Vrouwenclub


Overal las ik de aankondiging dat er vanavond een documentaire werd uitgezonden, Volgens libelle.
Ik lees ook de libelle,gewoon zo tussendoor, een lekker kijkblad zeg maar, het enige nadeel van de libelle vind ik die zure Ebru .

Ik wilde wel eens zien hoe het blad gemaakt werd. Ik zag een stel vrouwen die allemaal vrolijk in de bus stapte voor een brainstorm sessie voor het kerst nummer, de gezelligheid spatte er van af. Niemand maar dan ook niemand ging in discussie met elkaar zoals vrouwen dat kunnen doen, vlijmscherp en met steken onder water.
Toen de hoofdredactrice vertelde dat als ze mensen aannam , ze vooral lette op hoe de mensen in het leven stonden qua familie of relaties haakte ik compleet af.

Ik zag een journaliste die bij allerlei opiniebladen had gewerkt en nu bij de libelle werkte en daar probeerde wat stevigere artikelen neer te zetten. Ze gaf aan artikelen te willen neerzetten waar je aan bleef haken, vond ik een mooi understatement.
Maar ze had nogal 2 grote beren op haar weg, die haar iedere keer met elkaar fijntjes onder uit haalden, met een enorme glimlach op hun gezicht vertelde dat het echt niet kon wat ze wilde schrijven.
Wat ik ook enorm bijzonder vond was dat de hoofdredactrice haar onderuit haalde , de dame in kwestie was erg nerveus, en de hoofdredactrice keek haar aan en zei, je ziet er anders uit vandaag.
De journaliste raakte van slag en vroeg nerveus hoe bedoel je? Je ziet er te uitgerust uit…..

Ik wist helemaal niet dat je er te uitgerust uit kon zien. Ik geloof ook dat ik dat heel raar zou vinden als mijn baas volgende week zou zeggen, …mevrouw Williams er is iets , ik kan mijn vinger er niet op leggen en dan op zure toon zou zeggen, je ziet er te uitgerust uit.

Maar het allerverbazingwekkendste vond ik wel dat ze blijkbaar allemaal van zwart hielden (of heb ik een trend gemist). Iedereen had wel iets zwarts aan of helemaal in het zwart, ik zag pumps met sokjes (iekkkks), ik zag onverzorgde ellebogen, brr.
Ik vond ze er , hoe zal ik het zeggen, erg onverzorgd bij lopen.

Eigenlijk heeft deze documentaire mij meer op een ander been gezet, alsof je iets lekkers hebt gegeten en iemand zegt,weet je wat er door je gerecht heen zat? En dan iets noemt zoals spinnenpotten of gemalen koeiennagels.
Dat je dan denkt he bah, dat had ik eigenlijk niet willen weten want toen ik het niet wist vond ik het heerlijk.

Image pushing heette het volgens Meneer Williams, wat er in de documentaire gebeurde. Het is een gezellig blad, dus ze hebben het ook allemaal gezellig.
Als ik ooit weer ga solliciteren dan zal ik maar niet vermelden dat ik met bepaalde personen in mijn familie niet de beste relatie heb.
Stel je voor ze zouden mij beoordelen op mijn kwaliteiten 😉

Advertenties

9 thoughts on “Vrouwenclub

  1. Ik heb de documentaire gezien… Bij mij kwam het vooral over als… in alles het gemiddelde zijn, beetje standaard, niet links niet rechts, geen eigen “smoel” maar een gemiddeld “smoel”, niet buiten het potje piesen, saai en voorspelbaar, hokjes-denken, op zoek naar de tranentrekkers… Op de redactie oogt het wel héél gladjes, vriendelijk en aardig, gewoon niet ècht… eigenlijk zoals het blad zelf… gladjes, vriendelijk en aardig.

    Hm… Die dame die wat stevigers wilde neerzetten, ziet de Libelle duidelijk als haar uitdaging om ze wat meer nuances te geven, meer diepgang en uit de sleur te trekken… Ze heeft geloof ik wel wat te doen denk ik…

    Ik vind het trouwens wel knap dat ze elke week een blad vol foto's, recepten en blieblablie kunnen vullen… da's op zich wel knap. Commercieel gezien doen ze het gewoon goed… dus stom zijn ze niet, hahaha!

    Oef solliciteren… ik zal zelf maar niet bij de Libelle solliciteren… ik denk véél te zwart-wit, niet standaard, ik hou wel van wat contrasten… bij mij komt er een vierkantje met een kruisje er door van ON-geschikt!!

    Like

  2. Oef,ik heb gisteravond zitten zappen tussen Marc-Marie, He's just not that into en Brokeback Mountain en nou heb ik dus toch nog het leukste gemist begrijp ik. Zo dadelijk toch maar effe kijken op uitzending gemist.

    Like

  3. Ik vond die vrouwen zo onverzorgd.
    Veel met haren die al dagen niet gewassen was, dooie punten, veel staartje. totaal niet wat je verwacht bij zo een blad. en die hoofdredactrice wat een trut zeg. Een bitch zeg maar. Maar het blad vind ik zo gezellig ik koop het los in de winkel ga dan op de bank met een koppie thee en een kat op schoot, kussens in mijn rug en dan heerlijk genieten. Die documentaire heb ik niet afgekeken. fijne dag. Hélène

    Like

  4. CasaDiMama:
    Ik heb alleen de aankondiging gezien van het programma en daar schoot ik al zo van in de lach.
    Daar zei een profi-magazine dame: “Libelle is een blad, dat al is de wereld nog zo kut (ja damestaal pur sang) als je dan Libelle hebt gelezen dan denk je: ach het valt allemaal nog wel mee…”
    Mijn man ik rolden zowat van de bank.
    Programma zelf niet gezien, maar ik denk dat we Mark Rutte er een abonnementje op moeten cadeau doen….
    Genoten van je blogje hierover.
    Véél leuker dan de Libelle waar ik vast volgend voorjaar weer sailor-streepjes sweatshirt moet dragen in combinatie met een donkerblauw vestje…Blùhh.

    Like

  5. Ik heb de documentaire gezien, dubbele gevoelens. Op zich wel een goede start, om mensen tijdens een sollicitatie te beoordelen op het feit of ze aardig genoeg zijn en om kunnen gaan met anderen. Maar ik denk dat ik gillend gek zou worden van die vrouwencultuur op den duur. Té aardig, met een ongezegd addertje ergens onder het gras. En die eeuwige overlegcultuur… doe gewoon wat!

    Ik werd ook eng van de fotoreportage van 3 bananen en een meloen. Het staat er op, dacht ik, klaar. Maar nee, meloen moest een millimeter naar links, kopje een centimeter naar rechts… arrghh. Waarschijnlijk word ik nooit een goeie fotograaf, haha, daar heb ik het geduld niet voor.

    Like

  6. Ook ik heb gemengde gevoelens over de docu.
    Ik lees geen Libelle, want de inhoud vind ik gewoon erg magertjes. Maar de dames in de docu zijn volgens mij doorsnee Nederlandse vrouwen. Ze zijn geen model en ze hoeven zelf niet in het blad. Ze zijn gewoon hetzelfde als de vrouwen die ik tegenkwam in mijn banen.
    En overigens begrijp ik eigenlijk ook niet veel van het commentaar van mevrouw Williams. Hoe bedoel je: “Niemand maar dan ook niemand ging in discussie met elkaar zoals vrouwen dat kunnen doen, vlijmscherp en met steken onder water.” Dat lijkt mij pas vervelend in je werkkring, zeg.
    En uiteraard horen je kwaliteiten als eerste beoordeeld te worden. Maar ik geloof ook wel dat mensen die goed in familie- en vriendenverband functioneren, mensen zijn die goed in teamverband kunnen werken.
    Groetjes,
    Janny

    Like

  7. @Janny, wat ik ermee bedoelde is dat het mij allemaal veel te happy toe ging op de werkvloer, iedereen was blij en met elkaar eens. Ik ken dat wel anders.En dat hoeft niet eens negatief te zijn
    En ik ben nog nooit in mijn sollicitatiegesprekken gevraagd naar familierelaties of andere relaties.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s