Ziekenboeg en afzwemmen


Zaterdagavond kwam de jongste helemaal blij thuis van de zwemles, volgende week mag hij afzwemmen! Uiteraard zijn we allemaal blij hier in huis want vanaf 1997 lopen we al met korte pauzes op het zwembad om de kinderen toch maar snel aan te moedigen hun zwemdiploma te halen.

Zondagochtend stond de jongste naast mijn bed als een dweil. Hij was beroerd en misselijk en had koorts. Dat was uiteraard niet leuk maar als eerste schoot mij door het hoofd volgende week afzwemmen.

De middelste belde s’middags van dansles “ik kom eraan, ik ben zo misselijk”.
Help dacht ik gelijk gaan we nu een griepgolf krijgen in Huize Williams.
Maar vanochtend was de middelste weer goed te pas.
De jongste daarintegen was nog zieker als gisteren, hogere koorts en meer klachten.

Die ligt nu onder een dekbedje op de bank en iedere keer denk ik als hij zaterdag maar beter is ;-).

Ooit zou de tweede opgaan voor haar b diploma, een paar dagen ervoor kreeg ze een oorontsteking. Ze had al proef gezwommen voor B maar door haar ziek zijn kon ze niet mee doen aan het officiële gedeelte. Ze moest minimaal drie maanden wachten voordat ze weer kon afzwemmen en daar had ze helemaal geen zin meer in. Ze heeft dus alleen A. Geen punt ze kan heel goed zwemmen.
Maar ik wil wel graag dat de jongste afzwemt, dus leg hem maar extra in de watten, veel vitamines in de vorm van lekker fruit en veel rust!

Jarig


Vanavond om 19.13 uur precies is ze jarig! Dan wordt mijn middelste kind 15 jaar!
Haar zwangerschap was een van de ergste die er was, meerderemalen heb ik in het ziekenhuis gelegen met bloedingen omdat de placenta voor de uitgang lag.
Ik moest een keizersnede waar ik in eerste instantie heel erg van schrok.
Vanaf de 26e week hield ik er rekening mee dat ze kon komen en zat ik aan de weeënremmers. Ik heb nog nooit zo’n vreselijk medicijn geslikt als prepar.
Alsof ik de marathon liep maar in bed lag.
Ik kon op het hoogtepunt van de werking van het medicijn niet eens meer schrijven of goed kijken.
Ze lag dwars in mijn buik en draaide geen enkel moment.

Toen ik vlak voor zessen wilde gaan eten en nog even naar het toilet ging, scheurde de placenta spontaan en was de wc ineens rood. Met loeiende sirenes werd ik naar het ziekenhuis gebracht.
Toen ik bijkwam had ik haar al gezien, ik ben tijdens de spoedkeizersnede bijna overleden maar ze haalde zowel haar als mij terug.

Ik lag op de intensive care met een hb van 2,9 met een polaroid in mijn hand van een piepklein meisje aan de beademing. Het piepkleine meisje van amper 48 cm en 2730 gram lag in de couveuse en aan allerlei toeters en bellen.
Gewikkeld in isolatiedekens bekeek ik de wereld ineens heel anders. Toen de zon opkwam stond de gynaecologe weer aan mijn bed.
Ze had op punt gestaan om naar huis te gaan toen ik binnen werd gebracht en had gelijk haar jas weer uitgedaan. Om 6 uur s’morgens stond ze er weer.

Was ik u beide toch bijna kwijt mevrouw zei ze vriendelijk glimlachend terwijl ze in mijn hand kneep.

Vijftien jaar later is het een heerlijke , tegendraadse puber die ontzettend goed weet wat ze met haar toekomst wil.
Het is een vechtersbaas als het om haar gezondheid en leven gaat, niets lijkt haar klein te krijgen.

En vandaag vieren we haar verjaardag en zoals elk jaar met een lach en een traan.

Blij

Blij ben ik of beter zijn wij met onze nieuwe huisarts.
Na het intake gesprek van vanmiddag kwamen we allebei blij thuis!

Blij met het leuke plaatje wat wij voor mijn moeder’s afscheid hebben gemaakt.En zij nu 160 keer zit uit te knippen (leuk he mam ;-).

Blij dat het vandaag de allerlaatste keer was van de therapie die mij een stuk fitter heeft gemaakt.

Samengesteld gezin


Ons gezin is een zoals ze dat noemen een samengesteld gezin. Het blijkt uit onderzoek dat maar 7 op de 130 kinderen opgroeien in een stabiel samengesteld gezin.

De eerste keer dat ik de term samengesteld gezin hoorde,was tijdens de therapie van de middelste. Ze had het er enorm moeilijk mee dat haar vader haar weinig tot niet meer wilde zien en deed hele vreemde dingen.
De therapeut stelde naast gewone therapie, gezinstherapie voor.

Met z’n allen rond de tafel , twee therapeuten cirkelden rondom ons heen en 1 therapeut praatte met ons. Het werkte ons enorm op de lachspieren en we hebben gegierd van het lachen met z’n allen in de auto.
Vooral de oudste kon het prachtig nadoen.

De term samengesteld gezin viel regelmatig. Zelf hebben wij het gevoel dat wij een gezin zijn met een andere samenstelling dan…eh welk gezin tegenwoordig eigenlijk?
Onze overburen? Zij 52, hij 38 gevlucht uit een warm donker land, 2 kindjes van 7 en 2? Of het gezin van een vriendin van de middelste? Twee moeders met twee dochters van 11 en 14?Of een vriendin van mij met haar zoon van 14?

Toen ik jong was wilde ik geen gezin, ik wilde veel honden (waarom snap ik achteraf niet hoor) en geen man en zeker geen kinderen.
Dit lag hem vast in het feit dat ik in een samengesteld gezin ben opgegroeid toen samengestelde gezinnen nog niet modern waren. En dat samengestelde gezin was geen succes.

Maar ja, jong, verliefd, idealen …brachten een huwelijk en 2 prachtige dochters voort. Idealen sneuvelen, verliefdheid werd irritatie en vreemdgaan van de partner was toch geen ideaalbeeld.
Dan ben je een alleenstaande moeder met twee dochters. Later kwam daar de vriend bij…(“dat is de vriend van mijn moeder, hij heet..en is 22 jaar, ja echt waar hoor ” in de bus naar Madurodam legde de middelste dit haarfijn aan iedereen uit)

Zo belandde ik ongewild in een samengesteld gezin. De jongste werd geboren en volgens
onze huisarts zou die iedereen met elkaar verbinden.

En dan lees je op een zondagmiddag hoe zorgwekkend sommige samengestelde gezinnen zijn. Ik kan het mij voorstellen. Als ik lees over mensen die vier kinderen hebben en een partner treffen met nog eens 4 kinderen kan ik mij voorstellen dat dat veel meer aanpassingsvermogen nodig heeft dan alleen “de vriend” erbij.

Maar als ik het toch zo bekijk op een afstand, als dat mogelijk is in je eigen gezin, dan vind ik onze kinderen wel bij de 7 horen.
Uiteraard heb ik het bij de oudste twee nagevraagd, hun gezicht sprak boekdelen dus hierbij is in huize Williams het project samengesteld gezin geslaagd!

Gewoon een mens

Vandaag werkte Meneer Williams en tijdens zijn pauze in Amsterdam maakte hij een tochtje met de pont. Dat doet hij vaker want anders zit hij de hele dag binnen.
Ik kreeg een smsje binnen ; ” je raadt nooit met wie ik sta te praten? Met Job Cohen!

Ik smsde hem terug dat ze maar samen op de foto moesten….

Job Cohen had het smsje van mij te lezen gekregen en wilde best wel poseren.
De politici zijn toch ook maar gewoon mensen die op de fiets naar hun werk gaan 😉

Kek mama


Vandaag tijdens de het bezoek aan de bedrijfarts moest ik even wachten. En daar lag het tijdschrift Kek mama.
Ik had het al vaker zien liggen maar dacht dat het vooral gericht was op hele jonge moeders.

Toch ingekeken want ik ben erg nieuwschierig van huis uit en het bleek een heel leuk tijdschrift. Er stonden erg leuke artikelen in.
Een kort interview met Isa Hoes, wat ik ontroerend vond.

Maar het leukste artikel vond ik het artikel over de vraag “wat had jij je voorgenomen toen je nog geen moeder was en doe je toch’?
Er werd als voorbeeld gegeven bij de Macdonalds eten (pfff hoe vaak ik wel niet overstag ben gegaan voor die vreselijke zaak ), tv laten kijken omdat je even wat moest doen (ehhh hier ga ik maar even niet op in ahum 😉 bloos).

En ik bedacht mij wat heb ik mij toendertijd voorgenomen en daar is niets van terecht gekomen of ben ik overstag gegaan?

-Mijn dochters mochten nooit met barbies spelen, want die vond ik het toonbeeld van nepspeelgoed…u begrijpt het wel, we hadden hier een enorme barbieverzameling.
-ik zou altijd vers koken voor de kinderen, ik heb een periode wel aandelen in de olvarit kunnen nemen.
-ik zou nooit schreeuwen ook niet als ik heeel boos was, toen wist ik nog niet dat kinderen soms wel eens het bloed onder je nagels konden trekken , tergend langzaam…

Ik ben eigenlijk wel benieuwd , wat nam u voor toen er kinderen kwamen en is heel anders uitgepakt?