Trots

 

Daar stond ze op het podium, mijn grootste kind, ooit een heel klein blond meisje met de blauwste ogen die er zijn.
Ze nam vol trots haar diploma vwo aan en vertelde dat ze psychologie ging studeren.
Heel zelfverzekerd liep ze het podium af , om met tranen in haar ogen te zeggen dat ze hoofdpijn had van de spanning en zo blij was dat het achter de rug was.

Thuis gekomen had ze het hoogste woord, en vertelde ze over wat ze allemaal de aankomende dagen in Parijs gingen doen.
Maar eerst gaat haar cijferlijst naar de universiteit want in september wil ze beginnen.

En ik ben trots op mijn doorzetter, mijn soms erg koppige meisje met haar blonde krullen en de blauwste ogen van de hele wereld!

Posted by Picasa

Stoffenwinkel

Regelmatig bezoek ik een stoffenwinkel hier in de buurt en zo ook vanmiddag. Ik stond met mijn rug naar de winkel een stof uit te zoeken en vlak achter mij stond de kniptafel.
Ik hoorde een ouder echtpaar praten met het meisje van de winkel. De mevrouw vertelde dat ze al jaren dit patroon gebruikte en hij zei heel liefdevol al vanaf dat ze 20 is en het staat haar nog net zo mooi als toen.
De vrouw lachte heel verlegen en zei dat de man maar gauw een kop koffie moest gaan drinken want anders werd ze rood.

Nog steeds met mijn rug er naar toe bedacht ik mij hoe deze mensen er uit zouden zien en hoe oud ze waren. Het leuke ervan vond ik ook dat ik dus eigenlijk af ging op alleen mijn oren en gevoel.
Het meisje van de winkel maakte nog een grapje dat deze nieuwe kleren voor een afspraakje waren en de man zei dat hij haar nog altijd mee nam naar een dorp hier in de buurt voor een kopje koffie en dat dat hun uitje was.
Het was een bijzonder gevoel, zoveel liefde wat deze mensen uitstraalden zonder dat ik ze aan keek of naar ze keek.

Toen ik mij omdraaide en bij de kniptafel ging staan zag ik een mevrouw van in de 70 op een rollator zitten. De meneer groette mij beleefd en liep steunend op zijn wandelstok naar de koffiehoek. De vrouw keek hem liefdevol na en zei tegen ons dat hij wat moeilijker liep sinds een tijd.

Ik kan soms zo ontroerd raken van dit soort gesprekken en liefdevolle mensen en hoop dan ook altijd dat later als ik op een rollator in de stoffenwinkel zit, Meneer Williams ook nog zo om heen loopt te praten.
En dan moet ik ook altijd denken aan het liedje van Herman van Veen wat ik zo mooi vind over later.

Later gaan we naast elkaar
wandelen op de Overtoom,
drinken zoete melk met room,
strijken door ons grijze haar.

Zie je ons daar samen lopen?
Naast elkaar – zo diep bedaard.
Jij een lieve, oude taart,
ik nog kras – dat is te hopen…

Maar al worden we ook wrakken
al dat vreselijke snoeven
zal tenminste niet meer hoeven.
Gaar of muf, we zijn gebakken.

En we zeggen: ‘Kijk, de tram’
Of: ‘Hoor jij die vogel zingen?’
Al die nutteloze dingen
want het hoeft niet meer ad rem.

En het hoeft niet meer zo rap.
want we moeten nergens heen.
Och, we wonen toch alleen
in zo’n rothuis met een trap.

Ik beloof je, dat ik dan
het attent zijn aan zal leren
en ik zal ook vaak proberen
of je nog wel lachen kan.

Lachen als een oude dame
die haar zegje heeft gezegd,
die, als zij wordt afgelegd,
zich voor niemand hoeft te schamen.

Wel, wel, wel zo zal dat gaan
en we sterven, heel bedaard,
op een donderdag in maart.
Tegelijk – daar hecht ik aan.

En als onze aardse last
met de wereld gaat vergroeien
zal uit jou een bloempje bloeien,
een viooltje – dat staat vast.

Handschrift

 

Overal zag ik het al langskomen en voila hierbij mijn handschrift.
Ik heb met heeel veel pijn en moeite leren schrijven. Veel nablijven en maar schrijven op dat vreselijke overtrekpapier.

Op de pabo was de schrijfleraar vaak de wanhoop nabij omdat ik volgens hem het nooit onder de knie zou krijgen.
In mijn vorige baan had ik een duopartner, die wel eens s’morgens de klas insloop als ik mijn lessen dan had voorbereid op het bord om ze in haar handschrift over te schrijven. Dit leverde uiteraard strijd op.

Zelf ben ik niet ontevreden over mijn handschrift, het is net als mijn karakter, wispelturig 😉

Posted by Picasa

Koffie drinken

Voor de re-integratie moet ik elke week naar school om een kop koffie te drinken. Nu lust ik al geen koffie dus het is al een opgave op zich 😉
Maar het is saai. Ik loop naar binnen, ga ff kletsen met de conciërge die altijd iets leuks aan het maken is.
Vorige week nog een luiertaart voor een collega en we kletsen even over allerlei ditjes en datjes.

Dan schuif ik op naar de lerarenkamer waar alle collega’s komen die dan steevast vragen hoe het met mij is. Gelukkig ben ik al heel handig geworden in het veranderen van onderwerp.
Na de koffie verhuis ik naar de directiekamer voor een gesprek met de directrice over de vooruitgang en dan ga ik weer naar huis.

Meestal uitgeblust omdat er zoveel aan sociale dingen wordt gevraagd.
Ik vind er niets aan en merk dat ik er enorm tegen op zie. Gewoon omdat het saai is.
Ik zie ook niet het voordeel ervan, de vooruitgang noem maar op.
De bedoeling is dat ik volgende maand twee keer een uur ga koffie drinken, maar daar heb ik een stokje voor gestoken.
Ik wil iets doen, niet twee keer in de week verplicht socializen, ik ben overigens echt een doener en nog eens een adhder dus dubbel pech bij verplicht zitten en koffie drinken.

Ik vind dat zo bijzonder dat ik zo moet re-integreren terwijl wij op school naar onze kinderen kijken en ze indelen in de categorieën van Kolb.
Ik ben een echte doener en stukjes beslisser, maar zeker geen denker of dromer.
Tijdens dit koffie-uur wordt er iets van mij verwacht wat ik niet ben en dan ook nog eens met positief resultaat.
Wij zeggen wel eens op school laten we toch eens naar ons zelf kijken zoals we naar onze kinderen kijken!

En in welke categorie mag ik u indelen?
Kolbtest

Innerlijke rust



Voor de innerlijke rust gaan we regelmatig naar het park/bos wat aan het einde van onze straat ligt.
Het is prachtig oud park, ooit was het familiebezit en heeft nog prachtige oude kenmerken.
Het hertenkamp is een onderdeel ervan.
Vandaag kwamen wij er achter dat er een nieuwe “man”over de roedel heerste. Er liep een heel schattig klein reetje bij, wat zich snel verstopte.

En we keken over het hek hoe ze rond huppelden en praatten over de laatste tijd.
Het gaat heel slecht met Meneer Williams, hij is depressief en het leek alleen maar erger te worden. Na maandenlang slecht geslapen te hebben, en zich steeds slechter te gaan voelen heeft hij vier weken geleden tegen zijn baas gezegd niet meer de verantwoording te willen hebben voor alle reizigers die elke dag vervoert.

Medicijnen werden aangerukt, en rust en af en toe kantoorwerk lijken hem de rust te geven die hij zo zoekt. Uiteraard komt er ook professionele hulp om de hoek kijken omdat een depressie niet uit de lucht komt vallen zoals griep.

Moeilijk vind ik het om iemand waar ik zo van houd, te zien lijden. Ik voel mij vaak machteloos aan de zijlijn staan.
En daarbij komt dat ik ook niet de makkelijkste jaren achter de rug heb qua gezondheid en mij nu stukken beter voel.

En vanmorgen in het park hebben we een half uur naar de herten gekeken, gepraat over innerlijke rust en over de rust die de herten uitstraalden.
Soms zou ik een hert willen zijn , heerlijk in de wei, af en toe eens rond rennen, niets aan mijn hoofd.
Maar helaas sinds de kleurdeskundige heeft gezegd dat bruin een mooie kleur is en ik die moet combineren zit hert zijn er voor mij niet in.
En ik geloof ook dat ik helemaal geïrriteerd zou raken van het mannenhert wat mij steeds aan de kant drukte als ik te veel aandacht kreeg 😉