Stilstaan


Vandaag staan we stil bij een heel verdrietig feit, vandaag wordt een collega van Meneer Williams begraven.
41 jaar, moeder van vier kinderen, echtgenote en voor Meneer Williams een hele leuke en begripsvolle collega in de tijd dat ik zo ziek was.

Drie weken terug stuurden we nog een kaartje om haar een hart onder de riem te steken en vandaag wordt ze begraven.
Soms word ik er heel verdrietig van, mensen vallen om je heen als bosjes en er maakt zich een soort angst van mij meester.
Deze vreselijke ziekte eist steeds meer en meer op, en dat beangstigt mij.
Soms als ik heel rationeel ben denk ik we sterven allemaal een keer, en we gaan allemaal een keer dood…maar ..zo vroeg..zo snel..zo …vul maar in.

Buiten betrekt het langzaam, en als ik kijk zie ik tussen alle donkere wolken nog een vleug blauw met veel wit eromheen.
En ik hoop dat deze vleug blauw met wit troost biedt.

Advertenties

9 thoughts on “Stilstaan

  1. Wat afschuwelijk! Maar probeer het niet op jezelfte betrekken. Er zijn ook steeds meer mensen die 100 worden. En wie weet hoorjij bij die toekomstige 100-jarigen… Dikke knuffel, Aafke

    Like

  2. Moeilijk is het. Voor de directe familie, de vrienden en kennissen. Maar ook in het algemeen, het besef dat men zo kwetsbaar is. Pluk de dag, is een van mijn positievere reacties toch altijd weer als ik zoiets hoor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s