inspiratieloos


Zou het een nederlands woord zijn inspiratieloos? Ik heb het niet opgezocht maar zo voel ik mij de laatste dagen.

Niet alleen voor het blog schrijven maar ook de dagen in huis, een beetje hang ik rond, een beetje kijk ik uit het raam naar de vervelende overburen.
Die allerlei rare kuren uithalen om ons dwars te zitten. Zo hebben ze een tijdje terug de baas van onze schoonzoon gebeld dat de bus van het werk van de schoonzoon in de straat stond. En dat hij soms zwart werkte want dat zagen ze s’avonds.
Schoonzoon werkt zich overdag te pletter en komt regelmatig een bakkie leut bij ons halen s’avonds om even van zich af te praten over van alles en nog wat.
Zo hebben die vreselijke overburen hun tweede auto steeds op onze oprit gezet en moest Meneer Williams een gesprek aangaan dat dat niet de bedoeling was.
En het toppunt was dat tijdens het overblijven het jongetje had gezegd tegen de jongste “mijn moeder vindt jou een irritant kind.”
Irritante mensen die niets anders te doen hebben dan voor het raam te hangen en te kijken naar hun irritante overburen ;-)))

Ik ben heel creatief maar ik kan op dit moment geen project vinden waarvan ik echt denk wow hier ga ik helemaal voor (dat moet ik altijd hebben anders begin ik er niet aan ;-). Ik hang af en toe in de tuin rond, trek een blaadje uit de grond of van een tak, terwijl Meneer Williams hele boomstronken uit de tuin verwijderd.
Want in zijn ogen moet de tuin helemaal anders, hoe anders weet hij nog niet maar niet zo meer!

En zo is het zondag geworden en ga ik morgen weer voor 5 dagen naar het revalidatiecentrum. Daar hoef ik mij geen zorgen te maken over inspiratieloos bezig zijn want het programma hangt al klaar.

Heb ik toch nog een aardig blogje geschreven al zeg ik het zelf voor een inspiratieloos iemand;-)

Advertenties

Bijgekomen




Het was een heftige verjaardagsweek! Ik moest er helemaal van bijkomen 😉

Zijn eigen verjaardag verliep erg rustig met trakteren op school en spelen met alle ninjago. Met het slechterikkenkasteel “want dat is veel spannender mama”!

De woensdag was qua weer een topdag en de locatie,het grote park om de hoek, super toplocatie.
Waar Meneer Williams en ik ons een beetje op verkeken hebben is dat we de speurtocht 2 keer moesten lopen. Eerst om hem uit te zetten, dat deden we nogal in een hoog tempo, en s’middags met de kinderen. Daar hebben we het heel rustig aan mee gedaan.
Sommige van de jongens lopen hem toch vier keer, wat een energie hebben die jongens toch!

Het was een superspionnentocht. Via http://www.hexos.nl hadden we deze tocht besteld. De kinderen hadden ook echt contact met geheim agent de Witt. Het hoogtepunt van de tocht was toch wel toen de agent belde met de mededeling dat er een aantal boeven achter de kaartjes aan zaten. Toen steeg de spanning enorm, iedere argeloze voorbijganger werd gevraagd of hij op zoek was naar hun missie!
Iedereen die even stil stond en naar de troep jongens keek was een verdachte!

Toen we de missie hadden opgelost en de onderzeeboot hadden bevrijd ging er een luid gejuich op thuis. Agent de Witt belde om ze hartelijk te bedanken voor hun inzet en beretrots gingen ze spelen.
Tijdens het laatste rondje limonade en snoep deelde ik de oorkonde’s uit wat het nog veel echter maakte!

Maar ik was blij dat ze de deur uit waren!!! Negen jongens van rond de 8 jaar=heftig in het kwadraat 😉

We lagen om 9 uur in bed…helemaal kapot. En gisteren was echt nog zo’n bijkomdag, voor mezelf is vandaag nog een bijkom dag 😉
Heerlijk genieten van de zon, de berg was en een goed boek!

De week van de verjaardag

Morgen is de jongste jarig, 8 jaar word ie al weer. Het is zo mooi om hem zo te zien op groeien. Van die prachtige baby, die op de tweede dag van de lente werd geboren om 7 voor 7 in de morgen. De zon straalde en ineens plop daar was een prachtig jongetje met pikzwarte haartjes en bruine ogen.
Het was mijn makkelijkste bevalling, zo wilde ik er nog wel 10 doen (nou ja…bij wijze van spreken he ;-))).

Ik wilde zo wel uit mijn bed springen om aan de wereld te vertellen dat ik een prachtige zoon had gekregen maar ik moest door mijn medische verleden in het bed blijven liggen. Kalm aan doen, en rust houden.
Wat nu kalm aan doen, ik had geen scheur , geen knip , geen hechting en ik was vol adrenaline …maar goed keurig blijven liggen, maar wel 48uur wakker gebleven tot ik eindelijk naar huis mocht met dat prachtige manneke.

En morgen word ie 8! Lego ninjago is zijn grote passie en staat op alle cadeaulijsten.Gisteren hebben wij het al met de “grote mensen” gevierd.

Woensdagmiddag komt er een spionnenfeest met speurtocht samen met 10 jongetjes.
Ik heb er heel veel zin in!

En speciaal voor mijn zoon het liedje wat zo goed bij hem past

Als hij kon toveren
kwam alles voor elkaar.
Als hij kon toveren
Was niemand de sigaar.
Als hij kon toveren, kon toveren, kon toveren kon toveren
dan hielden alle mensen van elkaar.

Ieder huis had honderd kamers
in elke kamer stond TV
en z’n ouders bleven eeuwig leven
en hij leefde met ze mee
De rivier was niet van water
maar van sinaasappelsap
en hij zou niet hoeven leren
wat hij eigenlijk niet snapt

Als hij kon toveren
kwam alles voor elkaar.
Als hij kon toveren
Dan werd geen mens te zwaar.
Als hij kon toveren, kon toveren, kon toveren, kon toveren
dan hielden alle mensen van elkaar.

Z’n vriendje zou ineens begrijpen
waarom ie ruzie met ‘m kreeg
en iedereen zou voor ‘m buigen
als hij de troon besteeg
en ’s winters lag er altijd sneeuw
en was het lekker warm
en niemand werd er rijk geboren
en niemand werd er arm.

Als hij kon toveren
kwam alles voor elkaar.
Als hij kon toveren
Was niemand de sigaar.
Als hij kon toveren, kon toveren, kon toveren, kon toveren

dan hielden alle mensen van elkaar.

Maar voor een toverspreuk van kwaliteit
ben je zo maar 1000 gulden kwijt
en naar een beetje toverboek
ben je toch wel 50 jaar op zoek
en de hele cursus tovenaar
duurt 125 jaar.
Dat brengt ie allemaal niet op
ik denk dat hij voor ’t begin al stopt
want zelfs de oma van z’n oma
had nooit een tovenaarsdiploma.

Als ik kon toveren
kwam alles voor elkaar.
Als ik kon toveren
Dan werd geen mens te zwaar.

Verslag

Heerlijk weer thuis! Daar begin ik maar eens mee ;-). Ik heb nooit geweten dat als je 10 minuten van huis zat zo’n heimwee kon hebben.

Stoere bikkel als ik dacht te zijn , zag ik het als een soort vakantieweek. Maar dat viel vies tegen!
In een groep met 5 andere dames, variërend in de leeftijd van 19 tot en met 47 jaar.
Onwennig, moesten we aan elkaar wennen en aan het ritme waarin we werden geduwd.
Want dat werden we ,geduwd in een ritme van afwisselend mentale en lichamelijke activiteiten.
Strakke planning van maaltijden en rust.

De eerste dag wilde ik brullend terug naar huis, ik liep zo tegen mijzelf aan. De tweede dag was ik vreselijk obstinaat en zei ik dat ik de week volmaakte maar dat ze mij daarna niet meer terug zagen behalve als ik thuis mocht slapen.
En dan gaat een groep werken want iedereen had heimwee en zocht steun bij elkaar.

Lekker zeuren over de groepsleiding, over elkaar maar ook over therapeuten en over de methode. Daar groeide een soort verwantschap uit en trokken we elkaar gaandeweg door de week heen.

De erkenning van mijn adhd, de voortdurende onrust in mijn lijf die ik maar inhield wat mij zoveel energie koste dat ik er doodmoe van werd mocht niet meer.
Ik mocht heel impulsief zijn, ik mocht bewegen, ik hoefde niet de hele dag door op te letten …maar ik mocht ook dingen niet vermijden.

Tijdens de activiteitentherapie tekende ik een prachtige vaas terwijl ik altijd riep dat ik echt niet kon tekenen, het geduld niet had en het ook niet wilde.
De tekening van de vaas hangt op mijn koelkast thuis en is een soort symbool van deze week geworden.

Maar ook de vreselijke slappe lach tijdens het uurtje sporten, de tafeltenniscompetitie met de bewegingsagoog die hij ineens afbrak en tegen de anderen vertelde hoe geweldig ik over al mijn grenzen heen kon gaan.

En eigenlijk is dat de de bewustwording van deze week: ik kan veel, ben zeer enthousiast maar eigenlijk veel te enthousiast en ga veel te lang door.
Grenzen voel ik niet aan, ja pas als het veel en veel te laat is.

Maar ik ga over een week gewoon weer terug, ik blijf er ook weer slapen en ik zie veel mogelijkheden in deze revalidatie.
Al was het alleen maar dat ik zoveel gelachen heb deze week dat ik daar al mee staande bleef.!

Even afwezig


Morgen gaat het beginnen. De behandeling in het revalidatiecentrum die mij hopelijk een hele stap vooruit gaat brengen.
Het programma ziet er intensief maar ook wel leuk uit.
Morgenavond zit ik lekker in de sauna ;-).

De wasmachine draait op volle toeren want ik wil alles schoon mee maar ook schoon hier hebben liggen, want ik ben een vreselijke regelneef en wil alles goed achterlaten.
Regelmatig verzucht mijn moeder dat ik dat nu ook eens aan de anderen moet overlaten en dat “begrijp” ik maar of het landt…!

Ik ga vanmiddag nog lekker thee leuten bij een vriendin want anders word ik veel te nerveus van dat gehang rond het huis.

Dus een week lang geen bezoekjes van mijn kant aan uw blog.
Vrijdag ben ik terug, en zal ik verslag doen van alle belevenissen 😉

Ping


Ping : Hoe gaat het met je ?
Ping : Vandaag een stuk beter en met jou?
Ping : heerlijk gewerkt, gaat steeds beter, weet je welk boek ik aan het lezen ben?
Ping : nee vertel, ik heb een nieuwe sjaal opgezet
Ping : Oo heerlijk…
Ping…

Sinds een driekwart jaar heb ik een blackberry. En op de blackberry zit een ping functie. Zo heet hij niet officieel maar je communiceert er mee zoals een soort chat en het leuke is, het is gratis tussen blackberry gebruikers.
Mijn vriendin D heeft ook een blackberry en in het weekend is ze bij haar vriend hier in de stad en doordeweeks woont ze in het westen.
We hebben elke dag contact door middel van onze ping.

Mam, je rode lampje flikkert weer het is vast D, roepen de kinderen en Meneer Williams.
Soms bespreken we wereldproblemen, soms ouwehoeren we slap, soms vragen we elkaar raad, maar we pingen wat af.
Uiteraard hebben we ook nog “gewoon” contact. Gisteren maakten we een afspraak voor zondagmiddag waarop ik ping tot zondag, waarop ze terug pingde alsof we elkaar voor die tijd niet spreken!

Het doet mij denken aan vroeger, toen had ik een vriendin waar ik op school naast zat en als ik dan naar huis reed dan dacht ik o, ik moet haar eerst bellen en dan kwam ik thuis en dan zei mijn moeder A heeft al gebeld, of je terug wilde bellen.
Was ze ziek of zo dat ze je belde en dan zei ik nee zal wel over een proefwerk gaan….:-)
Het was ooit eens zo erg dat we al 1,5 uur aan het kletsen waren dat de buren van de ouders van A aan de deur kwamen , andere mensen wilden de vader van A spreken maar kwamen er niet door ….

Ik las een onderzoek dat mensen blijer werden van smartphone’s. En vooral de gebruikers van boven de 40. Laten D en ik nou die grens gepasseerd zijn !

Ping: vandaag ga ik naar school
Ping: maak je niet druk, geef duidelijk je grenzen aan
ping: dank je wel
ping: maar eerst mijn haar wassen , volgens mij heeft er vannacht een vogel in mijn haar een nest gemaakt!

Het internet

Wat op het internet staat is waar , he mama? vroeg vanmorgen de jongste. Ik moest er om lachen en vertelde hem dat er heel veel op het internet staat wat niet waar is.
Voor een bijna 8 jarige die opgegroeid is met internet is dat moeilijk te bevatten.

We kijken naar het jeugdjournaal en alles wat er gezegd wordt is “waar”.
Waar en niet waar zijn nog zulke moeilijke begrippen voor hem en ik vind dat ook moeilijk uit te leggen.

Toch overdacht ik vanavond zijn vraag en bedacht, als ik op mijn eigen naam google wat kom ik dan allemaal tegen?
Is dat waar?
Ik kwam heel veel tegen , op mijn werkgebied, hobby , twitter, noem maar op, allemaal “waar” tot ik op een genealogie site kwam van mijn ex schoonvader.

Hij had een prachtige stamboom gemaakt van zijn hele familie van heel lang geleden en van “recent”. En daar pronkte mijn naam als zijnde gehuwd met zijn jongste zoon.

Nee zal ik morgenochtend dan maar zeggen , alles wat op internet staat is zeker niet waar, maar blijft eenmaal er op gezet wel staan.

Onbegrip

Soms valt het mij heel rauw op mijn dak, het onbegrip van de mensen voor mijn ziek zijn. De afgelopen twee dagen gingen heel goed, mooi weer, even op het fietsje daarheen en weer daarheen.
Lekker wandelen, bezoek aan school, stukje administratie uitleggen aan een collega, nog even Duits overhoren…noem maar op.
en
Vanmorgen stond ik op met het bekende gevoel, de kater zonder de flessen zoals Renate Dorrestein dat zo mooi in haar boek noemt.
Lichte verhoging en bij elke inspanning het gevoel neer te vallen.

Huilend van frustratie de oudste gebeld die met haar vriend de jongste kwam halen voor de carnavalsoptocht.
En huilend op de bank liggen, balend van dat onwillige lichaam.

Dan vraagt er iemand hoe gaat het met je en vertel je slecht.O hoe kan dat nu, ik zag je donderdag nog, blaken van gezondheid rond fietsen.
En dan probeer je uit te leggen , dat het hem dat nou is. Dat je vandaag een superdag kan hebben maar morgen weer terug bij af kan zijn.
Goh vreemd hoor, moet je toch eens mee naar de dokter gaan, want dat is niet gewoon…..aarg dan wil je zo’n iemand wel ik weet niet wat doen.
Terwijl diegene je heel goed kent!

Ziek zijn is niet leuk, maar onbegrip is nog 10 keer erger!