Trots

 

Daar stond ze op het podium, mijn grootste kind, ooit een heel klein blond meisje met de blauwste ogen die er zijn.
Ze nam vol trots haar diploma vwo aan en vertelde dat ze psychologie ging studeren.
Heel zelfverzekerd liep ze het podium af , om met tranen in haar ogen te zeggen dat ze hoofdpijn had van de spanning en zo blij was dat het achter de rug was.

Thuis gekomen had ze het hoogste woord, en vertelde ze over wat ze allemaal de aankomende dagen in Parijs gingen doen.
Maar eerst gaat haar cijferlijst naar de universiteit want in september wil ze beginnen.

En ik ben trots op mijn doorzetter, mijn soms erg koppige meisje met haar blonde krullen en de blauwste ogen van de hele wereld!

Posted by Picasa
Advertenties

Stoffenwinkel

Regelmatig bezoek ik een stoffenwinkel hier in de buurt en zo ook vanmiddag. Ik stond met mijn rug naar de winkel een stof uit te zoeken en vlak achter mij stond de kniptafel.
Ik hoorde een ouder echtpaar praten met het meisje van de winkel. De mevrouw vertelde dat ze al jaren dit patroon gebruikte en hij zei heel liefdevol al vanaf dat ze 20 is en het staat haar nog net zo mooi als toen.
De vrouw lachte heel verlegen en zei dat de man maar gauw een kop koffie moest gaan drinken want anders werd ze rood.

Nog steeds met mijn rug er naar toe bedacht ik mij hoe deze mensen er uit zouden zien en hoe oud ze waren. Het leuke ervan vond ik ook dat ik dus eigenlijk af ging op alleen mijn oren en gevoel.
Het meisje van de winkel maakte nog een grapje dat deze nieuwe kleren voor een afspraakje waren en de man zei dat hij haar nog altijd mee nam naar een dorp hier in de buurt voor een kopje koffie en dat dat hun uitje was.
Het was een bijzonder gevoel, zoveel liefde wat deze mensen uitstraalden zonder dat ik ze aan keek of naar ze keek.

Toen ik mij omdraaide en bij de kniptafel ging staan zag ik een mevrouw van in de 70 op een rollator zitten. De meneer groette mij beleefd en liep steunend op zijn wandelstok naar de koffiehoek. De vrouw keek hem liefdevol na en zei tegen ons dat hij wat moeilijker liep sinds een tijd.

Ik kan soms zo ontroerd raken van dit soort gesprekken en liefdevolle mensen en hoop dan ook altijd dat later als ik op een rollator in de stoffenwinkel zit, Meneer Williams ook nog zo om heen loopt te praten.
En dan moet ik ook altijd denken aan het liedje van Herman van Veen wat ik zo mooi vind over later.

Later gaan we naast elkaar
wandelen op de Overtoom,
drinken zoete melk met room,
strijken door ons grijze haar.

Zie je ons daar samen lopen?
Naast elkaar – zo diep bedaard.
Jij een lieve, oude taart,
ik nog kras – dat is te hopen…

Maar al worden we ook wrakken
al dat vreselijke snoeven
zal tenminste niet meer hoeven.
Gaar of muf, we zijn gebakken.

En we zeggen: ‘Kijk, de tram’
Of: ‘Hoor jij die vogel zingen?’
Al die nutteloze dingen
want het hoeft niet meer ad rem.

En het hoeft niet meer zo rap.
want we moeten nergens heen.
Och, we wonen toch alleen
in zo’n rothuis met een trap.

Ik beloof je, dat ik dan
het attent zijn aan zal leren
en ik zal ook vaak proberen
of je nog wel lachen kan.

Lachen als een oude dame
die haar zegje heeft gezegd,
die, als zij wordt afgelegd,
zich voor niemand hoeft te schamen.

Wel, wel, wel zo zal dat gaan
en we sterven, heel bedaard,
op een donderdag in maart.
Tegelijk – daar hecht ik aan.

En als onze aardse last
met de wereld gaat vergroeien
zal uit jou een bloempje bloeien,
een viooltje – dat staat vast.

Handschrift

 

Overal zag ik het al langskomen en voila hierbij mijn handschrift.
Ik heb met heeel veel pijn en moeite leren schrijven. Veel nablijven en maar schrijven op dat vreselijke overtrekpapier.

Op de pabo was de schrijfleraar vaak de wanhoop nabij omdat ik volgens hem het nooit onder de knie zou krijgen.
In mijn vorige baan had ik een duopartner, die wel eens s’morgens de klas insloop als ik mijn lessen dan had voorbereid op het bord om ze in haar handschrift over te schrijven. Dit leverde uiteraard strijd op.

Zelf ben ik niet ontevreden over mijn handschrift, het is net als mijn karakter, wispelturig 😉

Posted by Picasa

Koffie drinken

Voor de re-integratie moet ik elke week naar school om een kop koffie te drinken. Nu lust ik al geen koffie dus het is al een opgave op zich 😉
Maar het is saai. Ik loop naar binnen, ga ff kletsen met de conciërge die altijd iets leuks aan het maken is.
Vorige week nog een luiertaart voor een collega en we kletsen even over allerlei ditjes en datjes.

Dan schuif ik op naar de lerarenkamer waar alle collega’s komen die dan steevast vragen hoe het met mij is. Gelukkig ben ik al heel handig geworden in het veranderen van onderwerp.
Na de koffie verhuis ik naar de directiekamer voor een gesprek met de directrice over de vooruitgang en dan ga ik weer naar huis.

Meestal uitgeblust omdat er zoveel aan sociale dingen wordt gevraagd.
Ik vind er niets aan en merk dat ik er enorm tegen op zie. Gewoon omdat het saai is.
Ik zie ook niet het voordeel ervan, de vooruitgang noem maar op.
De bedoeling is dat ik volgende maand twee keer een uur ga koffie drinken, maar daar heb ik een stokje voor gestoken.
Ik wil iets doen, niet twee keer in de week verplicht socializen, ik ben overigens echt een doener en nog eens een adhder dus dubbel pech bij verplicht zitten en koffie drinken.

Ik vind dat zo bijzonder dat ik zo moet re-integreren terwijl wij op school naar onze kinderen kijken en ze indelen in de categorieën van Kolb.
Ik ben een echte doener en stukjes beslisser, maar zeker geen denker of dromer.
Tijdens dit koffie-uur wordt er iets van mij verwacht wat ik niet ben en dan ook nog eens met positief resultaat.
Wij zeggen wel eens op school laten we toch eens naar ons zelf kijken zoals we naar onze kinderen kijken!

En in welke categorie mag ik u indelen?
Kolbtest

Innerlijke rust



Voor de innerlijke rust gaan we regelmatig naar het park/bos wat aan het einde van onze straat ligt.
Het is prachtig oud park, ooit was het familiebezit en heeft nog prachtige oude kenmerken.
Het hertenkamp is een onderdeel ervan.
Vandaag kwamen wij er achter dat er een nieuwe “man”over de roedel heerste. Er liep een heel schattig klein reetje bij, wat zich snel verstopte.

En we keken over het hek hoe ze rond huppelden en praatten over de laatste tijd.
Het gaat heel slecht met Meneer Williams, hij is depressief en het leek alleen maar erger te worden. Na maandenlang slecht geslapen te hebben, en zich steeds slechter te gaan voelen heeft hij vier weken geleden tegen zijn baas gezegd niet meer de verantwoording te willen hebben voor alle reizigers die elke dag vervoert.

Medicijnen werden aangerukt, en rust en af en toe kantoorwerk lijken hem de rust te geven die hij zo zoekt. Uiteraard komt er ook professionele hulp om de hoek kijken omdat een depressie niet uit de lucht komt vallen zoals griep.

Moeilijk vind ik het om iemand waar ik zo van houd, te zien lijden. Ik voel mij vaak machteloos aan de zijlijn staan.
En daarbij komt dat ik ook niet de makkelijkste jaren achter de rug heb qua gezondheid en mij nu stukken beter voel.

En vanmorgen in het park hebben we een half uur naar de herten gekeken, gepraat over innerlijke rust en over de rust die de herten uitstraalden.
Soms zou ik een hert willen zijn , heerlijk in de wei, af en toe eens rond rennen, niets aan mijn hoofd.
Maar helaas sinds de kleurdeskundige heeft gezegd dat bruin een mooie kleur is en ik die moet combineren zit hert zijn er voor mij niet in.
En ik geloof ook dat ik helemaal geïrriteerd zou raken van het mannenhert wat mij steeds aan de kant drukte als ik te veel aandacht kreeg 😉

Zussen

Als moeder in spe zo’n 20 jaar geleden wist ik het zeker, ik wilde vier kinderen en allemaal meiden. Dat leek mij het einde. Heerlijk al dat lange haar, de leuke kleren en vooral de gezelligheid.

Omdat ik zelf enig kind ben, miste ik veel gezelligheid van broers en zussen. Dat het vaak niet zo gezellig was wist ik toen helemaal niet want zoals altijd is het gras groener bij de buren, in dit geval bij de gezinnen met meerdere kinderen.
Ik ging vaak weg met mijn vriendin en haar twee broertjes, ontstellend gezellig vond ik dat, met z’n vieren op de achterbank lekker slap ouwehoeren en altijd iemand om mee te spelen.
De vriendin was jaloers op mijn mooie grote kamer die helemaal hip was ingericht en elk jaar op vakantie met het vliegtuig en altijd rust.

Toen de eerste was geboren wilde ik snel een tweede maar de vader van de meisjes was niet zo heel gelukkig met dit kleine meisje wat al mijn aandacht voor hem weg nam.
Toen ze een jaar of 2 was , vond hij het toch wel erg leuk en we besloten voor nummer 2. Helaas werd dit eerst een miskraam maar na bijna een jaar volgde de zwangerschap van de middelste.

Dit werd een totaal andere zwangerschap en ze kwam veel te vroeg ter wereld. In een couveuse lag ze op de afdeling neonatologie. De oudste was vier en kwam kijken.
‘Mag ik het babietje vasthouden? vroeg ze ongeduldig, nee dat mocht niet. Stom hoor zei ze en vroeg of ze nu sesamstraat gingen kijken want je had niets aan een babyzus.
Heel lang kon ze niets met haar zusje, het was eigenlijk maar een sta in de weg , mijn liefde moest ze delen en dat vond ze heel moeilijk.
Het zusje wilde zo graag spelen met haar grote zus maar die vond haar stom.

Mijn ideaal beeld klapte helemaal in elkaar en ik dacht dit was niet de bedoeling!
Toen het kleine broertje erbij kwam werd het nog erger want het zusje was nog steeds stom maar het broertje was erg lief.
De middelste heeft vaak aan de kant gestaan met heel veel verdriet.

De laatste jaren sinds de oudste een vriend heeft gaat het steeds beter, ook is het leuk om met je zus de stad in te gaan merkte de oudste.
De middelste is heel handig met vriendinnen en daar heeft de oudste heel veel moeite mee maar daar helpen ze elkaar mee.
Ook logeert de middelste soms bij haar grote zus want ze kan het goed vinden met haar zwager die eigenlijk ook een soort verbindende factor is geworden.
Hij neemt het vaak op voor de middelste tegen de oudste die dan behoorlijk inbindt.

Vorige week was ze geslaagd, tijdens dit moment wat op de foto staat wist de oudste dat ze geslaagd was en haar zusje maakt gelijk gebruik hiervan.
Samen op de foto;-)als echt lieve zussen!

Genaamd vader

Vaderdag…vroeger vond ik het super, een gekleide asbak, een versierde klerenhanger, ach ik heb wat geknutseld voor mijn stiefvader.
Of hij het leuk vond…geen idee eigenlijk, ik zie hem al sinds mijn 19e niet meer en daarvoor was het contact ook erg slecht, dus ik weet het niet meer.

Een goed beeld van een vader heb ik niet.
Mijn eigen vader is weggegaan toen ik 1,5 was en ik heb hem daarna nog 1 keer gezien rond mijn 20e. Ik had mij er heel wat van voorgesteld maar hij vertelde mij gelijk dat hij aan niemand vertelde dat hij al zo’n oude dochter had. Op dat moment was zijn zoon 5 en dat stond veel hipper dan een dochter van 20..blijkbaar.
Mijn stiefvader was een humeurige, ontevreden man die graag van drinken hield. Ook reageerde hij erg slecht op alles, waardoor de stemming in huis vaak om te snijden was.
Ook was hij onvoorspelbaar en vreselijk bezitterig naar mij toe. Mijn vrienden en vriendinnen vonden hem eng, hij deed altijd heel raar en ik schaamde mij ontzettend voor hem.
Gelukkig op mijn 16e vertrokken mijn moeder en ik en ging er wereld aan vrijheid voor mij open.

Mijn eerste schoonvader was voor zijn kinderen een geweldig vader, eentje die voor ze door het vuur ging…alleen weer net iets te veel doorsloeg qua liefde voor zijn kinderen.Niet dat hij onaardig was tegen mij of de andere schoondochters of schoonzoons maar er was iets ongrijpbaars met deze man.
Ik zag het tijdens onze scheiding, hij koos gelijk partij en mijn kinderen..tja we hebben het geprobeerd maar uiteindelijk heeft hij voor zijn zoon gekozen vertelde hij ons in een persoonlijk gesprek.

Mijn tweede schoonvader is een jan doedel eerste klas. Hij is lui, en kan enorm goed commanderen. Hij weet precies hoe alles moet vanaf de zijlijn maar als hij zelf iets moet doen weet hij mijn schoonmoeder heel goed te vinden.
Van hem heb ik totaal geen hoge pet op, hij heeft Meneer Williams laten vallen als een baksteen om een futiliteit en wil al 1,5 jaar geen contact.
Ik heb het al ingevuld , hij wil het niet , kost hem te veel energie. Want zoals hij mij al eens heeft aangegeven in een dronken bui, wat was hij blij dat ik met Meneer Williams was getrouwd hoefde hij zich er niet meer druk over te maken.

En de vader van de meisjes…zucht die heeft een aartje naar de echte vader van mij en ziet zijn kinderen ook niet meer. Hij vond de relatie te gecompliceerd en koos voor zichzelf mailde hij de kinderen die toen 16 en 12 waren. En hij wentelt in zelfmedelijden , als u hem vandaag zou spreken zou er een traan uit zijn oog worden geperst en met omfloerste stem zou hij u vertellen dat hij wel zou willen dat zij dochters bij hem waren maar dat zij(lees mevrouw Williams) dit onmogelijk heeft gemaakt. En zijn oudste dochter ook, snif. U zou er spontaan medelijden mee krijgen. Maar u draait zich om en hij viert weer feest.

Wie blijft er over voor mij om het beeld van vader weer recht te trekken?
Meneer Williams uiteraard, die al vanaf zijn 23e stiefvader is en vanaf zijn 26e vader. De meisjes vertellen trots over hun stiefvader die ze het liefst doodknuffelen en Meneer Williams is lieve, soms in mijn ogen te lieve vader.
Maar meneer Williams is geen doorsnee vader, hij helpt met opmaken voor danswedstrijden, hij gaat uitgebreid mee de stad in om dansschoenen te kopen, rijdt naar school om eindexamenwerkstukken in te leveren. Rijdt van feestje tot feestje als chauffeur.
Kookt iedereen zijn lievelingseten, en zo kan ik doorgaan. Ook hij is wel eens humeurig, drinkt heel zelden een borrel maar rookt wel 😉

Uiteraard kijk ik naar hem met een roze bril, ik houd van hem. Maar niet alleen omdat hij zo’n leuke partner is maar ook omdat hij er is voor de kinderen.
Vandaag vind u hem in de bioscoop met de middelste, zijn vaderdagcadeau innen ;-).
Onder de titel genaamd vader 😉