Duidelijk verschil


Hai, hoe is het met je?
Valt tegen, hoorde gisteren van drie mensen dat ze kanker hebben.
He dat is nu naar, ik voel mij een stuk beter dan gisteren.
Ja, fijn voor je, maar deze mensen he..ik vind het zo erg.
Snap ik, maar ja, je kan er weinig aan doen, er zijn als ze je nodig hebben.
Dat ben ik altijd hoor (inmiddels erg bitse toon)
Gelukkig voel ik mij wat beter, ga denk ik zo wat binnenklussen doen, en ik heb een heel leuk pakket gekregen van iemand die hetzelfde heeft wat ik ook heb, staat niet in relatie het pakket en de ziekte maar vond het zo toevallig.
Ja…leuk voor je
Maar deze mensen met kanker zijn echt ziek hoor
……
Ik wens je nog een fijne dag (uiteraard ga ik niet de discussie met je aan).

Gelukkig is het vandaag een zonnige dag achter de rolluiken, en is het vanavond patatavond en film kijken met mijn kinders en man.
Ik heb een prachtig pakket gekregen met hele mooie gehaakte spullen erin, ik kreeg van iemand anders nog een mooi boek met een gehaakte bloem.
Het is eigenlijk een hele goede dag voor mij en toch steekt het gesprek.

Zo lang als ik ziek ben laat deze persoon mij heel fijntjes weten dat er toch een duidelijk verschil zit in ziek zijn en ziek zijn.
Ik behoor volgens deze persoon niet tot de groep van mensen die een chronische ziekte heeft. Ik ben iemand die het niet goed doet in haar leven, ik moet iedere keer weer duidelijk op het verschil worden gedrukt.
Eigenlijk zou ik deze persoon willen verwijderen, of een labeltje opplakken “niet leuk”.

Maar de dag is te leuk om door deze persoon te laten verpesten, en dat doe ik dus ook niet.

Advertenties

Staren

Ik heb vandaag heel lang naar een leeg nieuw bericht gestaard en eigenlijk heb ik geen inspiratie.
Ben moe, misselijk en heb veel spierpijn, er is te lang, te veel licht voor mij, met bijbehorende vele geluiden.
Te veel mensen om mij heen en te veel indrukken.

Vandaag blijf ik binnen, zonder mensen, zonder te veel input, even geen nieuwe dingen of leuke ideeën.

En denk aan een mooie uitspraak

Je leven aanvaarden zoals het is, is ook een uitdaging, misschien wel de grootste waarvoor een mens kan staan

Vaslav

Studie


Tijdens het gesprek met de arbeidsdeskundige bracht deze naar voren, wilt u geen orthopedagoge worden? Of onderwijskundige? U kunt deze studies in deeltijd volgen, veel vrijstellingen en daarna kunt u opnieuw aan de slag.

Ik heb geleerd om niet direct te reageren dus ik zei voorzichtig terwijl het hoofd overuren maakte, ik denk er over na.
De man babbelde door maar had een idee geplant in mijn hoofd en dat kon ik niet loslaten.
Na 2 hbo opleidingen, een universitaire studie, mooi voor op mijn cv als werkende mens maar op mijn cv van mens in dit leven?

En wat zou ik er mee willen en kunnen doen? Is dat wat ik wil of wat een ander graag zou zien?
Aan het eind van het gesprek , kwam de man er nog even op terug. Ik liet hem weten dat ik er over zou denken.

Ik las net een blog van een mevrouw die aan het solliciteren was en dat er een opleiding voor werd gevraagd. Ze had geen behoefte om een opleiding te volgen naast haar baan, haar gezin en haar hobby’s.
En daar knelt het hem bij mij ook, ik heb ook een gezin. Met een jongetje wat toch iets meer aandacht vraagt dan de meisjes. En ik heb ook de meisjes, eentje is weliswaar al uithuizig maar wel om de hoek en komt zeer regelmatig om raad en daad vragen. En de middelste in haar examenjaar, mijn heerlijke ‘ik sta vrolijk in het leven’meisje wat ik zeer zeker moet begeleiden.
Heb ik nog een man, hond,konijn en een leuk groot oud huis en….misschien wel het allerbelangrijkste ben ik niet net jaren ziek geweest?

Een studie zou heel veel van mij vergen, qua energie en in dit hoofd. Waar de chaos gelijk zou uitbreken en ik helemaal in paniek zou raken van de druk.
Waar ik mij helemaal zou verliezen in een studie en de rest uit het oog verlies.
Nee, ik heb twee studies gedaan en ik vind het leuk om mij af en toe te laten bijscholen , een dag of 2 maar dan moet het genoeg zijn.

Niet dat ik niet zou willen, het lijkt mij geweldig maar dan niet met deze factoren erbij. Keuzes maken heet dat geloof ik, en niet alles kan, heb ik geleerd!
Een van de dames zei heel mooi de laatste ochtend in het revalidatieoord tegen mij “je mag tekort schieten” dat bracht tranen in mijn ogen en mijn voeten op de grond.
Voor de duidelijkheid , ik zie het niet als een tekortkoming dat ik de studie niet volg maar meer dat ik gewoon niet alles kan en dat accepteer.

En ik geniet op dit moment van wat ik allemaal wel kan, en dat is best veel merk ik.
Ga ik nu eens lekker de markt op zoeken, dat heb ik in geen drie jaar meer gedaan op de dinsdagochtend!

Afvallen


Vanaf mijn puberteit worstel ik al met mijn lijn, eerst was die goed, maar ja er moest uiteraard wat af want iedereen was recht en ik had/heb heupen en borsten.
Dus hup lijnen, en dan viel ik af en dan was ik weer even blij, at ik weer gewoon , kwam ik weer aan.

En toen kwamen mijn kinderen, met gemak kwam ik in de dameszwangerschappen 30 kilo aan, ik ging scheiden en hup ik viel weer heel veel af.
Ik kwam Meneer Williams tegen, die zo geweldig kan koken en er kwam 25 kilo aan, nog eens 12 erbij in een zwangerschap en er ging eens weer wat af.
Toen braken de zwarte jaren aan na de baarmoederverwijdering en kwam ik 20 kilo weer aan en toen stond het stil.
Ik deed wel eens een flauwe poging maar het lukte niet meer, geen interesse meer voor het lijf, het kostte mij te veel moeite.

In de therapie in het revalidatieoord bedacht ik mij dat ik het goed vond, ik was te zwaar maar wel een leuk mens dus ik legde mij erbij neer.
Acceptatie van mijzelf ook al dacht ik wel eens stiekem , ik zou wel graag eens wat minder willen wegen.

Sinds juli slik de medicijnen voor de adhd die als bijwerking hebben dat je afvalt. Ik moest er om lachen omdat ik gelijk al zei iedereen valt er vanaf behalve ik.
Bij het laatste bezoek was ik 3 kilo kwijt en inmiddels zakt mijn broek mij steeds af. Een maat kleiner kan ik al aan en af en toe kijk ik in de spiegel en denk he, een slankere dame kijkt mij aan.

Gistermiddag had ik een jurkje aan met een legging, en ik liep met de jongste mee naar de speeltuin , onderwijl hijste ik voortdurend aan de legging.
Op de terugweg moest ik regelmatig hijsen en toen ik thuiskwam zakte de legging mij spontaan helemaal af….
Ik mopperde tegen Meneer Williams dat de legging afzakte en pruttel pruttel, zo hield ik toch geen kleding meer over!
Meneer Williams moest vreselijk lachen, mens je valt enorm af , je hebt het zelf niet eens in de gaten en echt waar..6 kilo minder ben ik nu.
Ik zie er anders uit, vanmorgen zeiden ze op school, het gaat wel hard he..terwijl ik dat niet eens voel of merk!

En het geheim..is er niet, ik eet gewoon, gezond,snoep, drinken mag ik niet met de medicijnen en ik slik de medicatie…verder doe ik niets bijzonders …misschien dat half uurtje aquajoggen wat ik tegenwoordig doe 😉
Meneer Williams heeft al een berekening gemaakt hoeveel ik over een half jaar zou wegen als ik in dit tempo doorga en zegt zorgelijk dat gaat wel snel en ik denk , het is wel goed!

Herfst

 

Mijn favoriete seizoen is vandaag begonnen, de zon is lekker maar niet te warm, de avonden zijn heerlijk voor op de bank met thee en lekkere dingen .
En straks weer regen en storm , het liefst alleen op niet-werkdagen en dan alleen s ávonds ;-).

Ook het seizoen van de bladblazer is weer begonnen. Dit vind ik persoonlijk een heel stuk minder maar ach gun die mannen ook wel een pleziertje he. Zo’n stoere grote bladblazer om je hals en dan hoi roepen naar iedereen die voorbijkomt!
Die bladblazer zal vast iets symboliseren, ga ik vanuit;-)

Ik krijg altijd veel energie van de herfst, ik weet niet eens waar ik moet beginnen.
Ik denk met een kop thee in de zon, goed idee van mezelf al zeg ik het zo zelf 😉

Fijn weekend!

Posted by Picasa

De huisarts


Beste baas,

Zoals u weet heb ik mij 2 weken geleden ziek gemeld met een door de telefoon door de doktersassistent geconstateerde griep. Omdat ik al een week met deze klachten liep en mijn vrouw aandrong omdat ik veel koorts had en veel pijn in mijn gezicht heb ik gebeld.
Inmiddels zijn we vier weken verder en heb ik vanmorgen een afspraak gekregen bij mijn huisarts. De huisarts constateerde een bijholte en voorholte ontsteking en zei dat het vanzelf overging.
Beste baas, u begrijpt het wel, ik ben nog wel even onder de pannen want het blijft nogal vastzitten.
Gelukkig heb ik aangedrongen bij de huisarts op een antibiotica kuur, die hij met pijn en moeite voorschreef met de begeleidende woorden , nou je zit hier toch dan moet het maar!
Ik wilde u nog bedanken voor de assertiviteits cursus die ik onlangs voor het werk heb gevolgd. Die komt namelijk erg goed van pas bij deze huisarts.
Het is dat mijn vrouw van zichzelf assertief is want bij deze huisarts moeten wij toch met sterke argumenten komen.

Eigenlijk mogen wij blij zijn als wij aan het woord komen want naast zijn uiterlijk wat er altijd gelikt uitziet hoort hij zichzelf graag praten.
We gaan nu steevast met z’n tweeën, dit is nodig want ik moet regelmatig mijn vrouw in bedwang houden als de huisarts weer over de schreef gaat in zijn uitlatingen en zij hem over het bureau wil trekken.

Wij reden afgelopen zaterdag in de stad op een rotonde, en zonder voorrang te verlenen vloog er een porsche cabrio voor ons de weg op met aan het stuur de huisarts met wapperende haren. Helaas heb ik de bekleding van de auto aan de bijrijders kant moeten vervangen want uit woede heeft mijn vrouw deze er af gekrabd.

Ik hoop dat de antibioticakuur aanslaat en ik beloof u we stappen gelijk over naar de andere huisarts. We zijn al bij hem op kennismakingsbezoek geweest en de situatie voorgelegd. Het is een totaal andere man en we hopen dat het bezoek aan de huisarts nu geen stress meer zal opleveren.

vriendelijke groet Meneer Williams (ook van zijn vrouw hoor)

Werk


Vele jaren heb ik gewerkt met een bezwaard hart en tanende gezondheid. Moe in alle vormen domineerde mijn bestaan. Ik sleepte mij naar mijn werkplek, werd wel eens enthousiast om gelijk na het enthousiasme weer te vervallen naar nog meer vermoeidheid.

Waarom ben je dan ook altijd zo druk? Je moet dat toch beter plannen, was een veelvuldig commentaar. Je vraagt ook veel te veel van jezelf, waarom doe je dat toch?
En dan ben je moe , en in je hoofd wil je zoveel, je ziet verbeterpunten op je werk en eigenlijk wil je je daar wel voor inspannen maar dat onwillige lijf he.

Ineens lig je op de bank en betwijfelt of je ooit nog wel eens zou opstaan, en je wilt niet lastig gevallen worden met de vraag wat je vanavond wil eten en werken lijkt zo ver weg. Alle gesprekken laat je maar gaan want die prop watten in het hoofd lijken alle informatie gewoon te absorberen.

U heeft mijn vooruitgang gelezen, en sinds deze week werk ik weer, uiteraard een beperkt aantal uren en niet voor de klas maar wel in mijn school. Ik heb even mijn oude beroep opgepakt. Ik ben de bibliothecaresse van de schoolbibliotheek 😉
En ik heb er heel veel plezier in, ik duik informatie op, beoordeel de boeken, de invulling, de thema’s en heb gisteravond een beleidsstuk erover geschreven.
Dit mailde ik voorzichtig naar mijn directrice, want het was jaren geleden dat ik een beleidsstuk schreef voor een bibliotheek en eigenlijk ook jaren geleden zo diep op materie was ingegaan.

Vanmorgen kwam ik op school en ze kwam bij mij zitten en wilde een overleg.
Wat gaat het goed met je, en wat heb je het allemaal helder verwoord. Ik glom!
Wil je dit presenteren aan de collega’s? En overleg voeren met de onderbouw en de bibliotheek in de stad. Ik glom nog meer en ineens drongen er tranen naar boven.
Zie je wel, ik ben er wel, de eigen ik die het kan, niet alles maar wel wat ze wil.

Ooit zei mijn directrice, als je de bodem hebt gezien kan het alleen maar beter gaan, en ik dacht dat ik op de bodem bleef liggen, maar nee blijkbaar ben ik dus toch naar boven geklommen..of in ieder geval op weg naar boven!

Fotokabien

Het is weer de 20e van de maand , tijd voor fotokabien. Ik heb de vrijheid genomen deze blog even te combineren 😉

Vanmorgen kwam er een mailtje binnen van de maatschappelijke werkster van het revalidatiecentrum. Ik had haar geholpen aan een literatuurlijst voor haar dochter die adhder is en een scriptie hierover wilde schrijven.Ik had vorige week afscheid van haar genomen, met pijn in mijn hart want als iemand mij de laatste maanden de goede richting heeft opgeduwd is zij het wel.

Tijdens de evaluatie vroeg ze aan wie ik het meeste had gehad. Ik antwoordde volmondig aan haar , maar schrok want ik vond dat ik dan de andere therapeuten tekort zou doen.Een wenselijk antwoord volgde van mijn kant daarop , het is een samenspel en zonder andere therapeuten geen goed programma..blabala toen stopte ik en zei onzin aan jou heb ik het meeste gehad.Zij was degene die mij daar in de eerste week op de been hield. Zij was degene die mij een spiegel voorhield, die liet zien dat ik de allerallerallerbeste ben in het dooie paard trekken in relaties.

In mijn leven is mede door haar meer ruimte en energie gekomen, heb ik geleerd dat ik niet altijd hoef te zorgen, dat een ander ook verantwoordelijkheid heeft ook al neemt hij of zij die niet , daar kan ik niets aan doen. En dat ik als ik voel dat het niet loopt , ik niet 10 keer harder mijn best moet gaan doen,energie er in gaan steken maar het los te laten en energie te steken in de mensen die er wel toe doen. Maar ook in werk, of bezigheden.Ik maak nu andere keuzes, en ik merk dat mij dat veel beter bevalt. Het genieten van de dingen die er wel toe doen gaat ook veel beter.

Wel heb ik mijn trouwe buddy, Meneer Williams die ook mee is geweest naar de therapieën om inzicht te krijgen in een heleboel zaken. Die nu veel eerder op de rem trapt en aangeeft dat ik weer aan het dooie paarden trekken ben ;-).

citaat mail

En wat er onderaan staat is toch een cadeautje,…zowel voor jou als voor mijn dochter en voor mij ;dat ik zo,n leuk kind heb gekregen en dat ik op mijn werk zulke mooie mensen kan ontmoeten

Deze boeken hebben mijn inzicht de laatste maanden doen vergroten.

Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto – online of in een echt hokje. Meer info of meedoen? Kijk hier, ook voor een lijst met alle andere deelnemers!

Londen


Vorige week woensdag tijdens het eten vertelde ze enthousiast dat ze maandag naar Londen ging. Ik verslikte mij gelijk in het eten was het aankomende maandag al…slik!
Relaxed vertelde ze over de reis en het programma terwijl er in mijn hoofd allerlei boodschappenlijstjes ronddraaide want de middelste is nogal een sloddervos 😉

Je id kaart is die nog geldig vroeg Meneer Williams. Kauwend en nadenkend keek ze hem aan, volgens mij wel hoor. Gelijk schrok ik …volgens mij wel….
Meneer Williams stak gelijk een donderpreek af over verantwoordelijk zijn en over goed voorbereiden.

De middelste is vaak te benijden vind ik. Ze heeft een vrij relaxte levenshouding en maakt graag van alles een feestje. Uiteraard moet ik vaak de strenge moeder zijn want ze kan ook doorschieten naar het nonchalance .
Zo vertelde ze ook dat er foto’s gemaakt waren voor de politie in Londen. Stel dat ze kwijt raakten dan hadden ze recente foto’s.
Ik schiet dan in de stress, angstig denk ik dan gelijk aan alles wat er eventueel kan gebeuren.
Zij niet, voor haar is het een formaliteit, onder de categorie nodig maar niet dringend.

Op mijn aandringen heeft ze een lijstje gemaakt en netjes afgevinkt. Medicijnen besteld, en alles schoon.
Geld op haar rekening en maandagochtend om 5.45 uur op school staan.
Het programma is geweldig leuk, ze slaapt met drie vriendinnen in een gastgezin en ik vind het geweldig voor haar!
Maar het geweldigste moment is volgende week vrijdagavond als ik haar weer veilig thuis heb (sst niet tegen haar zeggen hoor!).

Binnen!!!!


Als enorme fans verslinden en verslonden wij de Dolfje Weerwolf boeken van Paul van Loon.We zijn hier enorm verzot op Dolfje, een jongetje wat bij volle maan ineens drie dagen weerwolf is.
Op zijn adoptievader die ook vreemd is met zijn olifantentheemuts en kamerjas, op moeder die als een dolle in haar auto rondrijdt om iedereen te redden , op Leo de neef van Dolfje die zo mooi alle woorden verhaspelt.
We zijn gewoon superfans!

Helaas lazen wij enkele weken geleden de laatste dolfje uit, en waren wat verdrietig.
Wat zullen we doen vroeg ik aan de jongste? We beginnen gewoon opnieuw zei hij, dus we begonnen opnieuw totdat ik ineens er achter kwam dat er een nieuwe dolfje in de maak was!
Enthousiast vertelde ik de jongste dat het boek er aan kwam. We waren door het dolle heen en konden het in de voorverkoop bestellen.
De verwachte binnenkomst datum was 1 oktober en daar konden wij mee leven (we moesten wel ;-).

Vanmorgen gingen we de uitslag halen van de dyslexietest en voordat ik wegging keek ik even naar de mail…las ik het goed, was gisteren het boek van dolfje op de bus gedaan…en jawel, vanmiddag bracht de postbode Superdolfje!!

Vanavond ga ik het jongetje wat een matige leesdyslexie heeft en een zware spellingdyslexie weer lekker voorlezen.
Uit Superdolfje, want hij is een supervent, ondanks de dyslexie heeft hij toch alles tot nu toe heel goed gedaan!!