Voor Toaske

Naar aanleiding van het gedicht over de BDE, vroeg Toaske of ik er iets meer over wilde vertellen. Het aparte van een bde ervaring is dat veel mensen het eng vinden en er liever niet over willen praten.
Vorige week op de fitness kwam het op menstruatiestoornissen en legde ik uit dat mijn baarmoeder 2 jaar geleden was verwijderd.Ach zei de mevrouw hoe vond je de operatie? Ik vertelde dat het resultaat prima was maar de operatie vreselijk aangezien ik bijna het loodje heb gelegd. De mevrouw draaide zich om en vertelde toen aan een andere mevrouw dat de aardbeien zo goedkoop waren.
Nu kan ik erom lachen, maar in het begin voelde ik mij in de kou staan.
Ik ben niet bang voor de dood meer , maar wel voor een te vroeg moment. Ik denk dat ik het altijd te vroeg zal vinden, maar de dood zelf is als een aangename warme deken. Dat klinkt heel gek, ik weet het.
De eerste keer (want lucky me , ahum heeft het zelfs 2 keer meegemaakt) beviel ik van mijn tweede dochter. Ik was onder volledige narcose omdat de placenta was losgescheurd en die zat voor de baarmoedermond, was allemaal bekend maar de scheuring is ineens ontstaan. Ik kreeg een spoedkeizersnede en zag ineens mijn kind geboren worden , een klein grijzig hoopje mens. Ik keek ernaar en bedacht dat er veel bloed lag in de operatiekamer en ik wilde mijn weg vervolgen over een soort witte weg en toen ik dus te horen kreeg dat ik wel terug moest (ja dat klinkt heel heel zweverig , en ik ben geen zwever hoor!!!) ik moest voor mijn dochter zorgen. Het moment dat daarna volgde was het moment van contact met de verpleegsters die mij vroegen hoe het ging waarop ik zei waar is mijn dochter? Nu had ik er al 1 dus ze dachten dat ik vroeg naar de eerste maar ik vroeg naar de tweede. Ik wist van te voren niet wat het werd dus de verpleegsters waren heel verbaasd dat ik wist dat ik een dochter had.
De tweede keer was mijn baarmoeder verwijderd en kreeg ik morfine waar ik dus allergisch voor ben. Ik ben er erg onrustig door geworden en halverwege de nacht verloor ik zicht, en kreeg ik pijn in mijn buik , maar ja operatie  dus je denkt hoort erbij. Ik bleek een bloeding te hebben en had 2 liter bloed in mijn buik, 1 liter verloren tijdens de operatie, en we hebben 5 liter , tel uit je winst of eerder je verlies.
Tijdens een spoedgang naar de ok, man geïnstrueerd over mijn nalatenschap, en toen in de ok, ik langzaam weer de witte weg nam, was er weer het terugdrukkende gevoel naar mijn lijf.
Het was weer een enorme rust, een gevoel van thuis komen, weten waar je hoort en oneindigheid.
Na deze ervaringen verander je zoveel, en het is zo,zo moeilijk om je leven weer op te pakken, ondanks dat ik alles heb in mijn leven waar ik van houd. In het begin voelde het aan als een soort keuze die je elke dag moest maken, dit leven of dat andere niet leven. En ik wilde niet dood , absoluut niet, nog steeds niet hoor!
Je maakt ook andere keuzes, je leeft anders, je bent je veel meer bewust van de kleuren, geluiden, emoties , maar ook van de eindigheid van dit leven.
Bang voor de dood ben ik niet meer , maar ik wil nog zoveel in mijn leven, en ik ben nog lang niet klaar, maar mocht het moment daar zijn, dan vervolg ik vast die weg die ik al 2 keer heb ingeslagen.

Advertenties

5 thoughts on “Voor Toaske

  1. Dank voor dit verhaal. Ik vind BDE's zo fascinerend, heb er wel het eea over gelezen maar kan me voorstellen dat je niet weet wat het is tot je het zelf meemaakt (en daar kijk ik dan ook weer niet naar uit, want ik wil ook niet dood, ook niet bijna (-: )

    Je klinkt alsof je er “beter” uit gekomen bent, wetend hoe het voelt, angst kwijt en tegelijk meer van het leven genietend. Is dat zo?

    Like

  2. Dank je wel voor dit verhaal. Ik ben erg bang voor de dood, maar misschien zelfs vooral omdat ik af en toe denk dat ik dan dood lig te zijn en tegelijkertijd verdriet heb om de mensen die ik achter heb moeten laten, dat ik hen zo vreselijk zal missen en omdat ik denk (hoezo zelfoverschatting), dat ik toch echt degene ben die het beste voor hen kan zorgen. Of zoiets, ik kan het niet zo goed uitleggen. En ook ik ben bang om te vroeg dood te gaan. Als de meiden nog te jong zijn. Ik zeg altijd, ik word zo'n 95 jaar, en dan mag het 10 jaar tegenvallen.

    Like

  3. Ook ik heb twee jaar geleden mijn baarmoeder moeten laten verwijderen, maar bij mij verliep alles vlekkeloos.En ik ben er alleen maar van opgeknapt. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat dit voor jou een heel erg vervelende situatie geweest is. En dat je blij bent dat je er nog bent.
    En wat die mevrouw van de aardbeien bereft…..trek je het niet aan. Deze mensen zijn vaak erg kortzichtig

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s