Ontslagbrief

Geachte CVS,

Hierbij bied ik mijn ontslag aan als gebruiker van CVS. Inmiddels heb ik het al een aantal jaren geprobeerd maar ik moet zeggen het bevalt mij toch niet.

Toen u mij een aantal jaren met het aanbod overviel, had ik al het idee dat het een instinker was maar wilde u een kans geven.
Ik heb u op allerlei manieren behandeld, ik heb u netjes behandeld , ik heb u genegeerd, ik heb u aangepakt.

Maar helaas u blijft maar de kop opsteken op momenten dat ik het niet kan gebruiken.
Zo heeft u nu bedacht dat enorme onverklaarbare hoge koortsen mij al een tijd weer lastig vallen en ik zo moe ben dat ik blij ben als ik om 10 uur s’ochtends nog op de benen sta.

Ik ga accoord met het opzegtermijn van een maand maar dan wil ik ook graag van u verlost zijn.
Ik snap dat de schade voor mijn eigen rekening is, maar die betaalde ik al een hele tijd dus daar zal niet veel aan veranderen.
Vertrek ik nu weer naar de bank om bij te slapen en om de koortsen te trotseren.

Vriendelijke groet
Mevrouw Williams

Advertenties

sweet sixteen

Vandaag is ze 16 geworden, mijn middelste, ze is vannacht uit geweest, verjaardag gevierd in de stad met vrienden en gisteren met ons allemaal.

En ik kijk naar buiten en zie hoe koud het is, net als de dag waarop ze geboren werd, huiver en ben blij dat ze 16 is.
Want hoe blij ik met haar ben, haar zwangerschap en geboorte wens ik niemand toe en zou ik nooit meer over doen.

Vandaag is het feest!

Dochters


Ineens is ze thuis, met haar spullen, dikbehuilde ogen en haar onverwoestbare doorzettingsvermogen.
Het ging niet meer mama, ik heb het zo lang geprobeerd maar ik wil naar huis.

Mijn hart brak in stukken van verdriet toen ik het verdriet zag van de oudste, net zoals ik de laatste maanden op lip verbijtend aan de zijlijn had gestaan.
Ik bemoeide mij er niet mee, dit was haar keus, ik respecteerde die.
Ik zag haar afglijden, vermoeid worden en haar mooie krullen verliezen, ik zag haar veranderen in een tobbende vrouw van 20 en miste zo mijn sprankelende energieke dame.

Het was maar 1 zin die hij tegen haar had gezegd na al die maanden, het is jouw schuld en toen heeft ze haar tas gepakt. Huilend verteld ze dat het niet haar schuld is en wij zijn boos en verdrietig samen.
We hebben gezien dat het niet jouw schuld is, we weten het, maar als jij om hulp vraagt geven wij het je zeiden we.

Ze ging terug en belde op, Meneer Williams kom je mij halen?
En alsof ze niet weg is geweest , ruim 2 jaar, zat ze weer op de bank met haar broertje en zus, kijkend naar puberaal zapp om samen vreselijk te lachen.
Het doet mij goed dat ze weer op haar gemak is, alsof er iets van haar schouders is afgevallen.

En duiken we samen de keuken in om taarten te bakken voor de middelste die morgen 16 wordt!

Rood staan

Ze is ongeveer 35 jaar en ze heeft medicijnen gestudeerd en ze is gespecialiseerd in oncologie.
Ze is blond, ze loopt een beetje mank en ze heeft een heel erg lief gezicht.
Ook is ze een mensendokter, ze ziet dat ik heel erg worstel met mijn klachten en ze neemt ze allemaal serieus en ze kijkt zorgelijk mee en ze deed een paar weken terug onderzoek, omdat ergens een tijd terug mijn lever niet goed functioneerde.

Ze was vanmiddag blij, net als ik , maar misschien was ik wel nog veel blijer met goed slecht nieuws.Want alles was goed, behalve mijn schildklier, die leek er geen zin meer in te hebben, en dat zag ze al vanaf dat ik er aan geopereerd was.
En ze vertelde dat als over zes weken mijn schildklier nog in het rood stond, ik medicijnen kreeg.
De klachten en de uitslagen gaven aan dat de schildklier traag is, en dat ik mede daardoor erg vermoeid ben , droge huid, broos haar, mijn stemklachten, en zo kan ik door gaan.

En vandaag is ze mijn held, en toch ook wel heel erg mijn hoop, al krijg ik er maar 10% energie meer door, dan heb ik zoveel gewonnen.
Graag ook mijn krullen terug 😉
Voor het eerst wil ik graag in het rood blijven staan!

Kookboeken


Een goed voornemen al een hele tijd terug was niet meer lijnen. In de zin van een speciaal dieet volgen, alle informatie verzamelen en mij er als een gek aan houden om na een tijdje de handdoek weer in de ring te gooien omdat het toch niet haalbaar was om het vol te houden.

En eigenlijk ben ik dol op eten, lekker eten, gezond eten, troost eten, vers eten, noem het maar op.
De straf die ik mezelf voortdurend oplegde omdat ik toch wel heel nodig moest afvallen vond ik op een gegeven moment gewoon belachelijk.
Sommige dagen eet ik graag veel koolhydraten, in de zin van lekkere stamppotten met vlees.

Andere momenten vind ik het heerlijk om zalm met sla te eten en geen andere toevoegingen.Ik was de feeling met eten helemaal kwijt geraakt.
Wat vind ik nu eigenlijk echt lekker? Waar voel ik mij goed van en waar functioneer ik goed op.
Niet op bergen chips, en friet, maar op lekkere gerechten, homemade en geïnspireerd door bijvoorbeeld Nigella, of het smulweb of een vriendin die lekker kan koken.

Riep ik altijd standaard dat ik niet kan koken , heb ik gemerkt dat ik best wel lekker kan koken. Zorgvuldig uitgezocht recept gecombineerd met de gelegenheid, ik kan er zo blij van worden.

Vandaag besloot ik mijn boekenbonnen goed te besteden en kocht het kookboek, Appeltaart.
De verkoopster vroeg of het cadeau was en ik gaf aan , voor mezelf. Ze glimlachte goedkeurend en zei dat het een goed boek was om mijzelf te verwennen.
En de recepten al helemaal 😉

De familie is helemaal blij met de ommezwaai, ze genieten enorm van mijn gevonden kookkunsten.
Voor vandaag staat er stamppot rode kool op het menu met een Äppelkaka als toetje.
Dit laatste is een Zweedse appeltaart, simpel zonder bodem, hartstikke simpel en erg läcker 😉

Verwachtingen

Vol goede moed betrad ik de werkvloer enkele maanden geleden, met nieuwe kennis, met medicijnen en veel energie.
Om er na een paar maanden achter te komen dat ik mijn verwachtingen erg hoog heb ingezet.
Ik ben doodmoe, en niet van het les geven. Ik vind het ontzettend leuk om met de kinderen te werken, om leuke dingen met ze te doen. Om ze een stap hoger te brengen, ach om alles waar u, uw kinderen om naar school stuurt.

Waar ik moe van ben, is het ondoorzichtige bos van regels en warrige structuren,van een leidinggevende die continu haar mensen passeert en als een olifant in de porseleinkast rond loopt.
Die, ineens bedenkt dat het anders moet, en morgen mag het weer anders, om vervolgens te bedenken dat volgende week weer anders kan.

Vandaag begon de studiedag zo anders dan verwacht, met een terecht boze collega die woedend naar huis ging voordat de dag begonnen was.
Met alleen maar emotionele vrouwen, met geen enkel iemand die duidelijk was, met zoveel ondoorzichtige momenten.

Eigenlijk wil ik maar 1 ding, en dat is helderheid, duidelijkheid en wat structuur?Is dat te veel gevraagd, op een plek waar we aan jonge mensen dit allemaal willen aanleren?

Fotokabien

Iets later dan gepland maar toch weer een fotokabien.
Zondag is vaak voor ons tweeën een pyamadag, vaak werkt Meneer Williams en is de middelste dansen.

Vandaag hebben we samen de was gevouwen, en onderwijl eten we lekkere dingen en luisteren we muziek en doen gek ;-).
Uitnodigingen slaan we het liefst af op deze zondagen,omdat we allebei zo van de rust houden om ons heen.
En we zijn met elkaar vaak al druk genoeg 😉

Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto – online of in een echt hokje.
Klik hier voor meer fotokabien bloggers.

Dierendokterschool


Wanhopig werd ik er van, het lezen of meer het niet lezen van mijn jongste, toen hij in groep 3 zat. Hoe harder er aan getrokken werd ,hoe meer hij de kont tegen de krib gooide.
In groep 4 trof hij twee enorme harken van docenten aan die hem zo strak hielden en hem zoveel wilden laten doen , dat hij zich soms verstopte achter het fietsenhok omdat hij niet naar binnen wilde.

Ik word later ijsjesverkoper riep hij regelmatig, want ik ga nooit leren.
En we togen elke 14 dagen weer naar school om te praten, om ze te laten inzien dat het geen onwil van hem was maar onmacht , dat hij toch echt dyslectisch was.
Hij was de jongste, het meest verwende jongetje, we stelden geen eisen aan hem, het kwam omdat ik ziek was, omdat ik adhd had en hij het ook wel zou hebben, het kwam omdat hij vervelend was en andere kinderen plaagde, het kwam omdat..we hebben van alles gehoord.
En soms werden we heel boos, andere keren waren we beledigd, we trokken van leer en twijfelden aan alles , bijna aan ons kind.

Een tijd terug kwamen we bij de juf in groep 5, het is een beetje aparte mevrouw, ze is iets jonger dan ik en ziet eruit als een bootwerker. Zo praat ze ook, ik had daar toch wel wat moeite mee. Laten we zeggen een kerel onder de kerels zo”n type vind ik het.
De jongste loopt met haar weg, hij vindt haar geweldig, soms moppert hij met haar, en hij heeft haar op alle fronten uitgeprobeerd, en ineens viel het kwartje.

Tijdens de geschiedenis en aardrijkskunde lessen merkte hij dat hij veel wist, hij haalde negens en achten en er werd rekening gehouden met zijn dyslexie.
Alsof ik een ander kind thuis kreeg, eentje die school nog steeds niet helemaal super vindt maar die wel ineens gigantische resultaten haalt.

Vanmiddag kwam hij thuis en kwam tegen mij aan staan, weet je mam, ik heb een cito toets begrijpend lezen gedaan en ik had een a score.
Ik keek hem aan en glom van trots. Ik vertelde dat als je a scores houdt, je naar het vwo kan als je goed blijft leren.
Dan kan ik dus naar de dierendokterschool, vroeg hij hoopvol.
Want als ik dierenarts word doe ik twee dingen die ik leuk vind, voor dieren zorgen en veel geld verdienen 😉

Puber

 

En ineens vieren we over 10 dagen haar verjaardag, mijn grote eigenwijze puber wordt alweer 16 jaar.
Ze danst door het leven af en toe gehinderd door een steentje maar voor haar eigenlijk geen probleem om er omheen te dansen.
Ik kan jaloers naar haar kijken , de manier waarop ze in haar leven staat.

Ik ben zo trots op mijn grote (soms nog kleine) meisje wat binnenkort haar examen doet en dan in een andere stad haar studie gaat volgen.
Zo met alle gemak van de wereld reist ze daar naar toe, om te worden wat ze graag wil, deze school is een stap naar boven want daarna zegt ze word ik microbiologe.

Haar kennende gebeurd dat ook, in haar tempo met haar gemak.
Ik geloof dat haar moeilijke start nu gecompenseerd word, alsof het “leven” heeft gezegd, weet je wat omdat het zo moeilijk ging in het begin krijg je nu wat meer om van te genieten.

Posted by Picasa

Dat heb ik nu nooit

Vanmorgen vertelde ik tegen een collega waar ik een leerling van heb tijdens het niveaulezen, dat het zo’n onrustige jongen is en zomaar verdween om 10 minuten lang op de wc te hangen.
Ze keek mij stomverbaasd aan zei toen de legendarische woorden :”dat heb ik nu nooit met hem”.
Inmiddels ben ik aardig door de wol geverfd en weet ik dat dat 9 van de tien keer niet waar is.

Toen ik net voor de klas stond en af en toe bij een collega te raden ging hoorde ik deze uitspraak heel vaak.
Behalve dat ik het flauw vind, vind ik het ook nog ondermijnend naar het beeld toe wat je hebt van een kind.
Tijdens een studiedag , vertelde een psychologe over hoe mensen in het onderwijs met elkaar omgingen en dat deze uitspraak heel vaak voorkwam.
Dat dit jonge collega’s op een verkeerd been zette, dat het je beeld over hoe jij een kind ziet erg kan beïnvloeden.

In mijn moeder carrière ben ik (en kom ik) deze uitspraak regelmatig tegen. Mensen waarbij jij iets neerlegt wat je moeilijk vindt en dat de ander je aankijkt en dan ijskoud zegt dat heb ik nu nooit.
Gesprek dood, jij onzeker en uit het veld geslagen.
Het kan dat je het nooit hebt maar is het niet een blijk van empathie om mee te leven met de ander en te zeggen dat je je kan voorstellen dat het moeilijk is.

In dit geval weet ik zelfs dat de collega heel veel moeite heeft met deze klas en jongen en wilde ik weten hoe zij met deze jongen om ging.
Ik haalde mijn schouders op en zei,dan niet en vroeg het aan een ander.
Dat heb ik namelijk wel geleerd, dat ik mij er niet meer rot onder voel en denk,het ligt aan mij.
Ik ga gewoon bij een ander te rade, want wat ik nu nooit meer heb is dat gevoel dat het aan mij ligt en er mee moet blijven zitten.
Dat heb ik nu nooit 😉