Leven


Ze had zo bewust gekozen ruim 10 jaar geleden, om de pabo te gaan doen. Twee jaar alles aan de kant in een roerige tijd van een nieuwe relatie, twee kleine meisjes, een vervelende ex en een nieuw leven. Ze had er hard voor geknokt en binnen 2 jaar had ze het papier op zak. Supertrots ondertekende ze haar diploma en in haar buik woonde al een piepklein jongetje. Ze ging werken in haar eerste baan, gaf alles, beviel van het kleine jongetje en ging weer terug aan het werk. Weer gaf ze alles jaar in jaar uit. Onderwijs zeiden de oudere collega’s is net als huishouden het is nooit af , je bent nooit klaar. Onderweg zag ze collega’s afknappen. Het onderwijs is niet meer wat het was hoorde ze vaak terwijl ze rende van het kinderdagverblijf naar een vergadering. Hoe vaak was ze niet s’avonds nog bezig weer een leuke les te maken en zich weer in te zetten voor project. Met wisselend succes en wisselende ervaringen. Wat genoot ze van de kinderen als ze weer een stap vooruit gingen. Wat had ze een hekel aan al die vergaderingen waar niets zinnigs in werd gezegd en waar ze met veel hoofdpijn uit kwam. Vermoeider en vermoeider raakte ze en ze raakte haar enthousiasme kwijt, niet de liefde voor de kinderen maar de liefde voor het vak.
En nu zit ze thuis , chronisch vermoeidheids syndroom noemen ze het. Ze kan uren naar buiten kijken, naar een merel die langs komt , naar de tv, naar de houten vloer die op sommige plekken harder slijt en ze kan uren huilen omdat ze niet meer de liefde voor het vak voelt.
Ze is bang dat als ze op een dag weer beter is dat ze weer terug gaat en dat ze het blijft voelen.
Mevrouw Williams kijkt regelmatig naar haar en roept dan kom uit dat pak, waarin je je hebt verstopt maar het lijkt niet te werken. Alsof ze de rits niet kan vinden, wat ze ook doet de rits blijft dicht.
De hulp die ze aangeboden krijgt neemt ze plichtmatig aan maar niets lijkt haar op dit moment te raken en Mevrouw Williams wordt er een beetje wanhopig van, wanneer zullen ze elkaar weer vinden?

Advertenties

11 thoughts on “Leven

  1. Geen idee… ga je ook niet zitten afvragen wanneer. Daar word je moedeloos van.

    Het is een enorme doodoener; maar uiteindelijk kom je er sterker dan ooit weer uit.

    En misschien sta je ooit weer eens voor de klas. Misschien word je boswachter. Who knows?

    Concentreer je eerst maar eens op je genezing. Hou je taai…

    Like

  2. Dank je wel voor je berichtje! Ik voel me inderdaad al wat beter. De conditie is wel aardig onder de grond gezakt! Maar flink in Disney rond wandelen, en dan komt dat wel weer goed.

    Het verhaal is erg herkenbaar. Ik start volgend jaar met afstuderen aan de PABO. Ik doe het met heel veel liefde, maar herken de vermoeidheid heel erg. Het is zwaar, gelukkig ben ik toe nu toe nuchter genoeg om het goed van me af te zetten en lekker tijd voor mezelf te pakken.

    Liefs, Karin

    Like

  3. Gun het tijd. Gun jezelf de tijd om te genezen. Gun jezelf de tijd om jezelf weer terug te vinden. En misschien komt dan de liefde voor je vak terug of misschien vind je heel veel liefde voor een ander vak, maar gun jezelf de tijd. Het komt echt weer goed.

    Like

  4. Ja, vraag je dat maar niet af, want het antwoord is er nog niet…piekermomenten kun je het beste stoppen (als je dat wilt) door iets te gaan doen alhowel inspanning bij jou misschien niet altijd kan, maar iets kleins doen helpt ook, zoals een laatje opruimen of iets sorteren (naaidoos op kleur bijvoorbeeld, of sokkenmandje). Sterkte met je herstel en kijk maar veel naar de merels, natuur heelt. Zeker weten!

    Like

  5. Balen dat je zo niet lekker in je vel zit. Misschien helemaal de verkeerde vraag nu, maar als je zometeen weer aan het werk wil, is dat dan wel weer onderwijs of misschien toch iets anders?

    Like

  6. Op een gegeven moment kom je ergens waar dan een heel klein lichtje schijnt. Hoe lang dat duurt? Geen idee?

    Ik weet nog dat ikzelf heel, heel diep zat. Iedere dag over de dijk moest lopen van meneer de huisarts. Ongeacht het weer. Dat ik twee maanden lang hetzelfde stukje liep. Dat ik na twee maanden ineens dacht; 'hee, wat ziet dat er mooi uit!' en zó schrok van mijn eigen gedachte. Van de gedachte dat ik ineens iets mooi vond, terwijl ik ruim een half jaar had gedacht; 'als ik morgen niet wakker wordt is het ook goed' of 'als die auto me nu ramt en dood ga, dan ben ik blij'. En ineens vond ik iets mooi. Na maanden.

    Echt; het komt wel weer. En je ziet vanzelf wanneer. En wat je daarna gaat doen. Niet over nadenken; dat gaat zijn weg vinden. Juist al dat denken is zo funest…

    Sterkte!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s