2 jaar geleden

eens was ik in een and’re wereld

ik kwam er zomaar in

gevraagd had ik er niet om

pas later kreeg het zin

ik mocht even ervaren

te leven zonder tijd

even zonder mijn lichaam

in gelukzaligheid

in zo lege, volle ruimte

in stilte met de schoonste klank

in aanwezigheid van liefde

in sferen lelieblank

nog wil ik wel terug daar

het was zo goed, zo rein

maar ik moest terug, dit leven

dat nooit hetzelfde meer zou zijn
 
Martin Karlas

ikea troostvoer

Mevrouw Williams is gisterochtend gevallen, gewoon op straat toen zij de jongeheer Williams naar school had gebracht. Het was een kleine blackout. Een pijnlijke knie, arm en hand en Mevrouw Williams was eigenlijk helemaal verbaasd. Na alle gladheid te hebben overleefd viel ze zomaar nu.
Thuisgekomen brulde Mevrouw Williams er maar eens goed op los, dan kan nog wel eens helpen in een dergelijke situatie en de troostende woorden van haar moeder hielpen na 43 jaar nog steeds beter dan een pleister of een koekje.
De val hield haar eigenlijk wel bezig en de ochtend werd gevuld door een bezorgde lieve vriendin en de middag door een dito collega.
In de middag werd de spierpijn heftiger en was Mevrouw Williams blij dat ze een afspraak bij de fysiotherapeute had staan.
Het verhaal van de val kwam ter sprake en de fysiotherapeute was erg bezorgd. En terecht vond ook Mevrouw Williams want een blackout zomaar op een ochtend is natuurlijk geen gewoon verschijnsel.

De bloeddruk maar eens controleren nadat alle reflexen en botjes en spieren nog op een eigen vaste plaats zaten. De bloeddruk was niet goed, de onderdruk was met 90 erg aan de hoge kant. Uiteraard schrokken zowel de fysiotherapeute als Mevrouw Williams hiervan.
Mevrouw Williams heeft op dit moment heel veel stress, haar werk, haar vreselijke schoonfamilies (de ex en de gewone) die de Williamsen het leven graag zuur maken, bezorgdheid om de moeder van Mevrouw Williams die met een torenhoge bloeddruk thuis zit. De oudste jongedame die ineens zich enorm is gaan afzetten tegen Mevrouw Williams.
Stress is my middelname maakte Mevrouw Williams als grapje maar uit haar studie weet Mevrouw Williams dat langdurige stress kan zorgen voor hele zware schade aan het lichaam.
Gelukkig haalde Meneer Williams haar op na de fysiotherapeute en luisterde naar alle stresspunten en onderwijl navigeerde hij de auto naar de ikea.
Bij de ikea hebben de Williamsen heerlijk allerlei leuke hutsels en frutsels gekocht en was het gemoed van Mevrouw Williams minder bezwaard toen ze thuis kwam.
Het voelde aan als een lekker stukje chocolade eten 😉

Over je eigen schaduw heen springen

Mevrouw Williams heeft de afgelopen dagen veel over haar eigen schaduw heen moeten springen. Deze uitdrukking gaf een vriendin haar een tijd terug en dat vond Mevrouw Williams een goede.
Mevrouw Williams gaat naar een andere werkplek, absoluut niet haar eerste keuze maar haar eerste keuze was ook de eerste keuze van een collega. Een collega die al op meerdere scholen eruit is gegooid en nu absoluut niet op deze werkplek kan functioneren (onder begeleiding van tranen en dreiging van de ziektewet). Mevrouw Williams weet dat als mensen zo beginnen andere mensen bijna altijd overstag gaan. De eerste die huilt heeft gewonnen, dit heeft Mevrouw Williams heel vaak al meegemaakt in haar carrière.
Gisteren was Mevrouw Williams woedend dat de mededeling om van werkplek te veranderen en passant werd meegedeeld in de vergadering. Ook voor haar huilende collega.
Mevrouw Williams was strijdbaar en wilde absoluut niet maar wist hoe het scenario zou lopen, ze zou toch aan het kortste eind trekken.
Gisteravond in bed toen Mevrouw Williams nog woedend lag te zijn, zei Meneer Williams weet je …het is wel een stuk dichter bij huis…:-)

Afdansen

Mevrouw Williams kan niet dansen. Ze heeft geen ritmegevoel en ze hoort de maat niet. Op de opleiding zei haar muziekleraar dat een goede juf goed kon zingen. Mevrouw Williams is een goede juf maar zingt onder begeleiding van de cd-speler. Als Mevrouw Williams spontaan een liedje inzet, luisteren de kinderen eerst naar de tekst en beginnen spontaan opnieuw , maar dan goed ;-).
Mevrouw Williams ging vroeger niet naar dansles, ze vond het “stom”. Omdat ze niet kon maat houden. Als Mevrouw Williams een wijntje op heeft kan ze volgens zichzelf heel goed dansen ;-).
De oudste jongedame Williams heeft het maat en ritmegevoel van haar moeder dus daar is het niet aan besteed. Maar de middelste jongedame Williams is precies haar vader die geweldig kon dansen. In het begin van het schooljaar vroeg ze of ze op dansles mocht. Meneer Williams kan ook geweldig dansen was gelijk helemaal in extase, er zou toch iemand gaan dansen.
De middelste jongedame danst nu zo goed dat ze zelfs wedstrijd gaat dansen met een vaste danspartner. Er worden schema’s gemaakt om de conditie om te vijzelen.
Maar vanavond word er afgedanst. Dit doet ze voor een diploma. Dagen lang is ze al nerveus en horen we niets anders dan dansende voeten op de zoldervloer.
Weken geleden kwam het verzoek om een afdansjurk. Dat kan Mevrouw Williams wel goed, een afdansjurk maken.
Hier thuis hebben de Williamsen haar al gezien in de jurk maar straks naar de kapper om de haren te laten opsteken en vanavond helemaal compleet in de jurk!
Beretrots is Mevrouw Williams op de jongedame Williams die zo’n moeilijke start heeft gemaakt in haar leven en zich zo er door heen vecht!

Bestemming bereikt

In de zomer van 2006 onderging Hanneke Groenteman een maagverkleining. Na een leven lang veel en lekker koos ze definitief voor mager, weinig en suikervrij. Het was een drastische keuze, en haar vrienden maakten zich zorgen. Zouden de lichamelijke en psychische gevolgen van zo’n ingreep haar niet te veel worden? Maar het resultaat was verbluffend: een stralende, slanke Hanneke. In Door dik en dun beschrijft Hanneke Groenteman de voors en tegens van de operatie. Het gaat over het niet meer talen naar eten, over kilo’s die ervan afvliegen en over vele, vele complimenten. Maar er is ook het commentaar van haar voormalige lotgenoten: de dikkerds die zich in de steek gelaten voelen. Hebben ze gelijk, en is Hanneke gevallen voor de antifeministische slankheidsterreur? De slanke den vliegt met haar nieuwe kleine maten winkel in winkel uit, maar maakt zich tegelijk zorgen over haar oprukkende ‘zelfingenomenheid’. Met de haar kenmerkende stijl en humor, gemengd met een dosis onverbiddelijke eerlijkheid, laat ze zien dat een mens door dik en dun steeds dezelfde blijft – maar dat die mens zónder al die ballast bevrijd raakt van meer dan kilo’s alleen.

Gisteravond kwam dit boek van de bibliotheek en Mevrouw Williams heeft het in 1 ruk uitgelezen. De snedige humor van Hanneke kende Mevrouw Williams uit het boek doorzakken bij Jamin wat Mevrouw Williams ook zo kostelijk vond.
Uiteraard had dit boek niet zomaar haar belangstelling. Mevrouw Williams volgt al jaren het zelfde patroon qua lijnen net als Hanneke Groenteman.
Prachtige humor maar het onderliggende verdriet laat zich zeker niet verbergen!

De breiclub

Sinds de dood van haar vijfjarige dochtertje Stella is Mary gebroken van verdriet. Ze sleept zichzelf door de dagen en komt haar bed haast niet uit. Op aanraden van haar moeder sluit ze met tegenzin aan bij een breiclub.Alice, Scarlet, Lulu, Beth, Harriet en Ellen verwelkomen Mary in hun midden, ondanks zichtbare weerstand tegen het breien en haar aarzeling zich voor hen open te stellen. Van ieder van hen leert Mary een nieuwe breitechniek, voor sjaals, mutsen, truien en sokken, en tijdens het breien vertellen ze ieder hun levensverhalen vol verlies, liefde en hoop. Na een tijdje merkt Mary dat het breien en haar nieuwe vrienden haar helpen haar verlies te verwerken. Uiteindelijk voelt ook zij zich sterk genoeg om haar eigen verhaal te vertellen en vindt ze de moed om de draad van haar leven weer op te pakken.
Mevrouw Williams pakte het boek in de bibliotheek en legde het in eerste instantie weer snel weg. Een kind verliezen staat wel helemaal bovenaan op Mevrouw Williams haar angstendiezenooitwilbeleven – lijstje.
Maar Mevrouw Williams is dol op breien en was toch geïntrigeerd. Het boek liet zich goed lezen en Mevrouw Williams was gegrepen door het verhaal. Het is naast een roman ook een boek over rouwverwerking.
Toen het boek uit was, kwamen de jongeheer Williams en de jongedame Williams net thuis en vleide zich graag in de armen van hun moeder, die door het lezen van het boek even weer enorm met de neus op de feiten werd gedrukt dat alles wat zo normaal lijkt soms niet zo normaal is.