Vriendschap


Ze was de eerste vriendin van mijn toen net exman en zij zorgde voor mijn dochters als ze bij hem waren. Ik vond dat erg moeilijk, net een scheiding achter de rug en dan ook nog eens om de week een hele week mijn toen 7 jarige en 3 jarige dochter missen.
Het was niet makkelijk. Zij werd voorgesteld als een soort trofee aan mij, met de boodschap dat hij het uitstekend zonder mij kon.
De meisjes hingen gelijk aan haar omdat ze zo vreselijk lief was, ik zag gelijk al veel te lief voor mijn ex.
Mijn ex gaf al snel te kennen, dat hij haar ook lief vond maar iets anders zocht in een vrouw.

We kwamen elkaar tegen op een terrasje en schoven aan, aarzelend begonnen we het gesprek maar als snel bleken we op 1 lijn te zitten.
Ze was stapelgek op mijn dochters en die op haar. Maar mijn ex…al gauw werd ze aan de kant gezet door hem.
En ze belde mij , of ze een keer een kop thee mocht komen drinken, want ze miste de meisjes en die haar.
Ze werd bewonderd door de meisjes om haar mooie nagels, haar lange haar, haar altijd luisterend oor.

Ik leerde haar kennen als een onzekere vrouw, die bevestiging zocht in de liefde en in het leven. Maar wat hadden we het altijd gezellig. Als we gingen praten dan bleven we praten.
Mijn ex zakte naar de achtergrond en ze kreeg een aantal relaties en ik hielp met raad en daad en soms mijn te snelle commentaar.

Toen Meneer Williams en ik trouwde was ze mijn getuige en ze was na de familie de eerste die de jongste vasthield en mij toevertrouwde dat ze zo graag een eigen gezin wilde.

Zeven jaar geleden leerde ze hem kennen. Veel jonger dan haar en ze wist het zo niet allemaal met hem. Maar hij was een leuke vent die helemaal voor haar ging.
Een jaar later trouwden ze , met een dikke buik en inmiddels is hun dochter bijna 6.

Ze is na 13 jaar mijn steun en toeverlaat, de meisjes zijn nog steeds stapeldol op haar, en de jongste is helemaal weg van haar dochter. Hoe stoer hij het ook zegt dat hij meisjes stom vindt.
Onze mannen zijn even oud en kunnen het uitstekend met elkaar vinden.

Vanmiddag hebben we de hele middag in een speelhal gezeten met de kinderen, uitgebreid kletsen, lachen om van alles, toch serieuze dingen vertellen, we zijn nog lang niet uitgepraat.
Ik zeg altijd tegen haar het beste van mijn ex zijn de meisjes en zij ­čśë

Vriendje/vakantiedag 1


Mag M hier spelen? De jongste kijkt mij trouwhartig aan. M is 11 en we vinden het hier thuis een genieperd.
Hij probeert altijd dingen te doen die hij vast thuis ook niet mag en hier doet hij ze wel. Met een schuin oog kijkt hij naar mij wat ik ervan vind en doet dan net of hij niet gedaan heeft.

Maar ik zou mezelf niet zijn om M een kans te geven en de jongste te laten spelen.
Na 5 minuten ligt er een felbegeerd pokemonkaartje in het water. Ik vraag waarom hij dat doet, hij realiseert zich toch wel dat dat niet kan.
Schuldbewust kijkt hij mij aan. Ik zal het niet weer doen belooft hij.
Na 10 minuten zet hij de muziek op zijn mobiel knetterhard aan, ik schud nee naar de jongste die netjes zegt dat het niet mag. M negeert de jongste en zet hem nog harder.
Wederom verzoek ik de jongen dit te laten.
Mijn geduld begint toch wel aardig op te raken.

Mogen wij op de wii? Dat mag, na 5 minuten komt de jongste huilend bij mij M heeft hem stiekem geknepen. Een kort pedaogisch gesprekje.
Trampoline springen, M probeert de jongste iedere keer te laten vallen, zeer te doen en zichzelf eruit te draaien

Om drie uur heb ik er genoeg van, ik kondig aan dat we bezoek krijgen en dat ik wil dat hij naar huis gaat. Inmiddels zet de middelste thee en laat de jongste en mij bij haar aan de tafel zitten. Uitblazen….

Een gesprek met de jongste over leeftijdsverschil, over aardige jongens en over spelen ten koste van alles. Hij kijkt mij nadenkend aan, jij bent goed hoor zegt ie dan, jij kan zomaar iets zeggen wat niet waar is en dan gaat iemand naar huis.
Ai…betrapt op een leugen. Wederom een gesprek over leugentjes , wat wel en niet kan.En dat ik het moeilijk vind om recht in iemands gezicht te zeggen dat ik hem niet aardig vind.

Meneer Williams arriveert en ik verzucht, ik hoop niet dat dit zo 6 weken doorgaat.
Hij moet er vreselijk om lachen en troost mij dat dit niet het geval zal zijn.

Morgen gaan we naar vrienden die zitten in Cochem , twee dagen logeren, die hebben twee zonen, vriendjes van de jongste vanaf hun geboorte , pff :-).Zijn we toch al weer twee dagen verder en zei de middelste donderdag is uitrustdag ­čśë

Rust


Sinds ik mij bewust ben van mijn gedachtes, ben ik druk in mijn hoofd, ik kon wel 10 dingen tegelijk doen en denken.
Aandacht voor details had ik niet en een klus afmaken kon ik heel vaak niet.
Mijn huis is vaak een rommeltje , en jarenlang was dat mijn leven ook.

Ik heb van alles geprobeerd, alles en iedereen heeft de schuld gehad en u wilt niet weten hoe vaak ik geprobeerd heb bepaalde voedingsmiddelen te laten staan of juist wel te eten, hoe veel energie ik gestoken heb in “gewoon” doen.
En toen ik uiteindelijk uitgeput vorig jaar op de bank neer viel was ik op,moe alsof mijn leven aan het eindigen was, terwijl ik eigenlijk nog maar op de helft ben (ik ben positief, ik word 90).

Een weg van dokteren, een weg van allerlei soorten behandelingen, eten, leven en toch bleef het leven zo moe.
Toen de diagnose ADHD officieel om de hoek kwam kijken had ik een verklaring, maar geen oplossing.

Afgelopen week had ik een gesprek met de psychiater, en hij schreef medicijnen voor.
“lieve mevrouw, probeert u het eens, en als het niet wil laat u het gewoon staan” Geef het zes weken de tijd en dan zien we elkaar verder, maar geef het een kans.

Een dag om het doosje heen gedraaid en nagedacht en bedacht dat ik in ieder geval er van af zou vallen als bijkomend voordeel.
Ingenomen…gewacht…en…..ik heb elke dag gehuild, elke dag dat ik deze pillen slik huil ik, van opluchting, van geluk , van de rust in mijn hoofd, van het kunnen praten in een drukke omgeving met 1 iemand zonder afgeleid te zijn. Te kunnen kijken naar een programma met volle aandacht, te kunnen luisteren naar mijn kinderen zonder ineens op te springen om de was te doen, een educatief boek aan te reiken, een telefoongesprek te voeren.
Ik ben niet meer zo onstellend moe, al halverwege de ochtend.

Ik heb de afgelopen dagen dingen gedaan die ik al lang liet omdat ik het overzicht niet had en vaak in paniek raakte doordat ik zo werd afgeleid.
Maar ik heb het bijna niemand verteld, gisteren zei een collega tijdens een hele drukke afscheidslunch; “meid, wat ben je rustig, ik zie je zo relaxt praten met maar 1 of 2 mensen en het lijkt wel alsof je helemaal rustig bent”.
Ik bekende haar het medicijngebruik en ze was helemaal enthousiast.

Het is geen wondermiddel en echt als u googeld zult u mijn angst en beven begrijpen maar als u mij tegenkomt en ik ga voor het gesprek zitten en ik kan u volgen en u hebt het idee dat u een goed gesprek met mij heeft zonder ik dat ik 10 andere dingen denk of doe dan denkt u vast net als ik , ze is een geluksvogel, bij haar helpt het!

IgA defici├źntie


Altijd is ze verkouden de middelste, vanaf dat ze geboren is lopen de snottebellen uit haar neus. We hebben wat af gedokterd met haar. Kno arts, homeopatisch arts, huisarts, ach u gooit er een arts tegen aan en we zijn er met haar geweest.
Regelmatig gingen er buisjes in haar oren, amandelen werden geknipt en standaard slikte ze twee keer per jaar antibiotica om haar maar een beetje op peil te houden.

Altijd moe, vaak benauwd en nooit vonden ze iets. Een paar jaar geleden constateerde de kno arts een huisstofmijtallergie en we storten ons op het schoonhouden van het huis, speciale stofzuiger gekocht, geen tapijt, overal laminaat of hout.
Elke week komt alles in de was, rondje 60 graden maar eigenlijk zagen we geen vooruitgang.

In maart werd ze weer snot en snot verkouden, dus naar de nieuwe huisarts en die bekeek zo eens haar geschiedenis en vond dat het tijd werd dat ze eens onder de loep werd genomen door de allergoloog.
Prima zeiden wij een beetje gelaten want als je al 15 jaar doktert met een kind dan denk je dat er toch geen oplossing is.

Vanmorgen waren bij de allergoloog die helemaal hyper was want hij had het gevonden.
De middelste blijkt een stoornis te hebben in het afweersysteem, genaamd Iga deficientie.

IgA defici├źntie is een aangeboren aandoening waarbij de afweerstof IgA gedeeltelijk of geheel ontbreekt. Afweerstoffen zijn bepaalde eiwitten die in het bloed zitten. Ze beschermen het lichaam onder andere tegen infecties. De oorzaak van IgA-defici├źntie is niet precies bekend. Mogelijk spelen zowel erfelijke factoren als omgevingsfactoren een rol.
De afweerstof IgA heeft als taak de slijmvliezen te beschermen tegen ziekteverwekkers. Slijmvliezen zitten in de neus, mond, keel, longen, maagdarmkanaal en geslachtsdelen.
Bij IgA defici├źntie kan er een verhoogde gevoeligheid zijn voor infecties van bijvoorbeeld de luchtwegen en de darmen en kunnen allergie├źn voorkomen.
IgA-defici├źntie komt soms voor in combinatie met andere aandoeningen, zoals glutenovergevoeligheid en reumato├»de artritis. Soms zijn bij IgA-defici├źntie afweerstoffen in het bloed aanwezig die zich richten tegen het eigen lichaam. Wanneer er dan een bloedtransfusie wordt toegediend, bijvoorbeeld na een operatie, kunnen er ernstige afweerreacties optreden.

We zaten helemaal overdonderd in de stoel. De man vertelde enthousiast dat hij ook immunoloog was en dat hij zich enorm verdiept had in haar geval. Dit komt namelijk maar heel zelden voor.
Een echte oplossing kon hij niet bieden, ze wordt extra gevaccineerd en ze krijgt sneller antibiotica dan u en ik.

In de auto naar huis vroegen we het haar, hoe vind je dit nu? En ze was blij dat ze het wist maar ze baalde ook wel want het betekende voor haar toch wel extra opletten, bij bijvoorbeeld zwemmen in natuurwater.
De allergoloog wilde geen erfelijkheidsonderzoek doen maar wij zelf wel, voor haar , voor ons, voor alle duidelijkheid.

Als je dus goed zoekt blijkt hieruit vind je het toch , zoekt en gij zult vinden is hier een waarheid als een koe!

Fotokabine

Vandaag zonder en met leesbril. Eigenlijk is dat iets wat steeds speelt, de leesbril heb ik bij sommige dingen nu echt wel nodig, andere momenten blijft hij in de tas.
Op de foto ziet u trouwens mijn werkkamer exemplaar, want ik heb er meerdere.

Het blijft een beetje zoeken met de leesbril , het is nog niet zo dat ik hem echt nodig heb anders lukt het niet. Het is gewoon wat makkelijker.
Toch blijf ik een bril niet leuk vinden, ik heb altijd het idee van een soort verkleedspel als ik hem op mijn neus heb.

Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto – online of in een echt hokje.
Meer info of meedoen? Kijk hier (tweemeisjesindestad), ook voor een lijst met alle andere deelnemers!