En we gaan nog niet naar huis…;-)




Zag ik er toch wel een beetje tegen op,want ik was bang voor enorme vermoeidheid en pijn of welke beren ik toch op het laatst op de weg gooide.
Het was ook een hele tijd (bijna drie jaar) dat ik zoiets dergelijks had gedaan.

Door alle ziektes en tegenslagen was ik niet meer naar een dergelijk feest geweest!
Maar een hapje eten in Amsterdam, en daarna met 67.000 mensen in de arena was het een megafeest.
Vanacht rolde ik om half 4 mijn bed in,met de welbekende piep in mijn oren van vroeger als je een avond naar de disco was geweest!
Maar een kleine impressie met foto’s!

Verdrietig


Twee weken geleden belde er een collega van de vorige school. Ze vertelde dat een andere collega van ons erg ziek was.
Het was per ongeluk ontdekt, darmkanker en ook nog eens een tumor in zijn lever.
Tijdens de operatie maakte ze de buik open en zagen dat alles van binnen al aangetast was.
Ze sloten de boel en hij mocht naar huis om te sterven.

Vandaag belde zij mij op , gisteravond is hij overleden.
Het was zo’n verschrikkelijke leuke man, 10 jaar ouder dan ik en vol met humor.
Een grote man met een hart van goud voor het onderwijs en voor zijn gezin.
Zijn zoon is net zo oud als onze oudste jongedame en we hadden veel raakvlakken.
Door onze functies hadden we vaak tijd om met elkaar te praten en we konden het heel goed vinden. Vele pauzes brachten we met tranen van het lachen door en hij kon prachtig vertellen van zijn beginjaren in het onderwijs.

Een prachtig mens, en nu is hij er zomaar niet meer.
Het lijkt even niet zulk mooi weer en alles is even anders.

Dag lieve grote man, wat zal je gezin, de school en iedereen die je gekend heeft je missen!

Hyves

Vanmiddag opende ik nietsvermoedend mijn mail en vond daar een uitnodiging van een vrijgezellige meneer.

“Ik zag je op de wandelhyves en ik dacht dat hebben we ten minste al gemeen, dus laten we uitzoeken wat we nog meer gemeen hebben ;-)”
De desbetreffende meneer stond dikbuikig op de foto, een beetje lodderig over zijn glas bier te kijken.

Ik heb de uitnodiging genegeerd maar ik had toch de neiging om de meneer een leuke mail terug te sturen.

Beste meneer,

Op het eerste gezicht denk ik dat we alleen de wandelhyves gemeen hebben ,aangezien ik niet op witte kalende mannen van in de 50 val, die lodderig over hun bierglas staan te kijken en wiens achternaam …is.
Daarbij ik toch wel erg happily samen met Meneer Williams ben, overigens ook te vinden op de hyves en als je die foto ziet, zie je gelijk dat je niet mijn type bent!

Nog een fijne dag verder!

Cadeautje

Viel gisteren dit hele leuke en handige boekje bij ons in de brievenbus. Samen met een kaart waar ik nogal smakelijk om moest lachen.
Ik had deze gekregen van Zuster Klivia die ze via haar blog had verloot.

De lol om de kaart was zo toevallig;-). Het is een kaart met een roodborstje erop, niets bijzonders zult u denken. Nu wil het geval dat in het revalidatieoord ik in de groep zat met een vrouw die mensen met dieren vergeleek en altijd als ze naar mij keek dacht ze aan een roodborstje.

Mensen die mij persoonlijk kennen zullen ook om deze vergelijking smakelijk lachen want als ik iets toch niet ben is het wel een roodborstje.
Ik had ook alles verwacht toen ze het vertelde, maar geen roodborstje, een van de andere dames lag zo in een deuk, die hield het bijna niet meer droog.

Maar mijn dank is groot, ik heb het boekje even in mogen zien en toen ging de jongste jongedame er mee aan de haal. Die zit volop in de puberteit en is wat steviger dan haar vriendinnen (lees ze heeft maatje 40 en haar vriendinnen 36;-). Volgens haar at ze veeeel te veel maar ze had regelmatig honger en schransbuien.
U begrijpt wel, ze at veel te weinig en met dit boekje kan ze dat heel makkelijk bijhouden, waardoor er een wereld voor haar open ging.
En ze gisteren veel meer meenam naar school dan ze anders deed.
Vreemde ogen dwingen want ik heb er gesprek na gesprek aan gewaagd maar het boekje van de Zuster deed wonderen.
Mijn dank is groot!

Enne ik heb de roze koeken gauw teruggelegd in het schap…pff wat veel calorieĆ«n voor zo’n koek.

Gelijk!


Ik zeg het niet snel maar in dit geval heb ik gelijk!!!Na maanden aandringen op onderzoek naar dyslexie bij de jongste gaf school geen krimp.

Het onderzoek zelf aangevraagd en school moest meewerken, vandaag kwam het telefoontje dat de jongste wordt onderzocht omdat hij op alle punten aan de voorwaarden voldeed.
Een moederinstinct gecombineerd met de kennis doet toch nog wel eens wonderen.

Na de zomervakantie gaat het onderzoek plaats vinden, en ik hoop dat onze jongste dan de ondersteuning krijgt die hij zo hard nodig heeft.

Typisch geval van springen bedacht ik mij net šŸ˜‰

Klaar voor de sprong


Afgelopen week was de laatste revalidatieweek. Tot aan oktober ben ik thuis, daarna nog een opfrisweek en dan moet ik het toch echt helemaal zelf doen.
Het was echt anders thuiskomen, al was het alleen maar door de prachtige bos bloemen van Meneer Williams of de superknuffel van dochter en zoon.

Of door alle mensen die er van uitgingen dat ik nu “beter” ben en dat ik zo goed alles weet dat ik het nu wel “ff” doe.
De psycholoog waarvan wij elke ochtend een uur les hadden beschouwde deze periode als het halen van je rijbewijs maar nu moest je het allemaal goed in de praktijk brengen. Daar heb je tijd voor nodig, dat mag best een keer mis gaan.
Dat leek mij een goed plan, gewoon oefenen zoals we dat hebben geleerd.

Nu heb ik geen rijbewijs maar ik weet dat in het eerste jaar dat je je rijbewijs hebt de kans op ongelukken toch relatief groter is šŸ˜‰
De psychcologe (ook nog eens een dijk van mens maar dit terzijde) zei ook dat we moesten springen, dat we te voorzichtig waren geworden, te veel beren op de weg noem maar op. Ze ging op de stoel staan en deed het ons voor, wat kon er gebeuren als je sprong? Uiteraard heel veel maar van de stoel afspringen leek mij relatief heel simpel, toch zou je zomaar je enkel kunnen verzwikken.

Dus ik ben klaar voor de sprong…en zie wel waar ik uitkom!