Ziekenboeg en afzwemmen


Zaterdagavond kwam de jongste helemaal blij thuis van de zwemles, volgende week mag hij afzwemmen! Uiteraard zijn we allemaal blij hier in huis want vanaf 1997 lopen we al met korte pauzes op het zwembad om de kinderen toch maar snel aan te moedigen hun zwemdiploma te halen.

Zondagochtend stond de jongste naast mijn bed als een dweil. Hij was beroerd en misselijk en had koorts. Dat was uiteraard niet leuk maar als eerste schoot mij door het hoofd volgende week afzwemmen.

De middelste belde s’middags van dansles “ik kom eraan, ik ben zo misselijk”.
Help dacht ik gelijk gaan we nu een griepgolf krijgen in Huize Williams.
Maar vanochtend was de middelste weer goed te pas.
De jongste daarintegen was nog zieker als gisteren, hogere koorts en meer klachten.

Die ligt nu onder een dekbedje op de bank en iedere keer denk ik als hij zaterdag maar beter is ;-).

Ooit zou de tweede opgaan voor haar b diploma, een paar dagen ervoor kreeg ze een oorontsteking. Ze had al proef gezwommen voor B maar door haar ziek zijn kon ze niet mee doen aan het officiële gedeelte. Ze moest minimaal drie maanden wachten voordat ze weer kon afzwemmen en daar had ze helemaal geen zin meer in. Ze heeft dus alleen A. Geen punt ze kan heel goed zwemmen.
Maar ik wil wel graag dat de jongste afzwemt, dus leg hem maar extra in de watten, veel vitamines in de vorm van lekker fruit en veel rust!

Advertenties

Jarig


Vanavond om 19.13 uur precies is ze jarig! Dan wordt mijn middelste kind 15 jaar!
Haar zwangerschap was een van de ergste die er was, meerderemalen heb ik in het ziekenhuis gelegen met bloedingen omdat de placenta voor de uitgang lag.
Ik moest een keizersnede waar ik in eerste instantie heel erg van schrok.
Vanaf de 26e week hield ik er rekening mee dat ze kon komen en zat ik aan de weeënremmers. Ik heb nog nooit zo’n vreselijk medicijn geslikt als prepar.
Alsof ik de marathon liep maar in bed lag.
Ik kon op het hoogtepunt van de werking van het medicijn niet eens meer schrijven of goed kijken.
Ze lag dwars in mijn buik en draaide geen enkel moment.

Toen ik vlak voor zessen wilde gaan eten en nog even naar het toilet ging, scheurde de placenta spontaan en was de wc ineens rood. Met loeiende sirenes werd ik naar het ziekenhuis gebracht.
Toen ik bijkwam had ik haar al gezien, ik ben tijdens de spoedkeizersnede bijna overleden maar ze haalde zowel haar als mij terug.

Ik lag op de intensive care met een hb van 2,9 met een polaroid in mijn hand van een piepklein meisje aan de beademing. Het piepkleine meisje van amper 48 cm en 2730 gram lag in de couveuse en aan allerlei toeters en bellen.
Gewikkeld in isolatiedekens bekeek ik de wereld ineens heel anders. Toen de zon opkwam stond de gynaecologe weer aan mijn bed.
Ze had op punt gestaan om naar huis te gaan toen ik binnen werd gebracht en had gelijk haar jas weer uitgedaan. Om 6 uur s’morgens stond ze er weer.

Was ik u beide toch bijna kwijt mevrouw zei ze vriendelijk glimlachend terwijl ze in mijn hand kneep.

Vijftien jaar later is het een heerlijke , tegendraadse puber die ontzettend goed weet wat ze met haar toekomst wil.
Het is een vechtersbaas als het om haar gezondheid en leven gaat, niets lijkt haar klein te krijgen.

En vandaag vieren we haar verjaardag en zoals elk jaar met een lach en een traan.

Blij

Blij ben ik of beter zijn wij met onze nieuwe huisarts.
Na het intake gesprek van vanmiddag kwamen we allebei blij thuis!

Blij met het leuke plaatje wat wij voor mijn moeder’s afscheid hebben gemaakt.En zij nu 160 keer zit uit te knippen (leuk he mam ;-).

Blij dat het vandaag de allerlaatste keer was van de therapie die mij een stuk fitter heeft gemaakt.

Samengesteld gezin


Ons gezin is een zoals ze dat noemen een samengesteld gezin. Het blijkt uit onderzoek dat maar 7 op de 130 kinderen opgroeien in een stabiel samengesteld gezin.

De eerste keer dat ik de term samengesteld gezin hoorde,was tijdens de therapie van de middelste. Ze had het er enorm moeilijk mee dat haar vader haar weinig tot niet meer wilde zien en deed hele vreemde dingen.
De therapeut stelde naast gewone therapie, gezinstherapie voor.

Met z’n allen rond de tafel , twee therapeuten cirkelden rondom ons heen en 1 therapeut praatte met ons. Het werkte ons enorm op de lachspieren en we hebben gegierd van het lachen met z’n allen in de auto.
Vooral de oudste kon het prachtig nadoen.

De term samengesteld gezin viel regelmatig. Zelf hebben wij het gevoel dat wij een gezin zijn met een andere samenstelling dan…eh welk gezin tegenwoordig eigenlijk?
Onze overburen? Zij 52, hij 38 gevlucht uit een warm donker land, 2 kindjes van 7 en 2? Of het gezin van een vriendin van de middelste? Twee moeders met twee dochters van 11 en 14?Of een vriendin van mij met haar zoon van 14?

Toen ik jong was wilde ik geen gezin, ik wilde veel honden (waarom snap ik achteraf niet hoor) en geen man en zeker geen kinderen.
Dit lag hem vast in het feit dat ik in een samengesteld gezin ben opgegroeid toen samengestelde gezinnen nog niet modern waren. En dat samengestelde gezin was geen succes.

Maar ja, jong, verliefd, idealen …brachten een huwelijk en 2 prachtige dochters voort. Idealen sneuvelen, verliefdheid werd irritatie en vreemdgaan van de partner was toch geen ideaalbeeld.
Dan ben je een alleenstaande moeder met twee dochters. Later kwam daar de vriend bij…(“dat is de vriend van mijn moeder, hij heet..en is 22 jaar, ja echt waar hoor ” in de bus naar Madurodam legde de middelste dit haarfijn aan iedereen uit)

Zo belandde ik ongewild in een samengesteld gezin. De jongste werd geboren en volgens
onze huisarts zou die iedereen met elkaar verbinden.

En dan lees je op een zondagmiddag hoe zorgwekkend sommige samengestelde gezinnen zijn. Ik kan het mij voorstellen. Als ik lees over mensen die vier kinderen hebben en een partner treffen met nog eens 4 kinderen kan ik mij voorstellen dat dat veel meer aanpassingsvermogen nodig heeft dan alleen “de vriend” erbij.

Maar als ik het toch zo bekijk op een afstand, als dat mogelijk is in je eigen gezin, dan vind ik onze kinderen wel bij de 7 horen.
Uiteraard heb ik het bij de oudste twee nagevraagd, hun gezicht sprak boekdelen dus hierbij is in huize Williams het project samengesteld gezin geslaagd!

Gewoon een mens

Vandaag werkte Meneer Williams en tijdens zijn pauze in Amsterdam maakte hij een tochtje met de pont. Dat doet hij vaker want anders zit hij de hele dag binnen.
Ik kreeg een smsje binnen ; ” je raadt nooit met wie ik sta te praten? Met Job Cohen!

Ik smsde hem terug dat ze maar samen op de foto moesten….

Job Cohen had het smsje van mij te lezen gekregen en wilde best wel poseren.
De politici zijn toch ook maar gewoon mensen die op de fiets naar hun werk gaan 😉

Kek mama


Vandaag tijdens de het bezoek aan de bedrijfarts moest ik even wachten. En daar lag het tijdschrift Kek mama.
Ik had het al vaker zien liggen maar dacht dat het vooral gericht was op hele jonge moeders.

Toch ingekeken want ik ben erg nieuwschierig van huis uit en het bleek een heel leuk tijdschrift. Er stonden erg leuke artikelen in.
Een kort interview met Isa Hoes, wat ik ontroerend vond.

Maar het leukste artikel vond ik het artikel over de vraag “wat had jij je voorgenomen toen je nog geen moeder was en doe je toch’?
Er werd als voorbeeld gegeven bij de Macdonalds eten (pfff hoe vaak ik wel niet overstag ben gegaan voor die vreselijke zaak ), tv laten kijken omdat je even wat moest doen (ehhh hier ga ik maar even niet op in ahum 😉 bloos).

En ik bedacht mij wat heb ik mij toendertijd voorgenomen en daar is niets van terecht gekomen of ben ik overstag gegaan?

-Mijn dochters mochten nooit met barbies spelen, want die vond ik het toonbeeld van nepspeelgoed…u begrijpt het wel, we hadden hier een enorme barbieverzameling.
-ik zou altijd vers koken voor de kinderen, ik heb een periode wel aandelen in de olvarit kunnen nemen.
-ik zou nooit schreeuwen ook niet als ik heeel boos was, toen wist ik nog niet dat kinderen soms wel eens het bloed onder je nagels konden trekken , tergend langzaam…

Ik ben eigenlijk wel benieuwd , wat nam u voor toen er kinderen kwamen en is heel anders uitgepakt?

Daar heb je haar weer…


Vandaag was ik een zeer vervelende ouder. Een ouder waar ik zelf een hekel aan heb als die bij mij op gesprek komt. Een ouder die doordramt en die een stelling in nam tegen de leraar.

Waarom was ik die zeer vervelende ouder want dat is veel meer de vraag.
Afgelopen vrijdag kwam de jongste thuis met een sip gezicht, hij had maar 1 punt gekregen tijdens het lezen. Een punt gekregen voor het lezen??? Ik was hoogst verbaasd. De meneer geeft je punten, dan heb je een boek en daar lees je in en dan kijkt hij of ik goed lees en dan kun je punten mee verdienen.
Als je vier punten hebt dan heb je het goed gedaan, maar als je maar 1 punt hebt dan moet je de tijd inhalen. En nu hebben we vanmiddag maandsluiting en ik ben zo bang dat ik dan de tijd moet inhalen.

Ik schrok hiervan, deze vorige eeuwse methoden hadden we toch afgeschaft.Positief stimuleren, belonen van goed gedrag, negeren van negatief gedrag allerlei termen vanuit de praktijk schoten door mijn hoofd.
Ik besloot een gesprek aan te gaan met de docent want de jongste was op van de zenuwen en dat was niet de eerste keer.

Blijkbaar hebben de leraar en ik een uitwerking van een stier en een rode lap want hij schoot in de stress had totaal geen tijd, okay dan maar maandag want dan was zijn duopartner er ook.

In het gesprek van vanmiddag legde de leraar uit dat hij deze methode hanteerde omdat hij de spanning wilde opbouwen bij de jongste zodat deze onder druk ging presteren…huh…een 7 jarige onder druk zetten om te presteren? Wat moet hij winnen? Ik zei scherp dat ik dit soort methodes absoluut onaanvaardbaar vond.
En dat ik onderwijskundig met hem aardig verschilde. De man zette alle zeilen bij om mij te overtuigen dat ik het toch helemaal fout had.

Want wat was er niet beter dan voor kinderen om hun naam op het bord te zien onder het lijstje met goed of fout. Ook daar verschilde ik zeer van mening over.
De duopartner vond het een goed iets want als je het goed had gedaan had je een succeservaring en het was dan wel even stressen maar ja, dat was wel eens goed.
Want stelde wij wel eisen aan ons kind? Moest hij wel alles doen wat wij vroegen?

De verhoudingen staan op scherp en niets veranderd daarin heb ik al wel gemerkt.
Ik dacht aan het artikel over thuisonderwijs en begreep heel even de schrijfster.

Wat alleen zo jammer is, dat ik maar 1 doel heb en dat is op 1 lijn komen met de leraren omdat de jongste een probleem met lezen en spelling heeft.
En in hun ogen is hij een verwend, druk kind. En dat doet pijn.

Lezen in blogland


Ik maak ‘smorgens een rondje door blogland. Kijk wat de bloggers gedaan hebben of gaan doen. Bewonder hun foto’s en laat commentaar achter als het blog mij aanspreekt.
Spreekt het mij niet , kom ik de volgende dag terug en lees ik verder.

Sommige dingen vind ik ver gaan , maar misschien vinden mensen dat ook wel van mijn blog als ze bepaalde dingen lezen.
Wanneer ik iets lees waarvan ik denk, hmm kan ik niet delen, kies ik er vaak voor om geen commentaar achter te laten. Het is maar een fragment wat ik lees en dat geeft nooit een compleet beeld.

Toch is er de laatste dagen blog blijven hangen waar ik mij eigenlijk vreselijk aan erger, niet eens aan de schrijfster want ze had een artikel gepubliceerd over thuisonderwijs.
Ze liet een mevrouw aan het woord die vertelde hoe en wat. Interesant dacht ik en heb het artikel gelezen.
Maar wat ik wel tenenkrommend vond waren de commentaren.

Mensen die deze mevrouw de hemel in prijsde omdat het eindelijk iemand was die tijd en energie in haar kinderen investeerde. Dat schoot mij een beetje in het verkeerde keelgat.
Er werd genoemd dat geen borstvoeding geven kindermishandeling was en naar de creche brengen ..alsof je je kind zwaar mishandelde.
En ergens kwam een argument waarvan ik dacht en daarom geen thuisonderwijs “je hebt zelf in de hand waar een kind mee in aanraking komt”. En dat vind ik het enge argument.

Ik wil ook niet dat mijn kind gepest word op school, maar..als mijn kind 25 is en werkt kan het ook gepest worden. Wil ik dat mijn kind weerbaar word? Ja, dat wil ik heel graag, kan ik dat alleen ? Nee zeker niet want mezelf als moeder kennende breng ik hem op zijn 18e nog naar de disco 😉

Scholen werden afgeschilderd als broeinesten van pesters en slecht onderwijs en noem maar op. En die zitten er tussen dat klopt, er zijn goede scholen en slechte scholen…maar er zijn goede thuisonderwijzers en slechte en waar is de controle daarop?

Uiteraard voelde ik mij ‘persoonlijk” geraakt als onderwijzeres maar ook als moeder. Ik investeer veel in mijn kinderen, maar vind het ook heerlijk als ze naar school zijn want ik ben zelf ook een mens. Net als mijn kinderen hun ruimte nodig hebben om te spelen en te ontwikkelen heb ik die ruimte ook nodig.

Ik investeer op mijn werk ook veel in andermans kinderen, dat is mijn werk. Ik wil ze op een hoger plan brengen en het onderwijs is tegenwoordig niet meer stilzitten en lezen en schrijven. Er zijn soms zoveel leuke dingen dat wij als onderwijzers verzuchten, waar is de tijd om te lezen en te schrijven?

Zelf had ik er een commentaar bijgeschreven dat je je hart moest volgen in de keuze van het onderwijs maar dat ik er nooit voor zou kiezen.
En dat vind ik ook voor kinderdagverblijven en borstvoeding.
Doe waar je jezelf goed bij voelt en laat een ander ook in zijn waarde. En het woord kindermishandeling ligt tegenwoordig wel gauw bij iedereen in zijn mond.
Ik zal het mijn kinderen eens vragen, zwaar mishandeld door geen borstvoeding en kinderdagverblijf maar ze lijken geen schade te hebben opgelopen…of zou zich dit later openbaren?