Grensloze generatie


Hee, ik was hier net, ik ben mijn pot gel en haarborstel vergeten, heb jij die gezien?
Nee, ik heb die niet gezien.
Hee en jij dan?
Nee ik ook niet, had je die hier laten liggen.
Heb je het niet achter neergelegd? (
loopt zo het magazijn in).

Stomverbaasd volg ik deze conversatie in de winkel samen met mijn bijna 20 jarige dochter. Mam sist ze ,je mond staat open. Uiteraard staat mijn mond open, zo praat je toch niet tegen elkaar.
En noem mij ouderwets maar zeker geen 20 jarige tegen een vrouw van mijn leeftijd.
Je zegt er niets van hoor zegt ze gelijk, zo gaat dat gewoon.

Verbolgen draai ik mij naar haar om, zo gaat dat gewoon??? Praat jij ook zo tegen mensen?
Nee mam, ze kleurt ervan,natuurlijk niet maar de meeste doen dat gewoon.
Gewoon…zeg ik heel boos niets gewoon, het is ontzettend onbeleefd!

Boos bel ik mijn eigen moeder later op en leg haar voorval voor, we klagen steen en been over ouderwets zijn of modern of wat we gewoon vinden.
Is het gewoon? Nee zeg ik absoluut ik vind het niet gewoon.

En ik denk aan een voorval een uur daarvoor;
Juf, juf, werkt u hier ook op school? Ja, ik werk hier ook op school. Twee prachtige bruine ogen kijken mij vanuit een heel bruin gezicht aan. Juf, mag ik voelen? Waaraan? Aan de tas juf, die is zo mooi.
En juf , uw haar he is dat echt uw haar , zo van die kleur?
Haar Nederlands is nog wat verhaspelt. In vol vertrouwen kijkt ze naar mij op, juf als u weer beter bent, zit jij dan naast mij.
Ik schiet vol, en zeg, als ik weer beter ben kom ik les geven.
Aan mij juf? Ja aan jou en alle kinderen uit je groep.
Ze slaat haar armen om mij heen, ik vind jou zo lief
.

Ik bedenk mij dat dit de andere kant is van deze grensloze generatie.

Advertenties

8 thoughts on “Grensloze generatie

  1. Ja, twee kanten he… Ik kan et nog steeds niet tegen zelf met u aangesproken te worden, dat voelt als een belediging, alsof ze me oud vinden, op verre afstand willen lblijven. Aan de andere kant kan ik ook niet tegen mensen die te brutaal zijn, andermans kinderen die mij om snoep komen vragen of in mijn kasten gaan rommelen…

    Like

  2. Ik hoef niet met 'U' te worden aangesproken, maar 'hey' of 'jij daar' dat vind ik ook niet kunnen. Ik ben netjes naar anderen toe en verwacht dat ook terug. Helaas werkt 't zo niet meer tegenwoordig (vroeger ook niet hoor 😉 )

    Like

  3. Er is inderdaad een grens tussen 'jij' en 'jou' zeggen en onbeleefd zijn… Ik heb mijn ouders altijd 'jij' en 'jou' genoemd, opa en oma van moeders kant ook, ooms en tantes van die kant willen niet eens met 'oom' en 'tante' aangesproken worden omdat ze zich dan zo oud voelen (niet zo raar, ene oom is jonger dan mijn ex haha). Maar als ik soms hoor hoe mensen van mijn leeftijd over hun familie praten… laat mij dan maar lekker jij-en en jou-en, maar echt respect hebben. Dat zit niet in een woordje, maar in je totale gedrag.

    Like

  4. Ik zei altijd “U” tegen mijn ouders. Mijn kinderen zeggen jij. Dat heb ik zelf voorgesteld en zij weten niet beter. Maar dat heeft niets met respect te maken. Naar andere mensen ben ik altijd beleefd en spreek ze met “U” aan. Of ze moeten aangeven dat ze dat niet willen. Maar dan is het hun keus.

    Liefs Frederique

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s