Energierekening


Vorig jaar rond deze tijd kregen we bijna een hartverzakking toen we onze energierekening zagen.
Het jaar daarvoor verhuisden wij van een zeer goed geïsoleerde tussenwoning met veel minder oppervlakte naar ons grote vrijstaande amper geïsoleerde huis uit 1929.
De ketel dateerde uit 1992 en deed het nog prima volgens de verkoper en makelaar.

De energiemaatschappij gaf ons een voorschotbedrag van 65 euro waar ik enorm van schrok en gauw omzette naar 160 euro.
“Nee mevrouw, hoger hoeft u niet hoor, en gaan wij ook niet”…….

De eindafrekening was er eentje ter hoogte van een volledig maandsalaris van Meneer Williams.We schrokken ons een hoedje, onze ketel blijkbaar ook want die hield er ook spontaan mee op.
Een nieuwe zeer geavanceerde ketel werd aangeschaft en ik hield elke kamer bij, wie liet zijn lamp te lang branden, waar kon de verwarming wel lager en waar lagen onze ‘lekpunten”
Een groot lekpunt is onze puberdochter, die rustig een half uur gaat douchen, naar bed gaat en alle lampen aanlaat, haar elektrische kacheltje zo dagen laat branden en haar ventilator uren laat draaien.
Uiteraard werden er “boetes” opgezet en inmiddels is ze zich er een beetje van bewust, zuinigheid is een vlijt!

Ons huis is nu ledproof, u vindt er geen ruimtes meer die onnodig verwarmd worden en deuren dicht is het eerste wat we zeggen als u ons s’nachts wakker maakt.
Dikke vesten, truien, extra dekens, allemaal behoren ze inmiddels tot ons assortiment.

Vanmiddag ging ik de meterstanden doorgeven en Meneer Williams ging rekenen.
En Yes, we waren er minder op gaan verbruiken. Met een beetje mazzel spelen we quitte, niet met dat voorschotbedrag van 160 euro…daar is inmiddels al een behoorlijk bedrag bij opgekomen.
Kan ik lekker gaan slapen, even de bedsokken aan, bedjasje, en de wollen pyama, muts op ,en onder het dekbed met gehaakte deken.
Mij maken ze niet meer gek 😉

Muts


En jawel hoor , daar was er weer een gisteravond bij Pauw en Witteman. Een dame die het weer zo goed weet voor haar geslacht.Uiteraard weer een boek bij geschreven,wat ze uitermate liep te verdedigen wat ik in haar plaats ook zou doen.
Alhoewel als ik haar was zou ik toch wel bang zijn voor wat rotte eieren naar mijn hoofd.

Haar definitie van de Nederlandse vrouw , naast de verwende prinses was muts.

Definitie van muts volgens Marianne; een vrouw die geen carriere ambieert; een vrouw met een webshop; een vrouw die slabbers breit of jurken in elkaar stikt en deze ook nog probeert te verkopen; een vrouw met een driekwartbroek aan; een vrouw die naar de libelle buitendag gaat; een vrouw die kofie haalt voor een ander; een vrouw met een bakfiets; vrouwen die tevreden zijn met hun leven zoals het is; vrouwen die zeggen dat ze gelukkig zijn…..Blijkbaar ben je geen muts (meer) als je je haar blondeert, je bril weggooit en lippenstift opdoet en opeens jezelf ‘doddig’ vindt, het bloeddorstige stuk is dan blijkbaar een boek schrijven waarin je miljoenen vrouwen beledigd (lees; ik kom voor mijn mening uit of; ik ben bloeddorstig) en flink van de toren blaast dat jij wél een carriere hebt opgebouwd (naar je eigen maatstaf dan.

En ja beste mevrouw Zwagerman, ook ik ben een muts, en vreselijke verwende prinssesenmuts om het maar helemaal goed te definiëren.
Ik heb een baantje in uw ogen, ik ben geen bloeddodige vrouw, ik draag vaak spijkerbroeken met makkelijke schoenen .
Ik heb mijn haar niet lang en blond, als ik werk hoop ik dat mijn collega’s mij op mijn kwaliteiten beoordelen en niet om mijn sexy jurkje wat trouwens in mijn werk ook erg onhandig zou zijn.
Ik ben dol op breien, haken , handwerken en ik lees elke week de libelle. U vindt mij regelmatig op leuke beurzen, vaak in het gezelschap van een dergelijke vriendin die ook onder uw definitie valt.

Beste Mevrouw Zwagerman, waarom …waarom moeten u en al die andere dames toch zo op andere vrouwen trappen en vooral veroordelen.Waarom laat u gewoon niet iedereen in haar waarde? Blijkbaar heeft u het nodig, om op anderen te staan om boven het maaiveld uit te komen.
Maar ach, een ding u houdt de gemoederen weer even bezig, en we hebben weer wat om te lachen thuis 😉

Stilstaan


Vandaag staan we stil bij een heel verdrietig feit, vandaag wordt een collega van Meneer Williams begraven.
41 jaar, moeder van vier kinderen, echtgenote en voor Meneer Williams een hele leuke en begripsvolle collega in de tijd dat ik zo ziek was.

Drie weken terug stuurden we nog een kaartje om haar een hart onder de riem te steken en vandaag wordt ze begraven.
Soms word ik er heel verdrietig van, mensen vallen om je heen als bosjes en er maakt zich een soort angst van mij meester.
Deze vreselijke ziekte eist steeds meer en meer op, en dat beangstigt mij.
Soms als ik heel rationeel ben denk ik we sterven allemaal een keer, en we gaan allemaal een keer dood…maar ..zo vroeg..zo snel..zo …vul maar in.

Buiten betrekt het langzaam, en als ik kijk zie ik tussen alle donkere wolken nog een vleug blauw met veel wit eromheen.
En ik hoop dat deze vleug blauw met wit troost biedt.

Herfstvakantie


Terwijl de rest van Nederland zich vandaag weer om half 7 uit hun bed hezen, draaiden wij ons nog een keer lekker om.
Voor ons is de herfstvakantie begonnen!
Heerlijk een weekje relaxen.

Uiteraard zijn we daar vrijdag al mee begonnen, en gisteravond zijn Meneer Williams en ik samen op stap geweest naar The Three Musketeers.
Leuke vermaakfilm, lijkt amper meer op het boek wat ik ooit heb gelezen voor mijn franse literatuurlijst maar we zaten goed, kopje thee onder handbereik en 3d kijken!

We hadden hem expres wat later genomen zodat we zoals Meneer Williams zo mooi zei, weinig kans hadden op kleine mensjes ;-).Want we gaan graag kleinemensjesloos naar de bioscoop.

Gistermiddag heeft de middelste haar eerste wedstrijd gedanst van het seizoen en kwam gelijk met de derde prijs thuis, als dat geen goed begin is van het dansseizoen.
De oudste en de jongste hebben met z’n tweeën het zwembad onveilig gemaakt.
Hij gaat het liefst met haar zwemmen, ze heeft alle energie van de wereld, en ze is een stuk relaxter als het om toezicht gaat. Ze is per slot van rekening zijn grote zus die (potverdikkie) ineens volgende week 20 jaar wordt!

Zie ik ineens de zon prachtig schijnen en ga ik mij aankleden, het bos roept of laat ik mij overhalen de hond ;-).

De dood


Sinds kort hebben wij met de jongste een nieuw ritueel, een beker warme melk drinken en dan praat hij met ons over wat hem bezighoudt. Dit gebeurt voor het slapen gaan omdat we merkten dat het slapen gaan zo moeilijk ging.
Hij heeft vele angsten die hem wakker houden en door erover te praten geeft hem dit lucht en ons meer inzicht in zijn angsten en drijfveren overdag.

Gisteravond waren ze naar de fancy fair op school geweest en daarna zaten we aan tafel.
We hadden het over kinderen, eigenlijk in het algemeen totdat hij de vraag stelde hoeveel kinderen ik nu had. Meneer Williams keek hem aan en vroeg of hij de vraag niet zelf kon beantwoorden maar hij twijfelde.
Ik stak mijn vingers op en hij telde er vier.

Waar is dat vierde kindje? Dat vierde kindje zat tussen je twee zussen in, en is al heel snel weggegaan omdat het niet goed zat in de buik.
Hij keek mij nadenkend aan, net zoals de gym juf, die had een baby in de buik en die is dood gegaan. Dat klopt, alleen de baby van de gym juf was al groter.
Hij gaf onmiddellijk een behoorlijke dikke buik aan en vertelde dat hem dat zo eng leek dat je zomaar dood kon gaan.
De uitleg dat het ook wel eens niet goed was, wat er met een kindje was en dat het daarom fout ging vond hij maar mager.
Kan ik ook zomaar dood gaan?
Zomaar gaan we niet dood zei ik heel dapper, dan ben je of heel ziek of heel oud of…
Hij keek mij aan, of je bent een baby in de buik?

Hoe zou het kindje heten van jou? Marije of Mathijs, ik wist niet wat het was.
Ik denk dat het Mathijs was,ook een jongetje.Met zijn prachtige bruine ogen keek hij mij aan, ik weet het wel bijna zeker.

Dit bijzondere kind van mij, raakte een snaar, want we hebben altijd gedacht dat het een jongetje was. Ooit zei een paragnost tegen mij dat er een klein jongetje bij mij was. Mijn moeder nam ooit een foto van mij mee naar iemand die foto’s kan lezen en die vertelde haar ook dat ik vier kinderen had waarvan 1 jongetje wat niet meer in deze wereld woont.
Het geeft mij soms kippenvel hoe mijn zoon bepaalde dingen ziet of merkt aan mensen.
Het brengt hem soms ook wel eens in de problemen omdat hij heel snel de vinger op de zere plek legt.Vooral kinderen hebben hier moeite mee.

Maar mama zegt hij dan , ik zag het toch heel duidelijk en ik wist dat hij/zij dat ging doen en zo voelde.
Vanaf dat hij er is doet hij dit al en soms denk ik wel eens wat moet ik hier toch mee?
Soms denk ik wel eens, het komt vast door zijn naam, toen hij geboren werd maakte ik een grapje en zei tovenaars worden geboren bij het ochtendgloren, in zijn geval om 7 voor 7 in de ochtend.