dag huis

Vandaag heeft Mevrouw Williams afscheid genomen van het oude huis, het was niet erg , het was zelfs een opluchting. Mevrouw Williams is er nooit echt gelukkig geweest, heeft er veel geleerd over opdringerige buren, en heeft een allergie aan kindergehuil aan overgehouden.
Mevrouw Williams zal alleen de ruimte om te spelen voor de jongeheer Williams missen maar voor alles komt een oplossing.

Dag oude huis!

Hobbies

Mevrouw Williams heeft heel veel creatieve hobbies, ze vindt het heerlijk om in leuke zaakjes materialen hiervoor te kopen. Van een medecreatieveling had ze gehoord dat er geweldig nieuw breigaren was in hun favoriete winkel. Uiteraard heel toevallig kwam Mevrouw Williams langs deze winkel op weg naar huis. Ze zag het garen liggen en was gelijk boos op de medecreatieveling…ze had niet verteld dat er zoveel keus was dat Mevrouw Williams amper kon kiezen :-).
Tijdens dit uitzoeken ving Mevrouw Williams een gesprek op van de man achter de kassa met de man voor de kassa. Kan ik u helpen meneer…nee, nee sta te wachten op mijn vrouw die is aan het uitzoeken voor haar hobbies. Aha dat is leuk. ja zekers het is wat met die hobbies. Ja,ja maar ja het houdt ze van de straat en ze doen geen gekke dingen…

Mevrouw Williams bedacht zich dat je met mohair garen best een spannende string kon breien…voor je wederhelft of voor iemand anders 🙂

Zitten

Mevrouw Williams zit, in haar eetkamer, achter haar laptopje te zitten, gewoonweg te zitten. Ze heeft net de de jongeheer Williams naar school gebracht..20 minuten op de fiets, en is aan het bedenken of de buurtschool niet iets is voor de jongeheer. Vooral toen zij zag dat de overbuurjongens, van dezelfde leeftijd naar elkaar werden toegebracht en de ene moeder ze naar school ging brengen en de ander ging werken. Want het is niet 20 minuten alleen maar heen, het is ook 20 minuten terug en als Mevrouw Williams daar aan denkt omdat de komende 4 jaar te doen, dan zakt de moed haar een beetje in de schoenen. Vandaag is Mevrouw Williams vrij en heeft zij heerlijk alle tijd, maar morgen begint het weer en dan moeten ze nog vroeger weg.
Dus Mevrouw Williams zit..en zit en denkt en denkt zittend, ik ga zo eens lekker in het park wandelen met de hond. Op de es, waar de herfst zo mooi is om te zien. Dan zit ze wel niet maar in haar hoofd zit ze dan wel, heerlijk op de es in de wind , in de herfst.

Dag Janneke

De kleine meneer Williams was 2,5 toen de Williamsen in hun vorige huis gingen wonen. Hij speelde nog in de tuin en dat was zijn wereld. Twee huizen verderop woonde een meisje wat een jaar ouder was dan de jongeheer Williams. Toen de Williamsen een keer de poort open lieten staan en de kleine meneer Williams mee liep zag hij de jongedame. Ze speelden gelijk met elkaar en bleken elkaar goed te liggen. De verjaardagen kwamen ze bij elkaar en ze speelden gelijk als Jip en Janneke. Naarmate Janneke ouder werd bleek dat zij een aantal stoornissen te hebben, die het spelen soms in de weg stonden. Uitermate “cool”vond Jip het dat Janneke met het busje naar school ging en baalde dat hij op de fiets moest. Uiteraard probeerde Mevrouw Williams begrip te kweken maar dat ging niet altijd goed. Nu zijn Jip en Janneke 6,5 en 7,5 en verhuist Jip. Janneke vindt het moeilijk te behappen en de Williamsen leggen het voorzichtig uit. Deze week gaat Jip afscheid nemen van Janneke. Dag Janneke, veel liefs en sterkte voor de toekomst en wie weet zien jullie elkaar nog eens!

Loslaten

Mevrouw Williams is gevloerd, doodmoe, afgemat noem het maar op. Ze overziet alle troep die ze zelf al jaren meesleept niet meer en Meneer Williams deed haar een voorstel , weggooien al die overtollige ballast!  Kijk en daar zit ‘m nou net de kneep, dat kan Mevrouw Williams heel moeilijk, ze kan moeilijk haar spulletjes los laten, ze kan heel moeilijk de dingen los laten, ze laat trouwens ook heel moeilijk gewicht los maar dat is weer een ander verhaal :-).
Vandaag pakte Mevrouw Williams iets uit de kast en Meneer Williams moest vreselijk lachen, dat sleep je al mee sinds we samen zijn…dus al 11 jaar. Mevrouw Williams liep mopperend rond dat Meneer Williams dat nu wel zei , maar het kon altijd van pas komen.
Vanavond barstte Mevrouw Williams in tranen uit, zoveel rommel. Meneer Williams heeft haar beloofd de auto voor de garage te rijden morgen en Mevrouw Williams mag al haar balast er in gooien, loslaten letterlijk en figuurlijk voor lucht in haar hoofd en in haar huis.

Surrogates

Tussen alle verhuisdrukte door hebben Meneer en Mevrouw Williams gisteravond de nieuwste film met Bruce Willis bekeken.

In deze nieuwe film van Jonathan Mostow (de regisseur van onder andere Terminator 3) hebben we het als mens maar gemakkelijk. Terwijl we in onze luie stoel liggen, knappen bestuurbare roboteenheden ons vuile werk op. Dat brengt natuurlijk louter voordelen met zich mee. De robots ogen niet alleen mooier dan wij, ze zijn ook sterker en hebben betere zintuigen. Pijn is verleden tijd en zelfs moord en racisme zijn sinds jaar en dag uit de maatschappij geweerd.
Iedereen kan dus voortaan zelf bepalen door welk model hij in de maatschappij wordt gerepresenteerd. Het uiterlijk is aan te passen en als de huidige surrogaat te saai wordt, kan er gewoon een nieuwe worden aangeschaft. Oplaadpunten staan als telefoonhokken door de stad verspreid, waar de tijdelijk onbestuurbare eenheden energie opdoen.
Aanvankelijk heeft politieagent Tom Greer daarom geen moeilijke baan. Hij moet orde handhaven in een wereld waar materiële schade het grootste risico is. Maar als er dan plotsklaps twee mensen omkomen nadat hun gemotoriseerde alter ego’s verwoest werden, lijkt ieder mensenleven ineens in gevaar. Door middel van grondig speurwerk en een snufje actie moet Greer erachter zien te komen hoe de verwoesting van een robot kan leiden tot de dood van diens bestuurder.
Surrogates werd gebaseerd op de gelijknamige comic. Hoewel die redelijk duister van toon is, koos Mostow voor een gelikter uiterlijk voor de filmversie. Niet geheel onlogisch in een wereld waar het schoonheidsideaal bepaald wordt door fabrieksrobots. Achter een dubbel-D-model kan zo maar eens een dikke vent van vijftig schuil gaan en Michael Jackson had gewoon weer donker kunnen zijn. Althans, zijn surrogaatrobot dan.
Hoe is het dan om zelf te bepalen hoe je eruit ziet? Het antwoord op die vraag blijft de film ons helaas schuldig. Surrogates staat maar mondjesmaat stil bij de essentie van onze menselijkheid in een universum waar communicatie via substituten verloopt.
Gelukkig kleven er aan dit werk ook positieve kanten. Terwijl iedereen inmiddels een ander uiterlijk voor zichzelf heeft gekozen is het enige verschil tussen de kale Tom Greer en zijn mechanische representatie een bloempotkapsel. De immer stoere Willis zag er nooit eerder zo sullig uit. Gelukkig krijgt zijn robotpersonage weer een hoop coolheid terug zodra er een arm van zijn romp wordt geblazen. Gered door de speciale effecten dus. Lastiger wordt het als zijn complete eenheid wordt vernietigd, want dan staat Green er als mens ineens alleen voor in een wereld vol surrogaten.

Mevrouw Williams vond het een leuke, onderhoudende film maar realiseerde zich ook dat heel veel mensen niet tevreden zijn met zichzelf . Er liepen alleen maar surrogates in maatje strak en jong rond. Mevrouw Williams die ook regelmatig een grijze haar bespeurd, een extra rimpel, een extra kilootje bedacht zich dat dat hoorde bij ouder worden.
Ze had laatst een gesprek met een collega die haar eerste kindje gaat krijgen, en toen zei de collega dat haar vader een vriendin van 35 had terwijl hij 65 is.  De vriendin wil kinderen de vader wil kleinkinderen. Voor alles is een fase, een tijd in je leven. In haar jonge jaren was Mevrouw Williams regelmatig in de disco te vinden, ze danste daar tot 5 uur in de morgen en was smiddags weer fris en fruitig. Daar moet Mevrouw Williams niet meer aan denken. Maar zou ze daar aan denken als ze een surrogate kon inzetten? Nee Mevrouw Williams heeft genoten van elke fase in haar leven en hoopt dat er nog vele volgen.
40 is niet het nieuwe 30, 40 is 40 en dat is een andere fase, iedere fase heeft zijn charmes en zijn nadelen, Mevrouw Williams denkt dat het belangrijk is dat je ervan geniet op het moment dat de fase er is.

Nieuwe fiets

De jongste William is nu 6,5 jaar, hij gaat naar groep 3 en zit op zwemles. Hij vertelt stoer en dapper over zijn avonturen maar Mevrouw Williams ziet vaak in hem dat heerlijke kleine peutertje dat zo stoer de wereld veroverde. Uiteraard maakt de kleine William ook een groeispurt door wat resulteerde in maat 30 aan de voeten, een echte grote mensen kies,maat 122 voor de kleren en een nieuwe fiets…een nieuwe fiets?
Zo’n grote , daar kan hij nog niet op dacht Mevrouw Williams. Mijnheer Williams en de jongste Williams dachten daar heel anders over. Vandaag hebben zij de nieuwe fiets opgehaald en hij rijdt er op als een ..groot kind van 6,5. Mevrouw Williams kijkt verschrikt naar buiten als hij stoer langs fietst en roept wat hij kan. Ik ga even naar mijn vriend op de fiets hoor, …Mevrouw Williams knijpt stiekum in haar handen en roept met een benepen stem : Kijk je wel uit ..
Soms groeien kinderen harder dan dat moeders groeien en Mevrouw Williams dacht dat bij nummer 3 het wel wende…maar nee hoor.