Leven en laten leven

Door alle hernia perikelen ben ik wat later op een feestje. Het was al een heldendaad om an sich naar het feestje te gaan. Maar de dochter van mijn beste vriendin is jarig en dat is wel mijn lievelingskind van een ander ;-). Onze meiden noemen haar altijd ons kleine zusje.

Als ik ga zitten roept de ene (zeer stevige) vriendin van mijn vriendin, geef mij jouw dieet ! Meid, wat een figuurtje heb je zeg. Het compliment vis ik uit deze zinnen en bedank haar ervoor. Nee echt hoor roept ze weer vrij luid ik wil je dieet. Ik vertel haar dat ik geopereerd ben en voordat ik verder iets kan zeggen roept ze gelijk dat een operatie niets voor haar is. Ik krijg een enorme uiteenzetting waarom ze het absoluut niet zou doen.

Inmiddels begint het buffet en de dame in kwestie schept een flink bord op. Onder het eten krijg ik te horen dat afvallen puur een kwestie is van een andere mindset, meer bewegen en minder koolhydraten. Neem nu haar zelf, ze sport drie keer in de week en ze fietst naar haar werk. Inmiddels is haar tweede bord ook al naar binnen en vraagt ze mij nogal dwingend of ik wel sport. Want ik kan wel zo slank zijn maar ben ik wel fit!

Ik probeer het gesprek op een ander onderwerp te krijgen maar de dame in kwestie zit op haar stokpaardje en geeft ook aan dat dit wel leuk is zo”n operatie maar blijf ik ook wel zo slank want heb ik wel mijn eetgewoontes aangepast want zij kent iemand die.. Inmiddels eet ze aan haar derde volle bord. Nu ben ik het zat, en wanneer zij weer begint over doorzettingsvermogen en meer bewegen zeg ik ineens jij hebt helemaal gelijk maar drie borden met kop erop eten hoort niet bij een gezonde mindset als je zo graag slank wil worden.

Waar ik al bang voor was gebeurd..het wordt doodstil. Dan begint de dame in kwestie vreselijk te lachen, je hebt gelijk hoor. Maar weet je dit is een feestje en op een feestje mag je best wel eens iets extra”s eten. En daarbij de reden waarom ik de operatie niet wil is omdat ik dit niet wil opgeven. Ik ben dol op eten en wil niets laten staan.  Tja..zeg ik dan praten we dus over een ander probleem.

Met een wrevelig gevoel verlaat ik het feestje en op de weg naar huis denk ik nog eens over dit gesprek na. Mij maakt het niet uit hoe iemand eruit ziet, of hoe iemand eet. Ik vind dat een keuze die je als volwassen mens zelf maakt. Maar waarom kan iemand niet andersom dat ook respecteren. En ze heeft gelijk over de mindset en bewegen (de hoeveelheid is een ander verhaal) maar als het zo makkelijk was..dan was overgewicht niet zo”n heet hangijzer denk ik dan. Als het zo makkelijk is was er niemand met overgewicht, kon de bariatrische chirurg een andere specialisatie zoeken en zoveel tig dingen meer.

Ik word er wel heel kriebelig van als ze mensen zo gaan lopen zeuren tegen mij, dit is mijn keuze en ik ben er blij mee. Ik heb ook stevige vriendinnen die totaal geen probleem hebben met hun gewicht. Daar kan ik best wel jaloers op zijn daar ben ik eerlijk in. Niet die strijd, niet al die ellende heerlijk hoor. Maar die veroordelen mij ook niet op mijn keuze. Leven en laten leven..zeg ik altijd maar.

 

Advertenties

Hernia

Afgelopen week tilde Meneer Williams mij op, ik woog 72 kilo en volgens hem kon hij mij nu tillen. Dat deed hij dus 2 keer achter elkaar. Kijk nu eens riep hij nog enthousiast ..dit gaat prima. Een kwartier later zag ik hem wat strompelen maar volgens zichzelf kwam dit doordat hij aan het klussen was.

Toen we s’avonds naar bed gingen zakte hij ineens door zijn been. Ik ben wel heel erg moe van alles zei hij gelijk en ik dacht nog , die maakt een grapje. De volgende morgen stond hij fris en fruitig op maar in de loop van de dag kreeg ik appjes.” Mijn been doen zo raar, mijn voet lijkt een eigen leven te hebben en reageert niet goed. Ik krijg dove plekken in mijn voet.” In eerste instantie dacht ik nog, hij heeft te weinig eiwitten gegeten daar kan je ook last van hebben maar dat was niet het geval.

Vrijdag kwam hij thuis van zijn werk en zakte 2 keer spontaan door zijn been heen, dus de huisarts gebeld. Na bijna een uur tussen de zieke mensen te hebben gezeten op de huisartsenpost, constateerde de huisarts toch wel veel uitval en belde met de neuroloog. Die wilde hem gelijk zien en na een uitgebreid onderzoek moest Meneer Williams blijven.

Blijven….wij keken elkaar aan. Echt hier blijven vroeg Meneer Williams nog eens voor de zekerheid. Maar de neuroloog was onverbiddelijk, Meneer Williams bleef in het ziekenhuis. Hij kreeg een echo van zijn blaas om te kijken of hij nog wel alles onder controle had en mocht alleen het bed uit voor de wc. Inmiddels was het al tegen middernacht en had ik de middelste met haar vriend van een feestje afgehaald om voor spulletjes te zorgen.

Een goede vriend kwam Miss Daisy herself halen 😉 en zo zat ik midden in de nacht met thee en biscuitjes met de jongste die helemaal in paniek was. Daar voegden de anderen zich bij en we waren allemaal best wel overdonderd. Na een zeer korte nacht mochten wij Meneer Williams weer ophalen. Maar de neuroloog was heel duidelijk, Meneer Williams heeft een hernia, niet tillen of bukken vanuit de rug en rustig aan.

Nu is rustig aan en Meneer Williams vloeken in de kerk, dus Meneer Williams hobbelt door. Want zijn been gaat niet goed mee. Vandaag vertrekt hij weer voor drie dagen werken in het zuiden en ik maak mij best veel zorgen. De pijn valt reuze mee, hij beschrijft het als een soort spierpijn in zijn bil en rug. Maar ik weet dat pijn geen indicatie hoeft te zijn hoe erg iets is.

Meneer Williams is wel mijn allerliefste maar ook nog eens mijn baken en toch wel mijn mantelzorger. Hij denkt eigenlijk ook wel dat hij superman is , en dat alles zich vanzelf oplost, maar ik denk toch wel dat gepaste rust hier op zijn plaats is. De oudste was er gisteren  en gaf ook aan dat Meneer Williams zo eigenwijs is. En dat weet ik ook, en ik kan praten als Brugman maar hij zal het zelf moeten ervaren..dus ik hoop dat hij zich gaat realiseren dat hij het toch wel een stuk rustiger aan zal moeten doen.

 

Raken

Gistermiddag opende ik facebook en zag een oud-collega staan met een taart. Het project waarin zij werkte bestond 10 jaar. En ineens raakte het mij vol. Zij en ik..wij zijn samen het project gestart. We hadden er heel veel zin in, hadden een leuk team, veel ideeën en het was geweldig om op deze manier met kinderen te werken.

Het raakte mij echt vol in mijn hart en ik moest vreselijk huilen. Want ik zit thuis..al ruim 5 jaar echt en de jaren daarvoor half. Want het is namelijk deze zomer 10 jaar geleden dat ik voor een routine operatie naar het ziekenhuis ging en nooit meer de oude ben geworden. Dat er operaties volgden, periodes van hoop en periodes van ellende..

Had ik ook nog de pech dat Meneer Williams in het zuiden aan het werk was dus ik heb m maar een berichtje gestuurd dat ik mij zo rot voelde. Dat ik het niet leuk vond maar dat ik uiteraard de collega heb gefeliciteerd want voor haar is het geweldig. Meneer Williams was een al troost maar kon toch het gat in mijn hart niet wegnemen. Het verdriet over dit alles kwam er zo enorm uit dat ik er zelfs van schrok.

Niets accepteren of aanvaarden..nee gewoon heel erg boos en verdrietig was ik. Ik maakte een kop bouillon en ging call the midwife kijken. Om maar vreselijk te kunnen meehuilen met bevallingen en zielige mensen in arme wijken. Het hielp allemaal maar even.

Vanmorgen stond ik op en bedacht mij een stukje te gaan fietsen en een bezoek te brengen aan mijn favoriete garenwinkel. Het was donker en ineens realiseerde ik mij dat het regende. Vloekend op het regenweer, want ik wilde die knerpende kou en zon en terug (of lente, maar dat zit er nog niet in 😉 moest ik weer enorm huilen. Ik snifte en snufte in mijn eentje maar kon mijzelf niet meer troosten merkte ik.

Waar ik jaren zorgvuldig aan had gewerkt leek ineens niet meer te werken. Alle troost en comfortabele dingen ten spijt ..ik ben enorm verdrietig. Het is geen depressie maar puur verdriet en gemis van die baan, het meedraaien, dingen bedenken , uitvoeren , waardering ..eigenlijk alles waar je voor werkt.

Was ik ook nog eens 2 ons zwaarder..u begrijpt mijn dag is al helemaal stuk…en zelfs een kopje van mijn heerlijke earl grey thee biedt geen troost. Ik denk dat ik vandaag mijn vriend netflix maar eens uitgebreid op bezoek laat komen. Wie weet helpt dat vandaag en kijk ik morgen wel verder!

De bril

 

bril_318-42908

Voor 2 jaar terug ging ik naar een brillenwinkel met de vraag of ze mijn ogen wilde opmeten en of ik een leesbril nodig had. Zou het handig zijn dit te combineren in een multifocale glazen? Ik had er verschillende verhalen over gehoord en dacht , het lijkt mij wel wat. Ik had een mooie vergoeding staan en de winkel zou dit leveren voor deze vergoeding.

Mooi montuur uitgezocht en twee weken later kwam ik heel enthousiast de winkel binnen. Ik zag echt amper wat door die bril, het duizelde mij letterlijk voor de ogen en ik gaf dit direct aan. Ik moest wennen volgens de mevrouw van de winkel. Maar beviel het niet ,dan mocht ik weer terug komen. Na twee weken snelde ik als een haas naar de winkel want dat multifocale was niets voor mij. Ik kreeg gewoon migraine van deze bril.

Glazen werden omgezet naar gewone glazen en na twee weken zette ik deze bril op, het effect was iets minder maar nog steeds verre van optimaal. Weer moest ik wennen volgens de mevrouw van deze winkel. Inmiddels was ik een paar keer terug geweest maar het bleef wennen volgens de mevrouw. Ik was er helemaal klaar mee en greep terug naar de oude bril en af en toe dag lenzen.

Maar de afgelopen tijd merkte ik wel dat de oude bril totaal niet meer voldeed. En ik nam mij voor , 1 januari snel ik naar de opticien en laat alles meten en schaf een nieuwe bril aan. Gistermiddag zat ik op zijn stoel en legde de situatie aan hem voor. Ik had de bril in kwestie meegenomen en hij keek hem na.

Ach zegt hij..ik zie het al..ze hebben de glazen verwisseld. In Keulen konden ze het horen donderen in mijn hoofd. De glazen verwisseld..de opticien verwisselde de glazen en liet mij weer door de bril kijken en ineens zag ik haarscherp zonder dat vervelende trekkende gevoel. Niets wennen..gewoon een stomme fout van die winkel!

Inmiddels had ik alle oogtesten ondergaan en twee brillen uitgezocht. De opticien vertelde dat in de vorige winkel waar ik was geweest het personeel amper een opleiding had gehad op het brillen gebied. Dat kon ik mij helemaal voorstellen. Over 2,5 week zijn mijn nieuwe brillen klaar maar nu loop ik dus rond met de andere bril waar ik ineens veel beter mee zie. Ik houd hem gewoon op reserve erbij maar ik vind het wel bizar.

Ik twijfel nog of ik terug zal gaan naar de vorige winkel want ik heb echt steeds gedacht waarom kan ik nu niet aan deze bril wennen. Dat was dus echt nooit gelukt. Ik verzamel maar eens energie hiervoor want ik vind dit zo”n bizar verhaal!

Eindejaarsblog

Even getwijfeld maar toch..een eindejaarsblog. Dat 2017 voor mij een ontzettend goed jaar was heeft u ongetwijfeld allemaal meegekregen. Ik rekende namelijk af met iets waar ik al jaren last van had. Mijn overgewicht en de daarbij behorende gevoelens. En daar zo over denkend, dacht ik ook over de negativiteit die sommige mensen hebben ten opzichte van de manier waarop ik het heb gedaan.

Zelf was ik jarenlang geen voorstander om het op deze manier te doen. Ik vond namelijk dat je het “zelf”moest doen. Geen grotere vergissing kon ik maken in denken. Eenmaal zelf in het traject kwam ik erachter dat ik het nog steeds “zelf”moest doen maar dat dit slechts een hulpmiddel was. Waarom had ik dit hulpmiddel nodig? Dat heeft mij heel veel nachten wakker gehouden. Daar heb ik heel wat informatie over vergaard maar het belangrijkste wat ik er uit heb geleerd is dat je er altijd op kijkt en nooit in.

Je ziet iets en daaruit vergaar je informatie. Zo zagen de mensen altijd een vrolijke, goedlachse dikke Mevrouw Williams die weliswaar chronisch ziek is maar toch happy leek met haar uiterlijk. Niets was minder waar. Ik heb heel veel verdriet gehad, dingen laten gaan, kansen gemist, op vele gebieden omdat ik mezelf “teveel”vond. Ik heb psychologen bezocht om dit allemaal een plek te geven maar het lukte gewoonweg niet.

Ik keek in de spiegel en dacht..dit ben ik niet. Het kan niet waar zijn dat ik deze dikke dame ben. Ik heb zoveel “zelf”geprobeerd dat ik mezelf gewoonweg niet meer aardig vond. Mijn lijf zoveel gestraft omdat het honger had. Om het dan weer te voeden op een onaardige manier. Uitgeput omdat ik “zoveel”moest bewegen maar het eigenlijk totaal niet kon. Maar dat zag niemand, zelfs Meneer Williams kreeg hier zijn vinger niet achter want ik ben een meester in het verbergen. In te laten zien wat een ander graag wil zien.

Dus naast het gewichtsverlies is dat net zo belangrijk geweest. Lief zijn voor mezelf, niet alles accepteren, duidelijker zijn. En mijn lijf goed voeden, niet alleen met eten maar ook met liefde en bewegen op geleide van vermoeidheid en pijn. Duidelijker zijn naar anderen, wat accepteer ik wel maar ook heel duidelijk wat accepteer ik niet meer. Dat gaat niet altijd goed. Soms val ik terug maar ik heb tegenwoordig het vertrouwen dat het mij lukt.

Want de diëtiste zei bij de laatste afspraak, je weet alles heel goed maar je zelfvertrouwen he..daar moet je nog wel aan werken. Dus daar werk ik aan, en dat is best hard werken merk ik. Om van je zelf te zeggen, ik kan dat wel dus ik doe dat, vind ik waanzinnig moeilijk.

Dat ik een andere weg ben ingeslagen merk ik op allerlei gebieden. Ten eerste in de soort kleding 😉 maar dat is het minst belangrijke. Ik heb zelfs een ander soort mensen leren kennen. Dit klinkt heel gek maar door dat ik opener, eerlijker ben geworden merk ik dat andere mensen zich meer openstellen. In bestaande vriendschappen zijn dingen veranderd en sommige vriendschappen zijn er niet meer. Ik durf veel meer, ik doe soms veel te veel en word dan enorm terug gefloten door mijn lijf maar durf daar ook gewoon aan toe te geven. En ik spreek veel meer uit, de dingen die mij dwars zitten maar ook durf ik te praten over mijn beladen verleden.

Al met al..2017 was een enorm goed jaar. Hoe kan 2018 hier aan tippen vroeg ik mij gisteren af. Maar inmiddels begint 2018 en zijn doelen al vorm te krijgen. Alleen op een heel ander gebied. Ik wil mijn leven op een andere manier inhoud geven, wat meer met mijn creativiteit doen, mijn gave om mensen te verbinden , maar binnen mijn beperkte mogelijkheden. Zodat ik niet weer teleurgesteld raak door enorm hoge doelen en niet behaalde doelen. Net zoals bij het afvallen. Ik riep iedere keer, als ik 5 kilo verder ben dan ben ik zo blij.

Wens ik u een ontzettend goed 2018, met heel veel geluk en gezondheid. En toch ook wel een beetje..je kijkt er altijd op en nooit in, dus oordeel niet te hard. Want droeftoeters die van alles roepen zijn er helaas genoeg. Geniet van deze laatste dag en tot volgend jaar!

Nieuwe normaal

Wanneer je chronisch ziek bent dan roept iedereen gelijk dat je het moet accepteren , dat dat veel beter voor je is. Je kunt je er beter maar bij neerleggen want van al dat vechten er tegen wordt je ook zo moe is een heerlijke therapeuten uitspraak. En deze..als de ene deur dicht gaat dan gaat de andere open. Ik denk dat ik wel een blog vol kan schrijven met wat ik allemaal gehoord heb de afgelopen 9 jaar.

Maar dat is niet wat je wilt horen, je wilt horen dat er licht schijnt aan het einde van je tunnel, en dat deze toestand tijdelijk is. Drie druppels rozenwater en een kop koude thee met volle maan en voila ..je huppelt weer als een vrolijk mensje naar je werk en je gezin en je sociale leven en tussen door verzorg je gewoon de buurvrouw van 80 erbij.  Want dat deed je allemaal voor dat je dus in deze staat kwam.

En je blijft vasthouden aan dat beeld..dat is het beeld van een gezond mens, denk je. Maar als je goed kijkt zie je heel veel “gezonde”mensen ook worstelen. Met ballen hoog houden, met taken verdelen,met toch minder energie om wat voor reden dan ook. Maar in je hoofd zit het beeld van vlak voordat je ziek werd, huppelend de wereld rond en dat wil je terug.

Heb ik dat beeld los gelaten? Ik heb dat beeld los gelaten, ergens is er een moment gekomen dat ik steeds meer accepteerde dat dit het nieuwe normaal is. Dat er hele goeie dagen en soms weken bij zitten. Maar dat er ook hele slechte dagen bij zitten en hele slechte weken. Dat ik in die slechte periodes mij enorm vast klamp aan de goeie dagen en probeer mijzelf meer in acht te nemen.

Maar…wil je dan niet beter worden of elke dag een goeie dag hebben? Uiteraard..u wilt niet weten hoe vaak ik wakker word en dan denk..vandaag ben ik beter dat voel ik aan mijn water. Dat ik dan om 10 uur moet toegeven dat mijn water het niet helemaal goed had en ik toch echt wat stappen terug moet nemen. Ik stel minder hoge eisen aan mezelf, zo stel ik mij er steeds meer op in dat ik nooit meer zal werken. Het idee beneemt mij mijn adem, ik kan het mij gewoon niet voorstellen want ergens in mijn achterhoofd ben ik nu een juf met pauze.

Probeer ik elke dag iets te doen waar ik heel veel plezier aan beleef. Dat hangt uiteraard van mijn dag af. Vandaag was het haken aan een paar wanten, en ik heb 1 kastje opgeruimd. Het hoogtepunt van mijn dag was wel onze nieuwe stofzuiger met allerlei snufjes. En soms ..is het al een overwinning om uit bed te komen en mijn dagelijkse dingen te doen. Dan is een goed boek lezen of een serie kijken al een hoogtepunt. En dan kan ik heel boos worden om dit nieuwe normaal , maar helaas valt er niets aan te veranderen op dit moment.

Moet ik de therapeut wel gelijk geven..want het meedeinen op de stroom kost echt minder energie dan continu boos zijn of verlangen naar een andere gezondheidstoestand. Maar het is een lange weg naar dit punt geweest en ik vind het nieuwe normaal zo niet bij mij passen. Ik doe het er maar mee, lijkt mij toch wel zo handig. Go with the flow..zei uiteraard ook een therapeut tegen mij 😉

Drukte

Als je als enig kind opgroeit bij ouders die erg op zichzelf waren lijken gezinnen met meerdere kinderen altijd veel drukker. Correctie..ze zijn altijd veel drukker dat is uiteraard logisch. Maar als je er als buitenstaander tegen aan kijkt denk je ook vaak, goh wat gezellig, er is altijd wel iemand om mee te spelen of te praten. Als enig kind leek mij dat geweldig. Ik dacht ook altijd dat iedereen het enorm gezellig vond dat de ander er was of waren.

Inmiddels heb ik 26 jaar een gezin met kinderen, en nu ze met z”n drieën zijn en ouder worden zie ik enorme verschillen hoe ze het ervaren. Wat ik wel ontzettend leuk vind om te zien. Want mijn drie kinderen zijn heel sociaal en willen allerlei leuke dingen doen maar..ze willen ook heel graag hun eigen ruimte en ze kunnen ook niet uren sociaal doen.

De middelste is de meeste sociale maar ook diegene die het meeste rust nodig heeft. Ze is heel behulpzaam en kletst overal mee. Ze springt als eerste op met afruimen en heeft het meeste oog voor de ander als die hulp nodig heeft. De oudste is sociaal met pieken zeg ik altijd, die kan heel gezellig mee doen als haar hoofd er naar staat. Zij kan heel goed voor zichzelf opkomen qua tijd en ruimte. Daar heeft de middelste best veel moeite mee. De middelste was na kerst ook compleet afgedraaid.

De jongste wil heel veel maar knapt heel snel af, zijn energie gaat echt van hoge bergen en diepe dalen. Na een etentje of een avondje spelletjes doen is hij compleet afgedraaid. Geen land meer mee te bezeilen.

En zo leerde ik dus dat het in een groot gezin, misschien wel veel belangrijker is om voor jezelf op te komen. Want ik ging gewoon naar mijn kamer vroeger, er was niemand die mij plaagde of met mij wilde kletsen. Ik had altijd rust 😉 Ook waren de taken heel duidelijk verdeeld , terwijl hier ondanks de duidelijke taakverdeling men elkaar onderling toch nog wel probeert meer taken in de schoenen te schuiven.

Zo was het ontzettend gezellig met kerst, echt enorm genoten maar gisteravond lag ik gevloerd met een migraine aanval op de bank. Vanmorgen hees ik mij naar beneden waar ik de hele ochtend op de bank hing en ik nu langzaamaan een beetje bijkom. De jongste en ik zijn alleen thuis en hij hangt op de zolder en ik beneden. Want ik heb weer veel te veel gegeven en gedacht, na kerst rust ik wel uit want ik wil nu enorm van ze allemaal genieten.

Heb ik toch besloten om kerst volgend jaar iets anders in te delen met meer rustmomenten. En ik wilde niet aan goede voornemens doen..maar dit is er toch wel eentje 😉

Kerstgedachte

Gisterenmiddag zaten Meneer Williams en ik in een geweldig restaurant bij de open haard in een klein dorp hier in de buurt. Het was er heerlijk warm, niet druk want iedereen liep in de supermarkt. En we bestelden thee en een heerlijk stukje appeltaart. Zoals de serveerster zei..maar 1 stukje..ja maar 1 stukje want dat delen wij en dan laten we nog wat staan. Het voordeel van een mini maag is dat je dan uit bent voor 7 euro 😉 maar dit terzijde.

We genoten enorm en als we enorm genieten plannen wij alweer ons volgende genietmoment. Waar gaan we morgen heen verzuchtte Meneer Williams , en ik noemde nog een ander dorpje op. Ik kan zo genieten van deze tijd van het jaar he,zei Meneer Williams tevreden en daar ben ik dan heel blij om. Niet een beetje blij dat hij dat zegt maar gewoon enorm blij.

Meneer Williams hield enorm veel van kerst, dat was echt zijn moment van het jaar waarin hij uitpakte met versieren van het huis, kerstdiner bedenken. Mensen uitnodigen noem allemaal maar op. Het was ook heel wrang dat juist met kerst zijn ouders zo”n trammelant bij ons thuis maakte om een futiliteit wat uitgroeide tot een complete breuk met zijn ouders. In die tijd werd ik ook nog eens ziek en die combinatie heeft toch heel veel spanning en druk gegeven.

Meerdere malen heb ik gedacht, kerst vieren we volgend jaar niet meer samen want zo als het nu gaat, dat kan echt niet meer. Meneer Williams vond kerst ook niet meer leuk en zakte heel erg diep weg. Hij wilde het liefst onder een doek en dan in januari weer te voor schijn komen. Ik vond dat erg ingewikkeld, ik wilde graag helpen maar meneer Williams moest dit zelf doen.

Inmiddels zijn we nu alweer 8 jaar verder en Meneer Williams heeft een nieuwe kerstgedachte gemaakt waar hij heel blij van wordt. De boom is niet meer zo groot, zijn kerstdorp daar in tegen is enorm gegroeid. Onder de boom liggen vele leuke cadeautjes , we vieren het met mijn moeder en ons gezin. De kerstfilm ligt al klaar en het diner is ook bedacht.

Meneer Williams straalt weer, en zit weer goed in zijn vel. In een heel wat minder vel mag ik wel zeggen. Inmiddels is hij 22 kilo kwijt. Heeft hij een mooi kerstkleedje in de kast hangen en genieten we van het vooruitzicht dat we deze dagen samen zijn met z’n allen. En ik vind het fijn dat ik mijn man weer terug heb, niet alleen met kerst maar ook de rest van het jaar.

Wens ik u fijne dagen en ik hoop dat u ze doorbrengt met de mensen waarvan u houdt en al doet u dat in uw pyjama met een pizza , als u maar gelukkig bent!

Meedoen

Regelmatig zie ik zogenaamde “give aways”voorbij komen. Ik doe bijna nooit mee. Niet dat ik niet van een kansje wagen houd. Dat vind ik eigenlijk best leuk om te doen. Ik stuur ook altijd de puzzel in die in de libelle staat. Of als ik iets oplos in de krant. Een enquête invul en ik maak dan een kans, dan zet ik altijd mijn mail adres er in.

Maar de zogenaamde give aways, waar je dan bij moet zetten waarom nu jij perse die give away moet winnen. Daar houd ik totaal niet van. Misschien ook wel omdat ik enorm veel leed voorbij zien komen bij zo”n give away. Soms worden er dingen bij gezet dat ik gewoon plaats vervangende schaamte van krijg. Dat ik denk..ik zou dat soort dingen er nooit bij zetten als zou het wel in mijn leven gebeuren.

Gisteren zag ik een modecheque voorbij komen van modeketen en ik dacht hee dat is leuk, ik tag de buuf uit het ziekenhuis en vertel dat we samen 90 kilo zijn afgevallen. Dat vind ik wel leuk. Maar toen las ik de eerste reactie van iemand die meedeed. En mijn eerste gedachte was gelijk..laat maar zitten. Want daar is ons afvallen niets bij, en ik denk ook eerlijk gezegd dat niemand het zou halen bij die reactie. Heel veel mensen hadden er ook onder gezet die mevrouw de prijs moest krijgen want zo erg was het wel.

En ik vroeg mij af of ik het er op had gezet, als ik in de schoenen van die mevrouw stond. Zou ik er op hebben gezet dat dit mijn laatste kerst zou zijn en dat ik het rot vond voor mijn zus en dus graag nog een keer wilde winkelen bij deze modeketen met haar. Ik heb geen idee, zover als ik naar mezelf kan kijken denk ik het niet. Ik heb sowieso moeite met mijn leed delen. Niet als het om anderen gaat, maar echt van mezelf. Dat kost mij enorm veel moeite.

Niet dat ik het die mevrouw niet gun, welnee, ik gun die mevrouw alles in de wereld en ik denk het meeste een goede gezondheid. Maar het is niet alleen die mevrouw, het zijn zoveel reacties die ik er onder lees. Ellende van mensen, dat ik denk..nou waarom zou ik meedoen. Ik heb “alleen maar”me/cvs en fibromyalgie en ADHD en migraine en een versleten knie. Mijn levensverwachting is net weer gestegen na dit gewichtsverlies, ik heb een leuke vent , drie lieve gezonde kinderen, een geweldige schoonzoon en twee lieve harige dames. Een leuk netwerk van mensen en leuke dinsdagochtend zwemclub ;-).

Als ik een give away zou organiseren zou ik eigenlijk erbij willen zetten , vertel mij het leukste wat je in de afgelopen 24 uur heb meegemaakt. Want ik denk dat iedereen leed heeft op welke gebied dan ook. Of je zet er niets bij en ik gooi alle namen in de hoge hoed. Want eerlijk is eerlijk..als u een tranentrekkend verhaal leest gaat u sympathie daar naar uit. We zijn per slot van rekening allemaal mensen.

Vind ik het oneerlijk? Welnee, dat is het totaal niet, ik vraag mij alleen af of je al je leed zo wil delen? Hoever ga je voor een kans van 1 op tig voor steigerhouten bank, een modecheque of vleesschotel? Want zo zie ik het wel, als ik al mijn inwendige leed daarvoor moet delen..dan liever niet.

Geniet ik van af en toe eens een buitenkansje, als ik alleen maar mijn naam hoef achter te laten of mijn mail adres. Dat voelt voor mij toch een stuk prettiger.

Handwerken

De meeste mensen kennen mijn voorliefde voor het handwerken wel. Ik mag heel graag breien, haken en kleding maken.Ik heb een prachtige werkkamer met allerlei hippe machines en enorm veel naslagwerken. Ik kan er uren zitten en bedenken wat ik allemaal wel wil maken. Vaak zet ik het ook om in daadwerkelijk handwerken.

Voor mijn moeders feestje had ik een hele hippe jurk genaaid. Ik heb sinds de laatste naailessen geleerd dat meten is weten en elk model wordt strak nagemeten. Dat is ook echt nodig want elk patroon is anders. Ik had mijn mooie jurk aan en een van de gasten van die dag wilde heel graag dat ik zo”n jurk ook voor haar naaide. Het is een super lieve vriendin van mijn moeder, en ik denk als ik mevrouw Williams van 15 jaar geleden was geweest, ik het gelijk had gedaan. Maar nu gaf ik gelijk aan dat ik er eerst over ging denken.

Want ik ken mijzelf, ik weet namelijk uit ervaring dat het niet bij die ene jurk blijft. Ik zie namelijk het pad al voor mij. De vriendin heeft een heel rijk sociaal leven en een goed lopende bed en breakfast. De vriendin gaat reclame maken en voordat ik het weet zit ik elke dag een jurk te naaien. Want ik vind die aandacht geweldig. De aandacht voor mijn producten. Maar het stopt niet als mijn naaimachine stil staat, het stopt ook niet als ik naar bed ga..en dan ga ik liggen malen hoe ik het nog beter kan doen. Er moet gezocht worden naar een nog betere afwerking, een nog beter bandje aan de rits, noem maar op.

Ineens zijn mijn jurken dan niet meer goed genoeg en blokkeer ik enorm. Ik wil dan geen jurken meer naaien en zit met tig verplichtingen die ik dan niet meer na kan of wil komen. En zo ben ik ineens dood  en dood moe. Er komt dan niets meer uit mij en ik ben teleurgesteld en gefrustreerd. Dag leuke jurkenwinkel…

Dus ik heb de vriendin een berichtje gestuurd dat ik het heel lief vond dat ze mijn jurk zo leuk vond maar dat ik geen jurk voor haar ga maken. Ik beperk het maakwerk tot mijn gezin. En toch..ik volg al een tijdje een mevrouw hier uit de buurt, het verhaal vertelt dat ze op een dag is gaan naaien en nu een goedlopende jurken-winkel heeft. Ze is geen coupeuse of iets dergelijks maar gewoon een leuke hobby naaister. Ze heeft er mee in de libelle gestaan en sindsdien loopt het als een trein. En dan twijfel ik wel, het lijkt mij best leuk om een jurken winkel te hebben. Rokken mogen ook hoor 😉

Maar met mijn energie level zal de winkel niet gauw vol hangen en ik heb ooit eens zo”n zaak gehad in een ver verleden..en ik weet ook dat er hele vervelende klanten kunnen zijn en daar heb ik helemaal de energie niet voor. Dus helaas voor mij geen jurken of rokkenwinkel. Gelukkig heeft mijn kledingkast nog veel echo ruimte en heb ik twee dames die ook altijd wel iets nieuws willen. En toch he…ik heb de winkel al ingericht in mijn hoofd, en mijn collectie hangt ook al klaar in mijn hoofd. Het enige wat ontbreekt is de energie..die kan ik niet terug vinden in mijn hoofd 😉