Nog 1 ochtend

Nog maar 1 ochtend hoeft Mevrouw Williams samen te werken met haar invalster. Haar invalster die geen afscheid kan nemen van de werkplek en daarom alles maar dan ook alles in de strijd heeft geworpen.
Sinds haar jeugd heeft Mevrouw Williams niet zulke valse acties gezien. In het begin dacht Mevrouw Williams dat ze het zich verbeelde en belde een andere collega die toch heel goed kon nuanceren. Die moest vreselijk lachen en zei dat er weinig aan te nuanceren viel.

Gisterochtend heeft de invalster het zelfs met tranen geprobeerd bij Mevrouw Williams. Maar als Mevrouw Williams ergens ongevoelig voor is , is het voor krokodilletranen (eigen schuld ook nog, had ze mevrouw Williams Krokodillen samenleesproject maar niet in de hoek moeten gooien ).
Gelukkig is de leidinggevende van Mevrouw Williams blij dat ze weer op haar eigen plek zit en heeft die geen moeite met afscheid nemen van de invalster.

Ze komt nog 1 ochtend terug om afscheid te nemen, sentimentele onzin volgens Meneer Williams, Mevrouw Williams vindt het prima, de klas is weer haar terrein πŸ™‚

Advertenties

De wachtkamer

De wachtkamer is altijd een bijzonder fenomeen vindt Mevrouw Williams. Vandaag mocht ze op de allerlaatste nacontrole voor haar schildklier. Tijdens het wachten streken er allerlei soorten mensen neer, zo ook deze dames.Β  De dames varieerden in leeftijd van 80 tot midden 20 en hadden een familieband. Duidelijk werd de band niet maar ze waren familie. De jongste dame had een klein schattig jongetje bij zich wat iedereens hart stal. De mama was apetrots en gaf aan dat het jongetje nooit ging trouwen maar altijd bij zijn mama bleef wonen. Dat vond Mevrouw Williams toch al een zorgwekkend vooruitzicht voor het jongetje maar de andere dames van de familie gaven luid verzuchtend en hoopvol kijkend aan : “als dat toch eens zou kunnen”. Mevrouw Williams keek op vanuit haar blad naar haar overbuurman die haar een vette knipoog gaf enΒ een oogverblindende glimlach. Mevrouw Williams keek even weg en toen ze terug keek bleek de overbuurman het nog steeds te doen. Zie je wel dacht Mevrouw Williams jongetjes moeten niet bij hun moeder blijven wonen als ze groot zijn! Dat geeft alleen maar trammelant in de familie πŸ™‚

Feest

Zondag start het grote verjaardagsfeest van de dan bijna 7 jarige jongeheer Williams. De aftrap wordt gegeven door de koffievisite, gevolgd door een goede pot verjaardagsvisite smiddags.

Maandag gaat het in de verlenging door op zijn echte verjaardag , met nog een tienminutengesprek op zijn verjaardag voor de onvermoeibare ouders van de jongeheer Williams.
De traktatie word dit jaar geheel verzorgd door de ouders van de jongeheer Williams die stad en land hebben afgezocht voor het juiste potlood met de juiste gum en het juiste verantwoorde stukje snoep wat in een uiteraard zelfgemaakt tasje gaat (waar er “maar”25 van moesten worden gemaakt). Het personeel van de school wordt uiteraard getrakteerd op een zeer verantwoorde traktatie die ook weer door de onvermoeibare ouders in elkaar wordt gedraaid.
Woensdag barst het feest pas echt los met 7 andere jongens in de bowlinghal waar er een heus bowlingfeest wordt gegeven voor de jongeheer Williams.
Donderdag komt er een dweilploeg de ouders van de jongeheer Williams de Williamsen opvegen en naar een kuuroord brengen om aan te sterken voor volgend jaar!

Lang leve de jongeheer Williams!

Verdrietig

Mevrouw Williams is erg verdrietig. Ze is verdrietig omdat ze in een land woont waar een agent aanbelt en een meisje van 12 jaar vermoord. Mevrouw Williams moest vandaag haar kinderen op het hart drukken dat er toch meer goede agenten bestaan dan slechte maar Mevrouw Williams durfde daar haar hand niet voor in het vuur te steken.
Er heerst een algehele klacht over het buitenspelen, dat kinderen dat te weinig doen. Dat vind Mevrouw Williams ook, maar als Mevrouw Williams deze verhalen hoort snapt ze heel goed dat ouders hun kroost onder hun vleugels willen houden.
Vandaag was Mevrouw Williams super alert toen de jongeheer Williams naar de overbuurvrouw ging omdat deze voetbalplaatjes voor hem had. Met wie ging hij daar naar toe, wie waren er nog meer, was de buurvrouw (70) alleen , en Mevrouw Williams voelde hoe het spook van wantrouwen om haar heen hing. Mevrouw Williams stond stiekum te loeren naar de overkant en voelde zich pas weer gerust toen de jongeheer Williams thuis was.
Is dit het voorland van vele ouders vroeg Mevrouw Williams zich af? Zoveel wantrouwen naar medemensen?
Verdriet maakte zich meester van Mevrouw Williams, weer een flink stuk van het vertrouwen in de mensheid verloren 😦

avi stress

“ik lees avi 0”, ze zeiden op school dat ik wel heel langzaam las. De jongeheer Williams deelde dit mee terwijl de Williamsen zaten te eten. Mevrouw Williams liet van schrik haar vork vallen, de onderzoeken van Kees Vernooy vlogen door haar hoofd. Een kind wat in dit tijdstip van het jaar in groep 3 nog avi 0 heeft een leesprobleem wat alleen maar tot meer achterstand leidt.
Meneer Williams knikte bevestigend en zei kalm ach dat had ik je nog willen vertellen. Willen vertellen…Mevrouw Williams verslikte zich in de nasi, een noodplan moest gelijk uit de kast komen. De jongeheer Williams moet volgende week op avi 3 zitten. Paniek sloeg toe in haar hoofd. Een probleem met lezen leidt tot een probleem met begrijpend lezen en met rekenen en de schoolcarriere van de jongeheer Williams was nu verkeken.
In zak en as at Mevrouw Williams door. De andere Williamsen aten vrolijk door terwijl Mevrouw Williams in haar hoofd een handelingsplan aan het ontwikkelen was en hulplijnen aan het uitzetten was.

Een afspraak met de onderwijzeres werd snel gemaakt, en vandaag bleek er iets anders. De jongeheer Williams kon het allemaal wel maar hij wilde het niet. Hij was zei de juffrouw voorzichtig nogal gemakzuchtig. Hij vond de dingen snel goed. Mevrouw Williams ging het gesprek met hem aan, en vroeg of hij nog een jaar groep 3 wilde? Dat wilde hij toch niet, ijverig werden de boeken van de plank gehaald en er werd gelezen. Als een trein bleek vanmiddag aan de keukentafel……………een schoer door de benen moet het jong hebben (vert: hij moet een schop onder zijn kont hebben πŸ™‚

Eindeloos bewustzijn

Mevrouw Williams heeft het boek Eindeloos bewustzijn van Pim van Lommel gelezen. Meneer van Lommel heeft onderzoek gedaan naar bijna dood ervaringen, afgekort bde. Mevrouw Williams heeft 2 keer in haar leven een bde gehad en was benieuwd naar de gevolgen daarvan. Eigenlijk wist ze wel wat de gevolgen er van waren maar ze wilde gewoon bevestigd worden in haar denken en doen en laten.
De eerste bde heeft Mevrouw Williams in 1996 gehad toen zij bijna het leven liet tijdens de keizersnede. De volgende morgen probeerde Mevrouw Williams hier over te praten maar zij liep tegen een muur van onbegrip aan (dit punt neemt Meneer van Lommel gelijk bij de kop). Mevrouw Williams moest niet zeuren maar blij zijn dat ze nog leefde en haar kindje ook nog. Dat was Mevrouw Williams ook, maar er knaagde veel. Het hele leven na de geboorte is op de kop gegaan. Mevrouw Williams is gescheiden, heeft een andere studie gedaan, is weer getrouwd , heeft nog een zoon gekregen, noem maar op. En dit alles werd ook beschreven in het boek. Mensen met een bde gooien hun leven om, zij hebben soort dwingende levensmissie, het gevoel een tweede kans te hebben gekregen en die moeten ze goed benutten.
In 2008 werd Mevrouw Williams weer geopereerd en ging er de nacht na de operatie iets mis en Mevrouw Williams belandde met enorme spoed weer op de operatietafel. En weer zag Mevrouw Williams het licht.
In 2008 stond men gelukkig wel open voor deze ervaringen en was er veel begrip, toch ontkwam Mevrouw Williams aan 1 ding niet , de vreselijke depressie die volgt na een bde. Mevrouw Williams zocht haar heil in huis, op de bank, in het eten en in het breien. Volgde er weer een operatie en een lange donkere koude winter die Mevrouw Williams wel eens bijna tot in de gordijnen dreef van wanhoop.

Mevrouw Williams was bang dat ze er niet meer uit zou komen, elke ochtend keek ze in de spiegel en schrok van zichzelf , een oude verwaarloosde te dikke mevrouw keek haar aan. Over haar schouder keek Mevrouw Williams of ze de vrouw nog zag weg lopen maar helaas ze was hetzelf.
Mevrouw Williams huilde vaak en dacht aan de tijd voor de operatie van 2008 maar ook aan de tijd van 1996 en hoe ze zich toen staande hield.
Mevrouw Williams googelde en vond Meneer van Lommel. Het boek en zijn bevindingen en moest weer huilen maar nu van opluchting want Mevrouw Williams werd niet langzaam gek.
Het licht verscheen weer, maar niet in de vorm van een einde maar in de vorm van een begin. Een nieuwe periode na de bde. Deze keer geen scheiding, geen andere studie maar een andere kijk op het leven.
Zo sport Mevrouw Williams weer, zo fietst ze weer, zo doet ze weer allerlei zelfstandige dingen, zo wordt Mevrouw Williams langzaam maar zeker weer de zelfverzekerde Mevrouw Williams.

Met dank aan Meneer van Lommel!

Voetbalplaatjes

Spaart hij plaatjes? vroeg de oudste jongedame Williams een aantal weken terug. Plaatjes, wat voor plaatjes vroeg Mevrouw Williams. Voetbalplaatjes…en daar begon de rage weer. Iedereen die de jongeheer Williams kent spaart voetbalplaatjes voor hem. Het boek werd aangeschaft en hij ging plakken. Maar vond het nog wel eens moeilijk om netjes te plakken. Mama help jij mij deze plaatjes in te plakken vroeg hij vanavond. Mevrouw Williams ging er eens goed voor zitten, en de jongeheer gaf er haar 1 aan, kijk deze oude man moet daar. De oude man was Mario Been, daar had Mevrouw Williams in haar jonge jaren nog een poster van op haar kamer. De volgende oude man was Ronald Koeman, de Mevrouw Williams in haar jonge jaren graag zag spelen. Niet omdat ze van voetbal hield maar wel van de benen van Ronald Koeman. Bij nadere inspectie van het plaatje was Ronald Koeman aardig wat aangekomen door de jaren heen en Mario Been trouwens ook.
In een opwelling van nostalgie vertrouwde zij de informatie van vroeger dromerig aan de middelste en oudste jongedames, die elkaar aankeken en in lachen uitbarsten. Mama dat zijn hele oude mannen hoor zei de middelste.

Mevrouw Williams keek beledigd in het boek en bedacht stiekum dat de jongedames wel gelijk hadden. Het was toch beter de herinnerring te koesteren dan de plaatjes in te plakken πŸ™‚

Energie

Mevrouw Williams stroomt over van energie, ze is weer in haar klas geweest. Het was een drempel die ze over moest want zolang ze zich thuis ophield leek het wel of ze haar werk niet miste. Maar het tegendeel was waar, de lieve hartverwarmende reacties van de collega’s , de kinderen die haar uitgebreid gingen knuffelen. Mevrouw Williams fietste naar huis met een energie voor 10, nu het huis schoonmaken, vanavond naar de fitness en morgen weer naar school.

In haar hoofd is Mevrouw Williams al weer bezig met het herinrichten van de klas (een invalster is leuk maar zetten toch een andere sfeer neer) nieuwe projecten en nieuwe doelen.
Het korte termijn doel voor nu is de kamer stofzuigen, ook best een klus πŸ™‚