gewoon moeder

Mevrouw Williams vraagt regelmatig aan de moeders op haar school wat ze doen. Regelmatig verontschuldigd zich een moeder met de zin ; ik ben maar gewoon moeder.
Mevrouw Williams vindt dat niemand maar “gewoon”moeder is. Als Mevrouw Williams een dag van zichzelf neemt als moeder dan is Mevrouw Williams niet gewoon moeder. Ze is een verzorgerster in nood, ze is de reddende engel als het gaat om kleding die is kwijt geraakt. Ze staat klaar met raad en daad als het gaat om vriendschappen van klein naar groot. Ze is beschikbaar om problemen rond jip en janneke uit te leggen maar ook voor een duitse overhoring draait zij haar hand niet om. Onderwijl kookt zij een maaltje en praat met haar moeder.  Ze schrijft briefjes voor de tandarts en gaat mee op doktersbezoeken. Ze haalt en brengt kinderen. Ze….

Ach Mevrouw Williams wil wel eens “gewoon” moeder zijn maar denkt niet dat dat bestaat.
Advertenties

de oorontsteking

Jongeheer Williams heeft een ooronsteking. Sinds hij op zwemles zit, heeft hij er al meerdere gehad. Mevrouw Williams heeft met de middelste Williams dit pad ook doorlopen. Het gevolg dat de jongedame maar 1 zwemdiploma heeft. Mevrouw Williams zegt altijd maar dat de jongedame Williams hier geluk mee heeft gehad dat ze tussen de ooronstekingen door nog zwemlessen kon volgen. Tot haar 11e jaar heeft Mevrouw Williams minstens  keer per jaar met haar in de uitslaapkamer gezeten omdat er iets aan haar oren gedaan moest worden. Altijd een snotverkouden meisje, altijd een ziek meisje. Het was gewoon zielig.Maar de verklaring was simpel volgens de deskundige de jongedame was te vroeg geboren en beademd en dan heb je altijd last van de luchtwegen.
MAAR..de jongeheer Williams was een zeer gezonde voldragen baby van krap 8 pond en heeft na een dag in zijn moeders armen te hebben gelegen nooit aan de beademing gelegen. Hoe zou dit nu komen dan? De deskundige heeft een nieuwe uitleg : aanleg! De deskundige heeft geinteresseerd in Mevrouw Williams haar oren gekeken en geconstateerd dat Mevrouw Williams als kind dit ook had. Dus daar ligt de oorzaak. En de jongedame Williams had dus pech want die had niet alleen aanleg maar ook nog een slechte start.

Vanmorgen stond de jongeheer op en riep paniekerig dat hij moest douchen want zijn haar plakte aan zijn oor. Het oor was doorgebroken en de rommel kwam eruit.  Zo zei hij dan kan ik ook weer naar school. De jongeheer keek Mevrouw Williams aan vroeg toen welke dag het was en welke juffrouw er was. Mevrouw Williams vertelde wie er was. De jongeheer bedacht zich toen dat de oorontsteking nog veel last gaf. Mevrouw Williams vroeg zich af of het te maken het met de juf. Vrolijk springend in zijn pyama en de bak duplo tevoorschijn haalde vertrouwde de jongeheer haar toe dat deze juf erggggggggggggggg streng was 🙂 Met een blik op de klok en haar badjas lekker om zich heen slaand zei Mevrouw Williams het is nog wel goed een dagje extra thuis 😉

Slagharen, daar kun je veel beleven :-)

Mevrouw Williams is geen pretparkenfan. Mevrouw Williams gaat puur omdat de kinderen er graag naar toe gaan en als Mevrouw Williams een megakortingsbon heeft want de volle mep gaat Mevrouw Williams echt niet betalen voor een pretpark.
Gisteren togen de Williamsen naar Slagharen. Meneer en Mevrouw Williams waren de laatste keer in Slagharen geweest in 2001, en hadden toen geslapen in een huisje in Slagharen.
Mevrouw Williams zou het nooit maar dan ook nooit iemand aanraden om te slapen in een huisje in Slagharen. Op de foto ziet het er heel gezellig uit maar de werkelijkheid was heel anders. Er stond geen enkele comfortabele stoel in het huisje. Geen douche maar wel een lavet (dat ze nog bestaan!!). De kinderen sliepen in kamers met het principe, deur open wurm erlangs, deur dicht en je kan in bed. En Meneer en Mevrouw Williams die al in veel vreemde bedden hadden gelogeerd vonden dit toch wel het dieptepunt , een opklapbed in de kamer …wat schuin afliep. Mevrouw Williams hoeft vast geen uitleg te geven wat voor situaties dit gaf.
De Williamsen die gisteren over het park gingen met de stoeltjeslift zagen de huisjes liggen en kregen gelijk allemaal  herinneringen. Uiteraard hadden de kinderen zich vermaakt en zoals een collega van Mevrouw Williams altijd zegt als de kinderen zich vermaken is het goed…:-)
De jongste William was er nog nooit geweest en samen met een vriendje heeft hij gisteren het park onveilig gemaakt. Ze vonden het erg leuk en toen de Williamsen naar huis reden waren ze erg tevreden over het uitje.
Maar het hoogtepunt van deze dag was niet Slagharen, maar de het feit dat de uitlaat onder de auto afbrak op de snelweg. Meneer en Mevrouw Williams schrokken zich dood en de auto kwam op de vluchtstrook te staan. De heren in de auto moesten er op last van de ANWB meneer uit en de auto werd omhoog gekrikt. Ineens lagen er 4 geintereseerde mannen onder de auto te kijken :-). Gelukkig was het leed met een ijzerdraad te verhelpen en de toegesnelde hulp om de kinderen van de snelweg te halen was niet meer nodig.
In de auto hadden de kinderen het alleen nog maar over de uitlaat en het lawaai wat deze maakte. Meneer Williams zei al had ons een hoop geld bespaard als we alleen maar aan de snelweg hadden gestaan 🙂

In de schaduw van het palazzo

Luca Chancellor beseft op een dag dat zijn leven leeg is: zijn huwelijk is voorbij, hij ziet zijn twee dochtertjes nauwelijks en zijn veeleisende baan is niet echt bevredigend. In de hoop meer betekenis aan zijn leven te kunnen geven vertrekt hij naar Italië, naar het liefdevol gerenoveerde palazzo van zijn ouders.

Maar het leven aan de zonovergoten kust van Almafi is niet zo vredig als Luca had verwacht. Het palazzo is gevuld met de excentrieke vrienden van zijn moeder en met geesten uit een duister verleden. Hij ontmoet een mysterieuze vrouw en een klein jongetje dat een ongelofelijk geheim met zich meedraagt. Als Luca een gewelddadig mysterie begint te ontrafelen wordt hij gedwongen om zijn grootste angst onder ogen te zien.
 
Genoten heeft Mevrouw Williams van dit boek van Santa Montefiore. Ze heeft gisteren diegene die haar dit boek heeft aangeraden al aangesproken. Zulke mooie boeken kunnen niet weg worden gelegd die zijn verslavend. Zometeen stapt Mevrouw Williams op haar fietsje naar de bibliotheek om nog meer van haar boeken op te halen!!!

Zat

Mevrouw Williams is het wachten zat! Het wachten op de bank, die zo lange tijd nodig heeft voor het controleren van de gegevens. De Williamsen hadden al tegen elkaar gezegd dat kost een fortuin aan salaris binnen een bank een hypotheekaanvraag, deze duurt nu al ruim 8 weken. Mevrouw Williams wordt dan ook helemaal kriegel van de mensen die dan zeggen o mijn aanvraag was zo rond. Daar heeft Mevrouw Williams niets aan, nee het stoort Mevrouw Williams zelfs dit soort uitspraken.
Mevrouw Williams is ook het wachten op de uitspraak van de rechter zat, Mevrouw Williams vindt dat deze ongein lang genoeg heeft geduurd en wil dat er duidelijkheid komt. Gisteren zei een collega tegen Mevrouw Williams mooi makkelijk heeft die man het, geen geld betalen, niet voor zijn kinderen zorgen en maar feest vieren..jajaja als Mevrouw Williams het voor het zeggen had!!!!

Maar het allerzatste (is dat wel een nederlands woord :-)is Mevrouw Williams haar eigen gezondheid die haar nu weer in de steek laat. Nu moet Mevrouw Williams weer geopereerd worden en weer een risico lopen. De oudste jongedame Williams die het drama van vorig jaar zich nog heel goed kan heugen was helemaal van slag. “Heb je wel verteld dat je heel makkelijk dood kan gaan”? vroeg ze , Mevrouw Williams vertelde dat deze operatie simpel was, volgens de jongedame was die van vorig jaar ook een routine ingreep en ging toen ook bijna alles mis. Mevrouw Williams begrijpt de jongedame heel goed. En ze begrijpt Meneer Williams ook heel goed. Het geeft een gevoel van onmacht, maar toch zal Mevrouw Williams de gang weer moeten maken naar de ok. Gelukkig kan ze gelijk alles weer en hoeft ze maar een paar dagen te blijven tot alles goed gaat . Mevrouw Williams is al weer druk op zoek naar goede titels van boeken en films. Ze heeft december tot ideale ziektemaand bedacht en ze weet wat ze aan sinterklaas gaat vragen en de kerstman mag ook gelijk meedoen : een goede gezondheid graag en een behouden thuiskomst uit het ziekenhuis!!!

Valentina’s laatste reis

De Valentina, Alba Arbuckle’s woonboot, afgemeerd aan de oever van de Thames in Londen, is haar veilige haven.

Alba krijgt steeds sterker het gevoel dat ze vastgelopen is. Een gevoel dat sterker wordt, als ze een portret van haar moeder Valentina vindt. Een prachtige pastel, gemaakt door haar vader Thomas Arbuckle vlak nadat hij haar had ontmoet in Italië, waar hij als marineofficier tijdens de Tweede Wereldoorlog gelegerd was.
Nooit heeft haar vader iets willen vertellen over haar moeder. Haar stiefmoeder reageert zo mogelijk nog vijandiger op haar vragen.
Met de hulp van Fitz Davenport, haar beste vriend, komt Alba iets meer te weten van het geheim van haar overleden moeder.
Ze besluit dat ze alles wil weten en reist in haar eentje naar Incantellaria, het dorpje aan de Baai van Napels, waar haar moeder vandaan kwam. Ze voelt zich er vanaf het begin thuis en wordt meteen opgenomen in de gemeenschap. Er zijn zelfs mensen die denken dat ze de reïncarnatie van de beeldschone Valentina is.

Alba vindt het heerlijk om haar grootmoeder en oom te helpen in de trattoria, sluit een nichtje in haar hart en ontrafelt stukje bij beetje het geheim van haar moeder ‘ tot ze bij het dramatische moment komt dat zoveel levens voorgoed heeft veranderd. Dan weet ze dat ze naar terug moet naar huis en naar Fitz.

Mevrouw Williams had een tijdje terug op een blog gelezen over deze schrijfster en kwam vorige week een bookzine tegen in de boekhandel. Het is een boeiend en romantisch verhaal maar niet zo mierzoet. Het leest heerlijk weg en het bleef Mevrouw Williams intrigeren. Mevrouw Williams had het boek doorgegeven aan haar moeder en toen ze die vanmiddag belde verzuchtte deze tegen Mevrouw Williams “je stoort, ik was net in je mooie boek bezig”;-)

Verdrietig

Mevrouw Williams is heel verdrietig. Ze had dit verdriet al wel verwacht. Gisteren moest Mevrouw Williams naar de rechtszaal. Daar stond Mevrouw Williams na 11 jaar tegenover een man die de vader is van de jongedames Williams. De vader van de jongedames Williams kijkt niet naar de de jongedames om, hij heeft het altijd erg druk met zichzelf en de dames in zijn leven.
De vader betaalde altijd nog wel voor de jongedames maar had zich nu bedacht dat het daar ook maar eens afgelopen mee moest zijn en had Mevrouw Williams voor de rechter gedaagd.
Mevrouw Williams die nog nooit in een rechtszaal was geweest werd vergezeld door een hele leuke maar harde advocate die de tegenpartij alle hoeken van de raadszaal liet zien.
En toch is Mevrouw Williams verdrietig, want ooit was ze geen Mevrouw Williams en leefde ze met deze man en de jongedames samen. Ze hadden op het oog een leuk leven maar onder deze laag leefde Mevrouw Williams elke dag in angst hoe de dag zou gaan. Op een dag heeft Mevrouw Williams haar koffers gepakt en de jongedames uitgelegd dat ze het niet meer kon. Samen zouden zij nog wel voor de jongedames zorgen. Maar de vader is een vat vol wraak en heeft gezworen Mevrouw Williams het leven zuur te maken en dat probeert hij al 11 jaar. Soms kan Mevrouw Williams om zijn pogingen lachen maar meestal treft het haar niet maar haar jongedames waar Mevrouw Williams zielsveel van houdt en dat doet pijn.

Soms is Mevrouw Williams zo verdrietig want zo wil ze niet leven , met altijd in haar achterhoofd het idee dat er wel iets zou kunnen gebeuren.
Mevrouw Williams is erg blij met Meneer Williams en het leven wat ze leiden, samen met de jongedames en de jongeheer Williams. Ze heeft dit ook meerdere malen aan de vader aangegeven dat ze hoopt dat hij ook gelukkig wordt maar helaas…
En nu is Mevrouw Williams verdrietig want ze wil dit achter zich laten en dat lukt zo niet.

school

Ooit gaf Mevrouw Williams les op een gegoede blanke school met hoogopgeleide ouders. Mevrouw Williams heeft heel wat begripvolle gesprekken gevoerd over onderwerpen waar Mevrouw Williams zelf niet wakker van zou liggen maar ieder zijn ding. Soms irriteerde Mevrouw Williams zich wel eens aan de ouders die zo begripvol waren naar hun kinderen dat de kinderen de draak staken met hun ouders en dat ook met haar probeerde. Vaak wrong daar de schoen, Mevrouw Williams heeft namelijk ogen als donderstenen als ze iets niet wil hebben. Haar kinderen weten dit al en waarschuwen elkaar ervoor, pas op hoor mama kijkt weer ‘zo”. Deze kinderen waren niet gewend aan correctie en waren zoals een collega van Mevrouw Williams zo mooi zei murw gepraat.
Sinds 1,5 jaar geeft Mevrouw Williams les aan kinderen die niet alleen een taalachterstand hebben maar ook uit een ander mileu komen. In het begin moest Mevrouw Williams omschakelen naar de rauwe humor en gaf ze aan dat er toch andere mogelijkeheden waren tot straffen dan schreeuwen en slaan.
Langzaamaan stalen deze mensen toch het hart van Mevrouw Williams en merkte ze dat ze heel goed overweg kon met deze mensen. Het team waarmee ze werkt , zijn ook andere mensen, meer nucherheid en staan meer in het leven.
Naast hun rauwdauw mentaliteit hebben deze mensen ook vaak een hart van goud, wat ze ook graag willen laten zien als ze je mogen.
De vader die in een enorme mercedes aan komt scheuren maar Mevrouw Williams voor laat gaan bij een druk kruispunt en tegen opgeschoten jongens zegt “laat joef er voorbij , anders kom ik bij jou”. De moeder die graag praat over haar paranormale gaven omdat dat in hun milieu not done is.
De moeder die zegt mien skat vint oe zoooo leuk heeee, en ie leert m zoveul.
Maar de laatste overwinning is het amerikaanse meisje , dat vorig jaar haar moeder heeft verloren en hier het moet redden met een vader die ineens alleen staat voor de opvoeding van drie meisjes. Ze werd door een andere school min of meer afgeschoven omdat ze zoveel problematiek met zich meebracht. Het meisje spreekt vloeiend engels en half nederlands. Ze is een wildebras, maar ze wil toch graag bij ons zijn en haar vader told me so nicely, she likes her teacher and her classmattes so much. I have now time for myself.
Om te rouwen, om alles een plaats te geven.
Soms is school een plek waar je liever niet je kinderen naar toe stuurt dat weet Mevrouw Williams uit eigen ervaring maar soms is school nou net de plek waar je juist je kinderen naar toe stuurt.

shabby

Mevrouw Williams heeft het hele weekend geschilderd, heerlijk rondgelopen in een oude broek en oud shirt, met haar haar in een staart. Zo de hond uitgelaten en als iemand keek, riep ze uitgelaten : Ik ben aan het schilderen. Er werd dan begrijpend geknikt. Eigenlijk dacht Mevrouw Williams zou ze elke week een schilderdag moeten inlassen. Niet om het schilderen maar gewoon om de shabby look. Iedereen heeft begrip voor je als je er shabby uit ziet omdat je schildert of iets anders klusserigs doet. De jongedames Williams deden de boodschappen want mama schildert en de kleinste Williams ging de hele zaterdagmiddag spelen bij het overbuurjongetje, heerlijk zo’n schilderweekend.
Meneer Williams moest “helaas”werken waardoor Mevrouw Williams ook makkelijk met het eten kon zijn want zij was aan het schilderen. Hij maakte nog wel terloops een opmerking over haar kleding maar Mevrouw Williams riep gelijk dat ze aan het schilderen was ;-).

Vanavond zat de oudste jongedame Williams de maandag door te nemen met Mevrouw Williams en vroeg zij terloops ga jij zo eerst douchen of ik? Spijtig dacht Mevrouw Williams , morgen moet zij weer netjes aangekleed naar haar werk. Alhoewel…als Mevrouw Williams nu morgen eens met haar kleuters gaat schilderen….heerlijk houd zij haar shabby look aan en als de collega’s dan iets zeggen over haar kleding zegt ze gelijk ik ben aan het schilderen!