgen helemaal uitgelegd en het kind was er vol van. De moeder humde een beetje met het verhaal mee en ineens barstte ze weer los, houd nu op maar op over die kerel, het interesseert mij geen reet of die suikerziekte heeft. Ik kon het kind bijna haar adem horen inhouden.

En nog wat schreeuwde de moeder, ik mag die kerel helemaal niet. Het is een klootzak eerste klas. Het kind begon te stamelen, ik wist niet dat jij die meneer niet mocht. Wat, zei die moeder dat heb ik je toch al veel eerder verteld. Het kind putte zich uit in duizend excuses maar het leed was al geleden. Hup naar het zwembad schreeuwde de moeder.

De rust daalde weer neer in de omkleedruimte, en ik bedacht mij, wie is hier nu de asociaal..?

 

De handleiding

aeg-dbs3350-large

Gisterenmiddag arriveerde ons nieuwe stoomstrijkapparaat. We hadden er een jaar of 6 geleden eentje aangeschaft van het merk hemelvaart om het uit te proberen. Een vriendin van ons was zo enthousiast dat we dachten die moeten we ook hebben. Het is ook een heerlijk apparaat (voor zo ver strijken leuk is). Maar de laatste weken stoomde hij nog maar 1 ding en dan hield ie er mee op. Van alles geprobeerd maar helaas, het werd m niet meer.

Deze keer zochten we een nieuwe uit,..ik schrijf we maar Meneer Williams zoekt dat soort dingen uit. Niet omdat ik dat niet kan , maar ik val voor een kleur of een leuk knopje of hebbedingetje erbij. Ik let zeker niet op details, daar ben ik veel te ongeduldig voor om te lezen. Meneer Williams verdiept zich daarin, kijkt reviews na en vergelijkt sites, noem maar op. En het nieuwe exemplaar was als beste uit de bus gekomen.

De enorme doos pakte ik zeer enthousiast uit en Meneer Williams griste gelijk de handleiding weg want die lees ik nooit. Echt waar, een handleiding lees ik alleen maar ..als er iets mis ging (dus vaak te laat) of als ik in een geduldige modus sta..en dat is bijna nooit. Ik bewonderde de kleur en riep gelijk ik ga m uitproberen.

Helaas als Meneer Williams de handleiding in handen heeft is uitproberen , de handleiding volgen. Eerst moest het antikalkapparaat een minuut onder water worden gedompeld, minutieus werd de klok in de gaten gehouden. Daarna moest het reservoir gevuld worden en mocht ie aan. Er volgde nog een discussie over het neerzetten want de eerste keer moest de strijkbout plat op de strijkplank staan en dan vol aan. Ik zag het strijkhoes al helemaal verbrand . Mopperend zette ik het op een theedoek en na 1,5 minuut moest er een minuut gestoomd worden zonder te strijken.

Eindelijk mocht het apparaat in actie komen, hij streek als een dolle en ik was helemaal blij. Voor mijn naaiwerk en de pakken van Meneer Williams zijn werk is het onontbeerlijk dat we een hele goeie strijkbout hebben. Terwijl ik wat dingen helemaal glad en strak streek, las Meneer Williams verder. Aha..zei hij er zit ook een adhd functie op dit strijkapparaat, na 10 minuten schakelt ie zich vanzelf uit.

Het komt regelmatig voor dat ik het apparaat aan zet en dan even iets anders ga doen, dat iemand anders na een half uur vraagt wie er aan het strijken is en ik mij realiseer dat ik dat zou zijn. Er volgt eerst een hoge pieptoon en daarna schakelt het apparaat zich van zelf uit las Meneer Williams voor. Heerlijk toch zo”n man die de handleiding leest!

Positief denken

Al geruime tijd lees ik bij Jolanda  en ze is echt een inspiratiebron voor mij. Wat ik ontzettend bewonder aan haar is haar positieve levensinstelling. Daar blogt ze ook over, dus als u denkt , dat is vast een heel zweverig blog, absoluut niet dus. Ze vertelt heel openhartig over haar leven en hoe ze er in staat en hoe ze op dat punt is gekomen.

Ik merk dat ik de laatste tijd meer hang naar positiviteit, niet dat ik mijn kop in zand steek maar meer omdat ik zoveel negativiteit in mijn leven heb meegemaakt dat ik daar zat van ben. Vorige week vertelde ik aan Meneer Williams iets over iemand en Meneer Williams verwoordde het heel mooi.” Je hebt mensen die in een negatieve situatie terecht komen, dat kan zomaar gebeuren. Niets menselijks is mij vreemd hoor. Maar die mensen maken daar het beste van, krabbelen er weer uit en gaan door met hun leven. En je hebt mensen die altijd negatief zijn. Die als de zon ondergaat verzuchten dat er weer een dag voorbij is en ze hebben weer niet de loterij gewonnen, of de ideale partner gevonden of de appie had geen rode appels op voorraad”.

En dat is het verschil, blijven hangen in allerlei nare situatie heeft zo weinig zin, je verandert het verleden niet, morgen verander je niet, alleen vandaag kan je veranderen (mooi he, is niet van mezelf hoor . Zo probeer ik de laatste tijd te leven. Is niet altijd makkelijk hoor, want ik heb een heel vurig karakter. Als ik iets zie wat in mijn ogen niet goed is (daarover schrijft Jolanda ook een heel mooi stukje😉 dan kan ik heel fel worden, of als ik mij aangevallen voel, dan wil ik het liefst terug slaan. Niet letterlijk slaan..alhoewel .. maar wel met woorden wat dat kan ik heel goed. Maar klopt mijn beeld wel, is dit wel de realiteit en gebruik ik niet te veel n.i.v.e.a (niet invullen voor een ander ).

Maar het mooiste is, dat het minder vermoeiend is. Want boos worden, plannen uitbroeden, bij andere mensen blijven klagen, noem maar op is heel vermoeiend. Mijn vriend Ashok Gupta had dit ook al aan mij verteld, maar ik ben hardleers hoor. Nu denk ik als er iets gebeurd wat ik niet leuk vind of verdrietig van word, eerst tot 10 tellen. Dan stap ik uit de situatie en bedenk wat ik dan ga doen. Dan onderneem ik actie en hoop dat ik juist heb gehandeld.  Vreselijk moeilijk vind ik dat want wat ik al eerder zei, ik ben van onrecht ..bats er boven op.

En het allermoeilijkste..ik probeer ook te kijken naar de situatie, waarom handelt iemand zo, wat zijn zijn/haar drijfveren. Psychologen hebben hier al hele dikke boekwerken over geschreven, dat er niemand is die smorgens opstaat en denkt..zo deze dag ga ik eens fijn allerlei rottigheid uithalen (op de “paten”na dan) en afreageren op andere mensen. U weet zelf hoe het werkt, u verslaapt zich en ben net op tijd op uw werk en een vrolijke collega wil een heel leuk verhaal vertellen. Negen van de 10 keer zit u daar niet op te wachten, u snauwt de collega af en zo gaat de bal rollen.

Maar genoeg positiviteit, een overkill is ook niet goed he. Moet ik nog even zeuren over mijn enkel, of voet of knie of over dat mijn dochter mis die in het wilde westen woont? Ik doe het niet, ik kan er namelijk niets aan veranderen😉

 

Hinkel de pink

Ineens was de laatste vakantiedag aangebroken, uiteraard niet ineens want ik heb de laatste week redelijk vaak tot tien geteld, mijn blik in de toekomst gegooid en mijn oren dicht gestopt. Het was genoeg, de middelste werkt heel veel, maar de jongste is al vanaf half juli thuis. En het is een schat van kind, echt waar, net zoals mijn man, schat van een vent..maar ik vind het nu wel welletjes geweest. Het wordt tijd dat het huiskantoor weer leger wordt!

Nu speelt ook mee dat ik op onze trip naar Maastricht mijn voet hebt verzwikt. In verzengende hitte beklommen wij de Sint Pieter.  Ik dacht echt, dit zijn mijn laatste uren, vreselijk wat een ellende maar de beloning was een prachtig uitzicht. Het terras er naast lonkte maar we gingen eerst de mergelgrotten bezoeken. Stukje naar beneden , weer stukje omhoog en toen de grotten door. Geweldig hoor, echt iets van mijn lijstje kunnen strepen wat ik allemaal nog wil doen voordat ik in Huize Avondrood terecht kom.

Nu naar het terras riep ik heel enthousiast, en kukelde in de bocht om op een steentje. Ik lag gelijk in de bosjes en wist dat mijn enkel niet meer hetzelfde was. (bijzonder detail..ik viel, man en kind even in paniek, verderop staat een stel van mijn leeftijd er naar te kijken alsof ik een bijzonder dier was waar je niet aan mocht komen…) Geen terras meer voor mij want ik wilde die berg af, en terug naar het hotel. Dat is allemaal gelukt, vraag niet hoe maar ik ben thuis gekomen.

Onze hotelkamer , in een hotel wat op een geweldige plek bij de Sint Servaas brug lag, was vier trappen op en geen lift aanwezig. En stelt u zich voor vier trappen die bijna rechtop stonden met zeer smalle treetjes. Toen ik boven lag bedacht ik mij dat ik er niet meer af kwam. De man en het kind hebben gefietst in Maastricht, en stuurden steeds foto”s terwijl ik op bed naar de tv lag te kijken met het pootje in het ijs.

Maar Maastricht was geweldig, was leuk, was gezellig en wat een mooie mensen heb ik gezien. Zo mooi gekleed, oudere mensen in de prachtigste outfits en de sfeer was er geweldig. We gaan zeker terug, naar een hotel met lift😉 De terugreis vond ik wel weer heftig. De treinreis heb ik mankepoot gemaakt van Maastricht naar mijn hometown…4 uur in de trein.

Inmiddels loop ik op krukken want..ik was nog aan het herstellen van de blessure met de voet van het afstudeerfeest en mijn knie houdt heel veel vocht vast door alle overbelasting. Mijn voet wordt iedere keer ingetapet maar ik word helemaal kriebelig van dat tape , heb nu een elastische kous aangeschaft die ik aan en uit kan doen.

Was onze vakantie leuk? Ja zeer zeker. Hebben we nog verbouwd, ja ook daar kan ik positief op antwoorden. Verheug ik mij op mijn vriendinnenvakantie met met mijn bestie over twee weken in Zeeland? Enorm!