Pyamadag

Vandaag hebben de jongste en ik lekker pyamadag. De middelste en Meneer Williams zijn naar een danswedstrijd van de middelste. Voor ons lekker rustig aan doen, beetje computeren, beetje lezen en vanuit een ooghoek zag ik veel was liggen maar met een beetje mazzel ligt dat er morgen ook nog 😉
Nare eigenschap van was, het blijft maar terugkomen hoe je het ook behandeld 😉

We hebben het de afgelopen dagen druk gehad, de jongste is met de oudste naar Nemo geweest. Hij was nog nooit in Amsterdam geweest en de oudste vertelde dat hij de trein uitstapte en haar hand vast hield en in Nemo pas weer los liet.
Hij vond het overweldigend, ja dan is het echt een Twents jongetje wat nog nooit in het westen is geweest. Ze hadden allebei een hele leuke dag gehad.

De oudste heeft besloten waar ze gaat studeren en wat ze gaat studeren! Ze gaat naar Nijmegen en ze gaat een gecombineerde studie doen van pabo, pedagogiek en orthopedagogiek. Als ze klaar is heeft ze 2 bachelors en 1 master.
Uiteraard ben ik heel trots dat ze in de voetsporen van oma en moeder treedt ;-).
Alhoewel ik haar niet lang voor de klas zie staan ze wil meer de onderzoekskant op.

Zelf ben ik naar de handwerkbeurs geweest, en zoals ik altijd zeg als iets een hype is , is het niet meer leuk. Het is blijkbaar een hype om te handwerken want het was er over en overvol. Ik had een vriendin enthousiast gemaakt om mee te gaan, en we waren blij toen we weer buiten stonden.
We hebben meer aan een middag of avondje surfen op het net dan daar rond te lopen.
Wel leuk dat ik allemaal oude bekenden heb gezien uit heel het land.

Ik ga heerlijk genieten van mijn zondag in alle rust en surf wat winkels binnen 😉
Fijne zondag!

Advertenties

Sprong vooruit


Vandaag kwam het telefoontje van het revalidatiecentrum wat een speciaal programma heeft voor mensen met CVS. 14 maart mag ik beginnen met het programma.

Vorige week was ik op gesprek geweest bij de revalidatie arts en twee dagen later bij de psycholoog.
Beide waren het helemaal met elkaar eens, ik moest in dat programma ik zou er een enorm sprong vooruit mee maken.

Uiteraard ben ik heel blij, maar ik vind het ook wel eng. Ik ga namelijk 5 dagen intern, dan een week thuis en dat herhaalt zich nog 2 keer.
Intern is ook echt helemaal weg van huis, van de man en de kids en de hond.
Ik heb wel eens in het ziekenhuis gelegen maar ja, was ik half van de wereld en zijn de dagen zo om, en willen ze je zo snel mogelijk de deur uit hebben.

Moeilijk ..mijn gezin is mijn grootste goed, en ik vind het moeilijk ze alleen te laten. Afgezien van de praktische kant weegt voor mij de emotionele kant erg zwaar.
Maar zeggen we optimistisch thuis tegen elkaar ,als het goed is voor mij dan is ook goed voor ons gezin.

De oudste komt even thuis wonen met haar vriend zodat ze allemaal de knelpunten gaan oplossen.

Het grappig is dat het revalidatie centrum op nog geen steenworpafstand van ons huis is. De middelste zei al, als ik in het park wandel kan ik zo naar je toe wandelen als ik je heel erg mis.

Ik weet niet hoe ik het ga vinden, nu denk ik alleen maar dit kan zo ook niet door. En ik heb vele goede ervaringen gehoord, dus ik heb goede hoop.
En een blackberry met internet verbinding 😉

Pageviews


Nederland
1.097
België
101
Frankrijk
19
Zuid-Korea
12
Letland
12
Verenigde Staten
8
Duitsland
7
Verenigd Koninkrijk
4
Nederlandse Antillen
3
Spanje
2

Ik vind het soms leuk om eens in de statistieken te kijken waar mijn lezers vandaan komen.
Bijzonder vind ik het dan ook dat er mensen uit Zuid-Korea bij zitten…Volgens Meneer Wiliams gebruikt iedereen google chrome en kan je daarmee automatisch het blog laten vertalen maar toch vind ik onze culturen behoorlijk verschillen.

Het doet mij denken aan een bericht wat ik laatst las, er was een boekje uitgegeven in Japan van een Nederlands blog. Het was een gewoon blog waarin iemand van alles vertelde over haar leven.
Stroopwafels bij de thee, sinterklaas vieren, noem maar op en het is een enorme hit in Japan.
Ik kan het mij niet voorstellen dat ik een boek koop waarin ik het leven van iemand uit een totaal andere cultuur bekijk.

“Ze eten daar stroopwafels bij de thee” “echt waar..wat zijn stroopwafels” geen idee maar kijk ze eens sinterklaas vieren….
Vult u zelf maar in..

Toch ben ik blij met al mijn lezers (en droom ik er misschien wel van dat ze mijn blog uitgeven in Zuid-Korea)alhoewel eten ze daar geen hond???

Mislukte integratie


Overal lees ik “de integratie is mislukt”, de allochtone mensen zijn niet goed in onze samenleving opgegaan, ze hebben geen respect voor onze cultuur.
En ik lees over de joden in Amsterdam die belaagd worden als ze naar de synagoge gaan,maar ook als ze op straat lopen met een keppeltje op.

Ik word daar erg verdrietig van.Uiteraard werden mij ook vraagstukken voorgelegd over Israël maar daar laat en liet ik mij niet over uit.
Dat vind ik een andere kwestie. Ik weet dat voor veel mensen dat wel een reden is om anders naar de joden hier in ons land aan te kijken.

Omdat ik joods ben, zijn mijn kinderen ook joods. Het bijzondere van de joodse cultuur is dat als je moeder joods is, je kinderen ook joods zijn.
Apart vind ik dat altijd, alle drie mijn kinderen zijn joods, maar de kinderen van de jongste zullen (behalve als hij met een joodse vrouw) trouwt niet joods zijn.

De meisjes weten dat ze joods zijn, alleen de jongste weet het niet. We praten er niet met hem over. Uit ervaring weet ik dat ze erover gaan praten en met de helft moslim kinderen op school vind ik het geen goed idee.
De middelste vertelde het in de eerste klas op de middelbare school een keer in de klas.Zij zit op een witte school, maar we konden wel op school komen omdat ze werd uitgescholden voor alles wat maar los en vast zat wat betreft haar afkomst.

Ik weet dat ik als kind het eens vertelde op school en een jongen die mij niet leuk vond een onaardig opmerking erover plaatste, naast dat de jongen een flinke bloedneus op liep kwam mijn moeder op school en moesten er publieke excuses komen.

Gisteravond hadden de man en ik naar aanleiding van een mini familie reünie met mijn joodse familie het erover.We vertellen het hem pas als hij een jaar of 20 is.
We houden hem buiten rituelen, in deze maatschappij zijn we bang dat hij beschadigd wordt op een hele vervelende manier.

Maar het doet soms pijn als hij verteld dat moslims geen varkensvlees eten en dat we daarom speciaal kipworstjes eten als zijn beste vriend (die moslim is) er dus is.
En toch denk ik dat het wel kan, naast elkaar samenleven.
De jongste speelt altijd met zijn beste vriend, buurjongen die moslim is. Hij vraagt er veel over en houdt rekening met hem. Waarom zou dit niet andersom kunnen?

Toch sluit ik af met een mopje waar onze cultuur ook om bekend staat;-)

Een goede Joodse zoon

Drie Joodse moeders zitten op een bankje in winkelcentrum Brent Cross praten over (wat anders?) Hoeveel hun zonen van hen houden.
Sadie zegt: “Je kent het Chagall schilderij opknoping in mijn woonkamer?
Mijn zoon, Arnold, kocht dat voor mij voor mijn 75ste verjaardag. Wat een goede jongen is hij en hoeveel hij houdt van zijn moeder. “
Minnie zegt: “Noem je dat liefde? Je kent die Mercedes, die heb ik voor moederdag gekregen. Dat is van mijn zoon Bernie. Wat een pop.”
Shirley zegt: “Dat is niets. Je kent mijn zoon Stanley? Hij is in de analyse met een psychoanalyticus in Harley Street , Vijf sessies per week.
En waar praat hij over? Mij. “

Award

Van Frederique (http://fredrigueswereld.blogspot.com/) heb ik deze award gegekregen omdat zij geniet van mijn verhalen en dat ik heel open schrijf. Dank je wel Frederique, ik vind dit erg leuk om te lezen!

Nu mag ik hem zelf ook weggeven en dat is een moeilijke keuze, ik lees graag en bij heel veel blogs 😉 Maar ik probeer het toch.

Je maakt een verwijzing naar de blog en/of persoon die je de Award heeft gegeven
*Geef vervolgens de Award door aan 3 tot 5 van je favoriete blogs en maak in je bericht een koppeling naar deze blogs
*Laat een berichtje achter op deze blogs dat ze een Award gewonnen hebben.
*En het is de bedoeling dat er vooral aandacht wordt gegeven aan beginnende of nog niet zo bekende blogs.
De volgende blogs krijgen van mij een Award:

Mammalien http://mamma-lien.blogspot.com/. Ik herken heel veel van haar verhalen over haar kinderen en ik vind haar schrijfstijl prettig. En uiteraard…mamma lien ik ben een beetje bevooroordeeld doordat we dezelfde naamkeuze hebben voor onze kinderen 😉

Zuster Klivia http://silly73.blogspot.com/. Ik houd van haar scherpe, soms wat ongenuanceerde kijk op de wereld.

Mama van http://casadimama.blogspot.com/. Ik vind het een leuk en onderhoudend blog.

De tandarts


In huize Williams is het hebben van een goede begripvolle tandarts een must. Het is een MUST zo kan ik het beter omschrijven.

Als kind uit de jaren 70 met een melkgebit vol gaatjes heb ik een aardig trauma opgelopen door onze tandarts. Moeder u kunt op de gang wachten, ik boor deze vier gaatjes (uiteraard zonder verdoving) even (wie uit die tijd de tandarts nog herinnert weet dat we niet over even praten…).
En daar lag ik ieder half jaar weer. Gelukkig ben ik gezegend met een heel goed volwassenen gebit met sinds 1978 maar 2 gaatjes waar de vullingen de afgelopen jaren zijn vervangen door witte vullingen.

Gelukkig hebben we de laatste jaren een hele lieve begripvolle tandarts die de praktijk runt met zijn vrouw.
Maar helaas de arme man heeft een auto ongeluk gehad in augustus vorig jaar en heeft een wiph lash. Sindsdien draait de vrouw alleen de praktijk….en die is niet zo aardig en begripvol….

Gistermorgen gaf de jongste aan weerwolftanden te krijgen, ik moest er vreselijk om lachen maar bij inspectie van het gebit bleek een heel stuk kies te zijn afgebroken.
Gelijk de tandarts gebeld en we konden s’middags terecht.
We hadden de jongste voorbereid op een verdoving, daarna boren en dan was het over, niet zo leuk maar moest even.

Vol goede moed lag ons mannetje in de stoel toen de tandarts gelijk de boor pakte, even ontstond er bij ons verwarring ehhh geen verdoving??? Waarop ze pissig reageerde dat ze een interactie had met onze zoon en dat wij ons er buiten moesten houden.
Wij waren even helemaal verbaasd, maar onze zoon raakte enorm in paniek van de pijn toen de tandarts hem met de boor raakte en trok zijn mond weg.
Nou zei ze toen met een diepe zucht ik moet je kiesje toch maar even laten slapen.
Het manneke was zo wit als een doek, en ik voelde mijn moederhart vreselijk bloeden want pijn bij de kinderen, is wel 10 keer zo erg als mijn eigen pijn.

De verdoving was gezet en hij moest even wachten in de wachtkamer. “Mag ik op schoot” zei de stoere man tegen mij en kroop helemaal in mijn trui weg. “Wanneer zie ik de oudste weer vroeg hij toen met een verdrietige stem en toen wist ik dat ie echt helemaal van slag was. De oudste is zijn baken na ons.

Het boren duurde vrij lang en hij hield zich kranig. Daarna naar oma die heb troostte met de voetbalplaatjes. Hij was zo rustig , oma zei al die is van slag…

Vannacht kwam hij bij ons, ik heb een ongelukje gehad mag ik bij jullie liggen.
Veel spanning levert nog steeds bedplassen op en ik had zo met hem te doen.
Gelukkig was hij vanmorgen weer zijn oude gezellige drukke zichzelf vooral nadat zijn zus had gebeld en hem nog eens had getroost.

Ik mopperde al tegen Meneer Williams als onze tandarts nog lang weg blijft ga ik op zoek naar een andere want deze mevrouw, mopper de mopper.
En ik snap wel dat ze het druk heeft en dat ze denkt hup boren en dan is ie klaar maar haar man is zo begripvol naar de kinderen. De meiden kennen hem al vanaf kleins af aan en zijn totaal niet bang voor de tandarts (wat ik dus ook zo wil houden).En de jongste was ook niet bang tot gisteren dus.

Misschien had ik hem zijn weerwolftanden maar moeten laten houden..had ie haar stiekum kunnen bijten 😉

Leeftijdsverschil


Gisteravond zag ik Pauw en Witteman, ik viel er midden in en zag Patricia Paay en Beatrijs Smulders discussiëren over moederschap op oudere leeftijd.

Op zich het onderwerp vind ik …tja, laat ik het zo zeggen ik zou er persoonlijk niet voor kiezen (nu kan dit om technische reden ook niet 😉 om moeder te worden op mijn 50e of 60e. Ik hoop dan meer op een oma rol dan een moederrol.

Maar wat mij vreselijk stoorde waren de opmerkingen van Pauw en Witteman naar Patrica Paay. Hoe zou jij het vinden als je vriend die toch een stuk jonger is , een kind wil vroeg Witteman haar. En je moet wel eerlijk antwoorden hoor want hij kijkt vast.
Waarop Pauw gelijk ze nee hoor het is na 11 uur dus hij ligt al in bed..hahaha…

Toen ik Meneer Williams leerde kennen was hij 22 jaar, ik was 31 en vond hem erg leuk. Ik vertelde dit openhartig aan een vriend die zei weet je wel dat hij 22 is? Waarop ik gelijk zei nou dan laat maar. Maar de aanhouder wint in dit geval en Meneer Williams viel reuze mee voor een 22 jarige ;-).

Superverliefd en heel blij deelde ik het de mensen mee dat ik toch heel blij was met Meneer Williams. Ik zal met u een greep uit de opmerkingen delen die ik heb gehoord…
– heb je al cartoonnetwerk aangeschaft
– wat handig begin je nu je eigen kinderdagverblijf met drie kinderen
– leuk he die mickey mouse relaties van tegenwoordig
– ik zou nooit verliefd kunnen worden op iemand die 10 (ehh 9,5 in dit geval) jaar jonger is
– pas maar op straks lopen je dochters over hem heen
– dat heb je goed gedaan
– handig straks heb je iemand om je rolstoel aan te duwen

Naast dat ik het verschrikkelijk onbeleefd vind, vind ik het ook geen opmerkingen die je tegen iemand zegt.
Door de jaren heen hoopte ik wat meer een pantser te krijgen maar toen vorig jaar tijdens de memorabele kerst met de schoonouders, mijn schoonmoeder aangaf mij maar een oude trien te vinden toen Meneer Williams met mij thuis kwam werd ik heel boos.

Wij schelen zoveel jaar dat klopt maar dat geeft iemand niet het recht om maar alles te zeggen. Want in een omgekeerde situatie wordt er niets gezegd.
Wat u thuis tegen elkaar zegt maak ik mij niet druk om, ik heb thuis ook mijn meningen maar ik vind het zo vreselijk onbeleefd.

En ik zag gisteravond wat Patricia Paay deed, ik ook heel lang heb gedaan, er hartelijk om lachen maar haar ogen spraken boekdelen.
Grappig maar eigenlijk steekt het in je hart want als je blij bent met je relatie en er gelukkig in bent hoop je dat andere mensen dat met je kunnen delen, en dat doe je niet door zo quasi grappige opmerkingen te maken ten koste van de ander.

Veel van mijn vriendinnen hebben een jongere man, ik zeg altijd dat ik een trendsetter ben geweest.
Soms verzuchten we tegen elkaar de opmerkingen die we gehoord hebben en herkennen ook veel.

Ik twijfel een hulpgroep op te richten, een bekende bn’er als boegbeeld….Patricia??

De hond


Eigenlijk blog ik nooit over mijn zwart-witte viervoeter maar vandaag zag ik vele blogs over aanschaffen van huisdieren en popte er een blogje op 😉

Met huisdieren heb ik een beetje een haat-liefde verhouding. Aan de ene kant vind ik het heel leuk maar aan de andere kant, de zorg die ik al heb voor het gezin is mij meer dan genoeg.

Na een periode van hamsters, cavia’s,muizen e.d was het een tijdje stil in huize Williams qua dieren totdat Babs kwam logeren. Babs was de jack russel van een collega van mij die samen met zijn vriend Babs hadden. Babs was een zeer verwend hondje wat altijd tot in de puntjes toe werd verzorgd. Alsof ze een soort kindje was van de collega en vriend (was ze stiekum ook ).
Maar Babs kwam weinig buiten en ik houd van wandelen. Ik mag graag s’avonds door de buurt gaan en in huizen kijken en uiteraard daar heerlijk over kletsen. Dat doe je toch niet vaak in je eentje dus toen de collega vroeg of Babs mocht komen logeren omdat ze een week naar Turkije gingen deed ik dat met plezier.

Babs werd binnen gebracht in een speciale mand en had haar calvin klein parfum op. De collega kon maar moeilijk weg komen maar toen hij weg was waren Babs en ik alleen.
Babs ging aan de riem en moest wandelen soms wel vier , vijf keer per dag.
Toen de collega terug kwam was Babs een stuk slanker en energieker en rook niet meer naar calvin klein maar naar modder en gras.

Maar ik was om, ik wilde ook een hond, maar geen Babs ;-). Het internet afgespeurd en een paar keer het asiel bezocht totdat we een keer kwamen en de man van het asiel zei, ik heb wel wat voor jullie en aan kwam met een soort zwabber op kniehoogte. Even breed als lang maar zo lief. In het begin kon hij maar 10 minuten lopen doordat hij veel te veel overgewicht had maar zo moeilijk als ik het vind om een dieet vol te houden zo streng kan ik zijn als het om een ander gaat 😉

Nu zijn we vier jaar verder en op 2 kilo overgewicht na is onze hond een energieke levenslustige hond die overal als de kippen bij is.
Hij kan snurken als een bootwerker, heeft twee vaste plekken in huis maar mag graag met de jongste op de bank liggen.
Vooral de jongste is enorm verknocht aan de hond.

Toch heb ik gezegd als deze hond “op ” is voor mij geen hond meer. Niet dat ik hem niet leuk of lief vind maar de zorg blijft altijd. Als je een dag weg gaat altijd zorgen dat iemand hem uitlaat, veel zand en haren in huis vooral als zijn vacht langer wordt. Ook al ben ik geen opruimmonster toch moet je elke dag zuigen met een hond.

Volgende week is hij vier jaar bij ons, samen met zijn 2 jaar die hij al was maakt hem dat 6 jaar.
Het is een lieverd, net als zijn baasjes zegt Meneer Williams, beetje overgewicht en veel te goed voor deze wereld 😉

Valentijnsdag


Ik heb niets met Valentijnsdag, ik word liever verrast op een andere dag maar eigenlijk word ik liever niet verrast. Niet dat ik het niet leuk vind maar het is zeg maar de aard van het beestje.
Ik ben niet dol op verrassingen, ze maken mij onzeker en ik weet niet goed hoe ik met reageren waar ik dan weer nog onzekerder van word.

In het begin van onze relatie vond Meneer Williams dat heel moeilijk want die vindt het niets leuker dan mij te verassen, met kleine dingetjes, met kaartjes, met een bos bloemen, chocolade noem maar op. Soms reageerde ik dan heel bot erop omdat de verrassing mij zo verraste dat ik er boos van werd.
“Heb je chocolade meegenomen?, Je weet toch dat ik lijn” …soms ben ik echt heel bot.

Doordat ik zelf niet van verrassingen houd , ben ik ook niet zo van de verrassingen. Niet dat ik een heugelijke feit vergeet, nee hoor, als ik dan ga verrassen kan ik het amper voor mij houden.

Vorige week vrijdag ging ik naar de stad om een cadeau te kopen voor een vriendin. Samen met de oudste dochter die vertelde dat haar vriend haar nooit verraste en dat ze dat zo leuk zou vinden. “Weet je mam, hij is eigenlijk net zoals als jij”. Ik slikte en bedacht deze keer maar eens uit te pakken.
Ik kocht een tasje met i love you er op en een kaart en twee rode kaarsje met een lieve boodschap erop.

Zaterdag liet ik al doorschemeren dat ik wat gekocht had en gisteravond heb ik het gegeven. Meneer Williams was helemaal verbaasd en super verrast dat ik zo had uitgepakt. Hij was er zo blij mee dat ik mij een beetje schaamde.
Ik ben stapeldol op die man en zeg dat ook (vaak?) zo’n klein gebaar (in mijn ogen)maakte hem erg blij.

Klein gebaar groot…hoe gaat dat spreekwoord of gezegde ook al weer? Dat was wat ik hier uit merkte.
Over 2 maanden is hij jarig, ik ga nu maar vast bedenken wat ik hem ga geven of zal ik op 21 maart hem een bos narcissen geven omdat het lente is geworden?

Hebzucht?


Schreef ik vorige week heel enthousiast over het logo wat er gemaakt werd, is dat inmiddels omgeslagen in een bron van ergernis.

Ik had het de vriendin van de oudste gevraagd of ze het wilde maken. Het meisje is 3e jaars kunstacademie en tekent erg mooi. Ik had het haar gevraagd en gezegd dat ze het niet voor niets hoefde te doen.
In mijn gedachten had ik een leuke cadeaubon van rond de 25 euro.

Vorige week toen ik heel blij reageerde op de schets en hem trots aan iedereen liet zien kwam er een mailtje binnen van de vriendin. Ze had het er over gehad met de docente illustratie en die had gezegd dat ze voor een logo een bedrag vanaf 500 euro rekende. Omdat ze volgens zichzelf beginnend was rekende ze er 250 euro voor maar omdat ik het was 200 euro.

Ik was stomverbaasd, ligt dit nu aan mij of is dit gewoon veel te gek?Ik heb het project direct afgeblazen. Daarop volgde een mail dat ze het heel jammer vond en als ik de schets wilde gebruiken mocht dat wel maar dat kostte mij 50 euro…..
Wederom vond ik dit veel te gek. De schets was leuk maar de manier van doen vind ik persoonlijk heel vreemd.

Als zij een officieel bedrijf had wat ik officieel had benaderd dan had ik uiteraard eerst een prijsopgave gevraagd. Ik zag het als een soort vriendendienst en ik had uiteraard gratis reclame gemaakt voor haar illustratie die ik zou gebruiken.

Ik was wel teleurgesteld en vind het ontzettend veel geld.

Maar vorige week nam een collega afscheid van school, ze ging met pensioen. De directrice verzocht mij even 20 euro op tafel te leggen voor het afscheidscadeau. Ik verslikte mij behoorlijk toen ik dit hoorde. De directrice vertelde dat ze een gouden hanger hadden laten maken van het logo van de school.
Nu neemt mijn moeder volgende week afscheid van school en ik vroeg haar of dit gebruikelijk was maar mijn moeder zei nee hoor, het is de ;baas; die dit betaalt.
Ook was er een etentje met de collega voor de collega’s en hun partner wederom op eigen kosten. Terwijl mijn moeder een volledig verzorgde receptie krijgt aangeboden….

Ben ik nu een pin? We hebben hier thuis een leuk inkomen maar voelen de crisis heel duidelijk in onze portemonnee.
Ik vind het veel geld zowel voor het logo als voor de collega.