De schoolfotograaf

Vandaag kwam de schoolfotograaf langs en gisteren had Mevrouw Williams een jurkje gekocht. Thuis waren ze er gillend enthousiast over en zelf dacht Mevrouw Williams dit staat mooi op de foto.
Gepast , alles bij gezocht, en vanmorgen deed Mevrouw Williams het weer aan en ineens bedacht ze zich dat ze het toch nog niet durfde het jurkje. De monden vlogen thuis open,en alle peptalk kwam naar boven maar Mevrouw Williams was toch bang dat het niet stond.
Getogen in andere kleding die ook leuk is maar niet zo leuk als het jurkje ging Mevrouw Williams naar school. Gooide haar haar achterover (wat trouwens steeds meer weer gaat krullen!!!) en stifte haar lippen netjes en ging zitten.
De fotograaf keek naar haar en zei toen de magische woorden; Vorig jaar werkte hier ook een mevrouw , daar lijkt u op hoor, maar die is veel ouder! Mevrouw Williams gaf aan dat zij dezelfde mevrouw was en de fotograaf was helemaal verbaasd.
Als straks de foto’s er zijn zal Mevrouw Williams het verschil laten zien tussen een depressieve Mevrouw Williams en een zeer opgewekte!
Met dank aan de schoolfotograaf heeft Mevrouw Williams een geweldige dag.

Advertenties

be carefull what you wish for

Als puber had Mevrouw Williams een dikke bos krullen, prachtig haar wat zich onmogelijk in een kapsel liet drukken wat modern was in de jaren 80. Mevrouw Williams was wel eens verdrietig want haar haar kon volgens haar maar in 1 model en met de krullen moest je ook nog voorzichtig zijn want als ze te kort werden afgeknipt liep ze er als een volendamse dame bij. Die dames hebben zo’n krul op hun voorhoofd!
Jaloers keek ze naar het mooiste meisje van de klas met haar steile blonde haar in bob lijn. Uren stond Mevrouw Williams voor de spiegel en wenste steil blond haar.
Toen Mevrouw Williams voor de eerste keer beviel waren haar krullen een hele periode weg maar ze kwamen weer terug en daar was Mevrouw Williams eigenlijk wel blij om. Haar haar was eigenlijk wel makkelijk, hup hand er door en ze had een prachtige bos krullen smorgens. De volgende bevallingen lieten hetzelfde patroon zien dus Mevrouw Williams maakte er geen punt van.
Sinds een paar maanden zit Mevrouw Williams in een andere fase in haar leven , de pre-overgangsfase.
En wat schetst Mevrouw Williams haar verbazing..haar haar is weer steil geworden. Eerst baalde ze heel erg maar gistermiddag heeft ze van de nood een deugd gemaakt. Haar haar is in een bob geknipt en heel mooi geverfd met blonde highlights erin!
Mevrouw Williams werd vanmiddag op een feestje overladen met complimenten en was blij dat haar haar weer zat. Ze moet er wel aan wennen dat het  niet meer hand erdoorheen en klaar is.
Toch denkt Mevrouw Williams af en toe als ze zichzelf in de spiegel ziet waar is de vrouw met de krullen!

De baan

De baan van Mevrouw Williams is op projectbasis. Vier jaar geleden kwam er een enorme zak geld uit Den Haag om kinderen met een taalachterstand op een hoger plan te krijgen. Er zouden aparte klassen worden gevormd waar de kinderen drie ochtenden in de week extra taalonderwijs kregen.
De collega’s uit het reguliere onderwijs keken in eerste instantie zuur naar de baan. De middagen waren vrij geroosterd voor vergaderingen , voorbereidingen en noem alles maar op wat er normaliter bij komt. Mevrouw Williams moest in het begin enorm wennen aan zoveel tijd, gewend aan alles op een tempo van een marathonloper te doen kon ze nu een rustig wandeltempo aan nemen en nog te vroeg aan komen.
En zo weinig kinderen in een klas..Mevrouw Williams vond het af en toe net een groot gezin. Maar na vier jaar hard werken, veel tegenstand overwinnen, veel lol, en vooral heel veel goede resultaten is het project nu een feit, het werkt!
Uiteraard is daar de politiek die ineens bedenkt dat het toch wel heel veel geld kost en dat het anders moet.
Het anders moeten begon deze week met het ontslag van twee zeer gewaardeerde collega’s wat ontzettend veel spanning en tranen gaf. Het geeft ook weer onrust want van 13 plekken in de stad naar 9 plekken betekent voor de mensen die blijven zitten in het project een mogelijke verhuizing.
Hoofdpijn afwisselend met tranen, verdriet en vreugde wisselde elkaar deze week af.
Maar de baan is nog zeker, maar de randvoorwaarden niet. Soms zou Mevrouw Williams wel naar Den Haag willen om de mensen achter het bureau te sleuren en te laten zien hoe de werkelijkheid is.
Het is dubbel om te genieten het feit dat ze mag blijven en ze hoopt dat dat gevoel nog komt.

Haar naam was Sarah

Gisteren kreeg Mevrouw Williams het bericht van de bibliotheek dat het boek Haar naam was Sarah van T Rosnay voor haar klaar lag.
Mevrouw Williams had tijdens het reserveren al van de bibliothecaresse gehoord dat het een prachtig boek was, en ook meerder mensen hadden haar verteld hoe mooi en indringend het boek was.
De tienjarige Sarah wordt in de nacht van 16 juli 1942 samen met haar ouders opgepakt en naar de Velodrome d’Hiver in Parijs gebracht, waar duizenden joden worden verzameld voor deportatie. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong.

Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia, een inktzwarte bladzijde in de Franse geschiedenis. Ze gaat op zoek in archieven, en via het dossier van Sarah ontdekt ze een goed verborgen geheim van haar eigen schoonfamilie. Haar echtgenoot probeert haar ervan te weerhouden zich met deze geschiedenis te bemoeien, maar Julia besluit desondanks het spoor van Sarah te volgen.
Haar naam was Sarah is een ontroerende roman waarin het grote drama dat zich in Parijs voltrok, is teruggebracht tot het verhaal van één slachtoffer, en dat is zó overtuigend gedaan dat het geen enkele lezer onberoerd zal laten.
 
Het boek was geweldig, ontroerend, indrukwekkend. Mevrouw Williams heeft gehuild voor de moeders die gescheiden werden van hun kinderen, voor de joodse mensen die als beesten werden behandeld. Mevrouw Williams kon zich niet meer herinneren wanneer ze zo geraakt was door een boek.
In een ruk heeft ze het uitgelezen. Een aanrader, maar houd de tissues klaar want het is zo vreselijk realistisch dat je het gevoel hebt er bij te zijn.

Tuinhulpen

Dit zijn de tuinhulpen van Mevrouw Williams die graag zonnebloemen willen zaaien. Daarvoor moeten eerst de kiezels eruit. De vorige bewoners van het huis hebben de tuin “aangelegd”met minstens 200 kilo kiezelstenen. Leuk als je daarvan houdt maar dat doen de Williamsen dus niet.
Het plaatje ontroert Mevrouw Williams ook wel , en ze moet het ook maar goed bewaren , aangezien de twee tuinhulpen elkaar regelmatig in de haren vliegen sinds de grote zus het huis uit is .

Posted by Picasa

De moestuin


Mevrouw Williams volgde al enkele jaren allerlei blogs met moestuinen. Jaloers was ze
op de heerlijke recepten met de verse groente en ze was al aan het kijken naar
een volkstuin waar ze ook heerlijk haar verse groenten kon verbouwen.
Bij een vriend en vriendin zag ze de zaligste groenten voorbijkomen.
Vorig jaar bij de koop van het huis , waar een heerlijke tuin en dakterras bij horen gingen
alle moestuinverlangens gelijk met Mevrouw Williams aan de haal.
Boeken doorgespit en vanmiddag zat Mevrouw Williams in de volle zon naast haar
tomaten, brocoli, radijs , uien en nog veel meer lekkers te genieten.
Ze kan de tomaten wel rijp kijken 🙂

Posted by Picasa

Sneller kloppend hart

Vroeger toen Mevrouw Williams nog een jongedame was, klopte haar hart altijd sneller van Rob Lowe. Mevrouw Williams verslond zijn films, en Rob Lowe deed Mevrouw Williams dromen . Voor een meisje van 16 leek Mevrouw Williams dat ook niet gek. Pubermeisjes hebben vaak een idool waarom zou Mevrouw Williams daar een uitzondering op zijn?
Als Mevrouw Williams tegenwoordig Rob Lowe ziet, dan vind ze hem nog leuk om te zien maar haar hart klopt niet meer zo snel als vroeger.

Enkele maanden geleden attenteerde een vriendin haar op een serie. Vampire diaries, leuk serie zei de vriendin en die ene broer Damon Salvatore die moet jij zien. Mevrouw Williams moest lachen en de vriendin zei jij hield vroeger toch ook zo van Rob Lowe net als ik. Uiteraard wuifde Mevrouw Williams deze idolate adoratie voor Rob Lowe weg als een jeugdig iets.

Het is nu enkele maanden later en Mevrouw Williams haar hart slaat iets sneller als Damon Salvatore in beeld komt in de serie :-). Geen Rob Lowe adoratie hoor, maar toch..toen Damon enkele weken terug bijna naakt verscheen in beeld smsde Mevrouw Williams gauw haar vriendin dat hij dus halfnaakt in beeld verscheen, waarop de vriendin enthousiast terugsmsde dat hij toch wel een heel hoog  Rob Lowe gehalte had .

Ook op je 43e kan je dus een sneller kloppend hart hebben van een tvster bedacht Mevrouw Williams.
Ooit zei een vriendin ach het houd mij van de straat en ik doe er niemand kwaad mee en dat houd Mevrouw Williams in haar achterhoofd.

p.s net weer een nieuwe aflevering binnengehaald van vampire diaries mijn weekend kan niet stuk!

kleur bekennen deel 2

Vanmiddag was het project slaapkamers schilderen klaar! Boven is een foto van de logeerkamer, die in eerste instantie een hele muur zou hebben van de theater kleur..dat was te heftig, vandaar deze creatieve oplossing van Meneer Williams. De andere foto is de achterwand van de slaapkamer van de Williamsen. De gordijnstof ligt klaar, en als Mevrouw Williams veel puf heeft dan gaat ze gordijnen naaien.
Het resultaat is heftig en de vriendin van Mevrouw Williams die al meegaat sinds het begin van de Williamsen vroeg vanmorgen voorzichtig of de gang wit werd. Wit niet, misschien grijs ;-)ook wel lekker rustig na het theater dans les chambres!

Posted by Picasa

Kleur bekennen

Het nieuwe huis van de Williamsen was tijdens de koop van boven tot onder in mokkakleuren geschilderd. Een onbestendigde poepkleur noemde Meneer Williams het steeds als mensen naar de kleuren vroegen. Nu zijn de Williamsen dol op kleur maar moeten zich altijd inhouden. In hun eerste huis was de badkamer yogiroze (was foutje, maar de Williamsen hadden geen zin meer om het over te schilderen), de slaapkamer zag er uit als een soort italiaanse kamer uit de tijd van de Borgia’s, en de keuken was blauw. Toen zij na 4 jaar dit kleurenpalet verlieten schilderen zij hun  nieuwe huis helemaal wit.Heerlijk rustig aan de ogen maar de Williamsen bleken toch meer kleurrijkere types te zijn dan ze dachten en langzaam sloop er een knalpaarse muur in de woonkamer in.
Het huis daarna kreeg heel iets meer kleur, maar eindige ook met een zilveren muur in de woonkamer.
Dit huis is (lees was) nog erg rustig maar het kriebelde toch weer bij de Williamsen en gisteren lieten zij zich verleiden voor de slaapkamer boven door de kleur theater van Histor. Mevrouw Williams begon vanmorgen te schilderen en toen Meneer Williams kwam kijken viel er gelijk een franse zin bij Mevrouw Willams uit de mond “Bonjour Monsieur, vous avez welkom (wist ze dus het franse woord niet zo snel voor) dans le theatere de l’armour”.
Het is een prachtige kleur maar Mevrouw Williams denkt toch dat de voorvaderen van de Williamsen ergens in een bepaalde sector hebben gewerkt 😉

Kunstenstaars wellicht…

Vrouwen onderling

Al is Mevrouw Williams een vrouw sinds 43 jaar en 4 maanden en 8 dagen 🙂 ze begrijpt soms andere vrouwen niet helemaal. Sinds Mevrouw Williams helemaal opgeknapt is zakt haar gewicht langzaam gestaag naar beneden. Zo trok Mevrouw Williams 2 weken terug helemaal trots een maat kleinere spijkerbroek aan. Mevrouw Williams draagt weer hippe oorbellen en hippe kleren. Vooral op het schoenenvlak mag Mevrouw Williams zich graag uitleven.
Nu hoeft Mevrouw Williams niet elke dag van haar collega’s o en a te horen over zichzelf maar vandaag had een collega een supersimpel zwart jurkje aan met een zwarte legging. Een andere collega zat naast haar en zei ineens wat leuk zeg die zwarte legging. Er volgde een verhandeling over de legging en Mevrouw Williams was heel verbaasd. Die zwarte legging was een zwarte legging niets bijzonders, en de legging werd verheerlijkt alsof de collega in kwestie een Dior pak droeg regelrecht uit de collectie van 2011. Toen de legging collega weg liep verzuchtte de andere collega wat staat haar dat toch goed. Mevrouw Williams vroeg hardop af of het de legging was. De collega keek Mevrouw Williams gepikeerd aan, uiteraard de legging. De collega gaf toen aan dat de leggingcollega erg aardig was en zo kundig. Aha dacht Mevrouw Williams dus het is niet de legging maar de collega die wordt geprezen.
Handig, dus als een vrouw zegt ik vind je oorbellen enig terwijl ze 13 in een dozijn zijn dan weet Mevrouw Williams het nu, dan zijn het haar andere kwaliteiten die worden geprezen 🙂