Stoffenwinkel

Regelmatig bezoek ik een stoffenwinkel hier in de buurt en zo ook vanmiddag. Ik stond met mijn rug naar de winkel een stof uit te zoeken en vlak achter mij stond de kniptafel.
Ik hoorde een ouder echtpaar praten met het meisje van de winkel. De mevrouw vertelde dat ze al jaren dit patroon gebruikte en hij zei heel liefdevol al vanaf dat ze 20 is en het staat haar nog net zo mooi als toen.
De vrouw lachte heel verlegen en zei dat de man maar gauw een kop koffie moest gaan drinken want anders werd ze rood.

Nog steeds met mijn rug er naar toe bedacht ik mij hoe deze mensen er uit zouden zien en hoe oud ze waren. Het leuke ervan vond ik ook dat ik dus eigenlijk af ging op alleen mijn oren en gevoel.
Het meisje van de winkel maakte nog een grapje dat deze nieuwe kleren voor een afspraakje waren en de man zei dat hij haar nog altijd mee nam naar een dorp hier in de buurt voor een kopje koffie en dat dat hun uitje was.
Het was een bijzonder gevoel, zoveel liefde wat deze mensen uitstraalden zonder dat ik ze aan keek of naar ze keek.

Toen ik mij omdraaide en bij de kniptafel ging staan zag ik een mevrouw van in de 70 op een rollator zitten. De meneer groette mij beleefd en liep steunend op zijn wandelstok naar de koffiehoek. De vrouw keek hem liefdevol na en zei tegen ons dat hij wat moeilijker liep sinds een tijd.

Ik kan soms zo ontroerd raken van dit soort gesprekken en liefdevolle mensen en hoop dan ook altijd dat later als ik op een rollator in de stoffenwinkel zit, Meneer Williams ook nog zo om heen loopt te praten.
En dan moet ik ook altijd denken aan het liedje van Herman van Veen wat ik zo mooi vind over later.

Later gaan we naast elkaar
wandelen op de Overtoom,
drinken zoete melk met room,
strijken door ons grijze haar.

Zie je ons daar samen lopen?
Naast elkaar – zo diep bedaard.
Jij een lieve, oude taart,
ik nog kras – dat is te hopen…

Maar al worden we ook wrakken
al dat vreselijke snoeven
zal tenminste niet meer hoeven.
Gaar of muf, we zijn gebakken.

En we zeggen: ‘Kijk, de tram’
Of: ‘Hoor jij die vogel zingen?’
Al die nutteloze dingen
want het hoeft niet meer ad rem.

En het hoeft niet meer zo rap.
want we moeten nergens heen.
Och, we wonen toch alleen
in zo’n rothuis met een trap.

Ik beloof je, dat ik dan
het attent zijn aan zal leren
en ik zal ook vaak proberen
of je nog wel lachen kan.

Lachen als een oude dame
die haar zegje heeft gezegd,
die, als zij wordt afgelegd,
zich voor niemand hoeft te schamen.

Wel, wel, wel zo zal dat gaan
en we sterven, heel bedaard,
op een donderdag in maart.
Tegelijk – daar hecht ik aan.

En als onze aardse last
met de wereld gaat vergroeien
zal uit jou een bloempje bloeien,
een viooltje – dat staat vast.

Advertenties

9 thoughts on “Stoffenwinkel

  1. Ik las je post vanochtend al en het raakte me heel erg. Werd er zo verdrietig van dat mijn ouders niet samen oud mochten worden.
    Het liedje van Herman van Veen is prachtig.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s