Zondagse overpeinzing


De zondag is net een paar minuten oud, toch heb ik een flinke overpeinzing gehad samen met Meneer Williams.
Op 1 van de sociale netwerken zag ik een foto van een poes in een mandje.
Het mandje met de in mijn ogen slapende poes zag er nogal zen uit. Ik dacht nog goh dat de poes zo kan blijven slapen in deze zen omgeving.
Ik bekeek de foto nog eens goed en las toen het commentaar van iemand anders ‘wat fijn dat je op deze manier kan afscheid nemen’.

Keek ik naar een dode poes………………………….
Ja,ik keek naar een dode poes die lag opgebaard in( neem ik aan) een katten crematorium. Er volgde nog meer foto’s en ik kreeg een getsie gevoel.
Dat je verdrietig bent dat je poes dood is, snap ik. Dat je voor jezelf een foto neemt en op deze manier afscheid neemt…okay..(al veel minder een okay maar okay dan maar;-)
Maar dat je dit op internet zet, en ook nog eens een hele fotoreportage…

Het deed mij denken aan de tijd dat ik Meneer Williams net kende, hij had een collega en die zijn vriendin had haar moeder net verloren. Vreselijk, vreselijk en op een dag was ze erg verdrietig erom en ze waren bij Meneer Williams thuis en ik ging het gesprek met haar aan. Luisterde naar haar verhalen over haar moeder en toen zag ik vanuit mijn ooghoeken Meneer Williams seinen.
Ik verliet met een excuus de bank en hij fluisterde mij in het oor ‘aardig hoor, maar zo meteen gaat ze de foto’s laten zien van de crematie’.
Ik sprong nog niet gelijk de deur uit maar was een gewaarschuwd mens en liet het gesprek een andere richting opgaan.

De dood vind ik niet eng maar ik kijk nooit naar dode mensen. Ik verschuil mij dan achter joodse tradities, daar mag het zelfs niet eens.
Ik vind het niet prettig, ik houd veel liever de herinnering aan iemand toen hij of zij nog rondliep en de persoon was die ik kende.
Foto’s van dode mensen zijn heel persoonlijk of van dode dieren. Als iemand het doet voor zichzelf, prima maar voor mij hoeft het niet. En zeker niet als ik als argeloze bezoeker een sociaal netwerk open.

Iedereen gaat op zijn manier met de dood om, maar zo in een fotoreportage…nee, niet mijn ding.
Meneer Williams zei hoofdschuddend dat het steeds gekker werd. Ik denk dat het altijd zo is geweest. Er zijn genoeg mensen die van hun overleden dierbaren (mens of dier) een foto maken.
Maar het op het internet zetten..of in een fotoboek delen..nee dat hoeft niet voor mij.

Advertenties

8 thoughts on “Zondagse overpeinzing

  1. Ben het helemaal met je eens. In mijn werkzame leven heb ik ook achter een “één-uurs-machine” gezeten en je wilt niet weten wat je daar voorbij zag komen.

    Soms werd van tevoren gezegd dat het om foto's van een overledene ging, maar meestal niet. Je begrijpt dat het voor ons soms schokkend was. Zeker wanneer het een kindje betrof…….

    Like

  2. Nee, dit is ook niet mijn ding.
    Toch is het soms zinvol voor familieleden overzee bijvoorbeeld. Ze kunnen de dood van een dierbare dan beter verwerken.
    Mijn man heeft ooit een reportage moeten maken van een crematie. Dat was ook voor verre verwanten en voor een partner die in het ziekenhuis lag.
    Maar het hoeft van mij niet op internet.

    Like

  3. Ik deel jouw mening om iemand te herinneren zoals hij/zij was (in leven. Ik ga om die reden ook (bijna)nooit afscheid nemen als iemand opgebaard ligt, maar soms ontkom je er niet aan. Na de wake in de kerk bij mijn opa, zijn we met z'n allen met oma mee gegaan omdat ze de kist ging sluiten en ze met z'n allen afscheid wilde nemen. Mijn vader lag opgebaard in de woonkamer, dus we hebben toen het weekend nog, zeg maar om hem heen geleefd. Wel directe familie, m'n broer, ik en m'n 2 oudste zoons en m'n moeder. Het gaf ons omdat zijn dood heel plotseling was, nog een kans van afscheid nemen.
    Maar nee, hier zijn geen foto's van en foto's op internet, nee dank je.

    Like

  4. Eh tja, beter herinneren en foto's neerzetten van toen het nog gezellig was, toch? Of maak er een mooie mummy van, gouden masker er op en piramide er om heen. Dat trekt ook veel bezoekers (-:

    Like

  5. Tja wat zal ik zeggen .Ik heb wel afscheid genomen van mensen die opgebaard waren .Van mijn enige broer kon dat helaas niet ,dus ik heb hem niet meer terug gezien ,voor mij een gemis waar ik het nog altijd moeilijk mee heb.Voor mij is dat een manier van definitief afscheid nemen .Zo hebben we allemaal onze eigen gedachten over afscheid.Foto's maken ,echt niet daar moet ik niet aan denken !!!

    Like

  6. Iedereen moet het doen zoals hij/zij het goed denkt te doen. Vind ik. Al zou ik ook wel ff moeten slikken als ik met dergelijke foto's geconfronteerd zou worden als ik nietsvermoedend wat rondsurf.

    Like

  7. Ik heb ook een foto van mijn overleden nichtje opgebaard in de kist…ik heb er 1 x naar gekeken en daarna in een enveloppe in de kast gedaan. Ik vind dat iedereen het zelf moet weten, maar een waarschuwing vooraf is wel prettig, ik wil in het algemeen wel opmerken dat ik zowieso vind dat iedereen zijn hele hebben en houwen op internet plaatst. Via twitter zie ik ook de meest vreemde foto's voorbij komen, de topper was wel een moeder die een foto liet zien van haar peuter met een volgescheten luier (sorry voor dit taalgebruik) en een moeder die vanaf het moment dat de eerste weeen begonnen tot net voor de persdrang dit uitgebreid melde…ik vind sociale media erg leuk, maar stel zeker mijn eigen grenzen en ik vind dat je goed moet nadenken wat je plaatst en dat iedereen dit kan lezen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s