Omgevlogen


Weet u nog dat ik berichtte ergens in maart dat ik naar het revalidatiecentrum zou gaan, en dat ik het wel wilde maar ook heel moeilijk vond?

De afgelopen periode heb ik geworsteld met moeilijke vraagstukken des levens, met het roeiapparaat , met de vreselijke ergotherapeut die ik in gedachten al de ergertherapeut noemde ;-).
Ik heb vreselijk gelachen en gelachen met de dames uit mijn groep, we hebben gehuild, elkaar een schouder aangeboden en elkaar er door heen getrokken.
We sliepen met z’n allen op een gang en kende op het laatst elkaars gewoontes en plaagden elkaar daarmee.

En ineens was het vrijdagmiddag, we hadden iedereen en alles een hand gegeven, we hadden samen uitgebreid geluncht, de afgelopen weken nog eens doorgenomen en toen we emotioneel uit elkaar gingen was het ineens afgelopen.

Ik kwam een beetje hyper thuis, ging de was doen, verzorgde mijn vreselijke zieke jongste (oorontsteking en luchtweginfectie), las de mail en hoorde de verhalen aan van de stage en de eerste week op de universiteit.En dwaalde door het huis.
Op zak de onderzoeksgegevens, de harde feiten. Over het verloop maar ook hoe het er nu bij stond.

Ik nam Meneer Williams mee naar buiten en legde de papieren neer en moest vreselijk huilen. Meneer Williams schrok uiteraard en ik kon hem vertellen dat ik volgens de onderzoeksgegevens praktisch genezen werd verklaard.
De tranen waren van geluk en van opluchting, van verdriet omdat het bikkelharde jaren waren die mij naar het dal hadden gebracht en dat het heel hard werken was dit jaar om tot dit punt te komen.

Ben ik gezond? Wat is gezond, vroeg de psychologe vrijdagochtend aan ons. Is gezond zijn dat je nooit meer moe bent? Nee, dat is niet gezond zijn voor mij.
Voor mij is het aanvaarden dat ik sneller moe ben, ik niet al te veel hooi op mijn vork moet nemen, goed is goed, ik mag tekortschieten en ik kan niet voor iedereen zorgen.
Gezond is dat ik op tijd de grens aangeef en dat ik mijn rust neem in een hectische wereld, door geregeld de hond uit te laten, of mij terug te trekken op een rustige plek.
Gezond is dat ik accepteer dat ik adhd heb, met alle bijkomende nadelen en voordelen.

Toch is het een goed gevoel voor de streber in mij, ik heb gestreden en heb in de strijd met mijzelf het opgeven en ben mijzelf als vriend gaan zien.
Ik ben tevreden met wat ik heb gehaald (en dat voor iemand die de lat altijd megahoog en het liefst nog hoger legde).

Ik ben er klaar voor, om verder te gaan, de volgende stap is het werk en de invulling daarvan, maar dat is maandag pas 😉

Fijne zondag!

Advertenties

11 thoughts on “Omgevlogen

  1. Ik heb een brok in mijn keel. Je bent heel dapper en ik ben blij voor je. Weet je, het komt helemaal goed met mevrouw en de hele familie Williams! Dit wordt een heerlijke zondag.

    Liefs vanuit Vlaanderen.

    Like

  2. Ook ik lees nog niet zo lang bij je en weet dus niet precies waar dit over gaat.Wel is dit een mooi positief blog en heb je zo te lezen heel veel bereikt en de balans gevonden in jezelf.En de week met elkaar is dus heel goed verlopen .
    Fijne zondag,Elisabeth

    Like

  3. Wat een mooi logje. Je bent op de goede weg. Die weg was lang en had veel hobbels, maar je deed het maar mooi! En de weg die nu komt is ook nog heul lang en zal ook nog hobbels hebben, maar je hebt nu in ieder geval meer bagage om ze goed te kunnen nemen.

    Like

  4. Wow wat geweldig om te lezen. Wat ben je een dapper mens en wat heb je veel geleerd. Ik hoop dat je dit gevoel en deze wijsheid kunt vasthouden en dat er nog heel veel mooie jaren volgen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s