Liebster blog award

Van Gea kreeg ik een Liebster blog award.
Daar ben ik erg blij mee en ik vond haar woorden ook ontzettend lief.

“Aan mevrouw Williams dacht ik meteen bij deze award en ik dacht dat ze minstens 1.000 volgers zou hebben. Nee dus! Nou, die verdient ze wel. Ze schrijft heerlijk ontwapenend, geestig en ontroerend. Bovendien kan ze heel erg goed haken!”ea

Gea, heb ik leren kennen via twitter en we hebben een aantal overeenkomsten in ons leven, zo zijn we dol op wol, en haken en heeft Gea ME. Daardoor is ze heel vaak een steun als ik het echt even niet meer zie zitten en tegen allerlei dingen aanloop.

Ik lees heel veel blogs en de award is voor zoveel blogs, dat ik het hierbij laat 😉
Dank je wel Gea voor je lieve woorden en voor alle steun!

Advertenties

Verdriet


Vandaag zag ik heel veel verdriet op het gezicht van de buurman toen hij kwam vertellen dat zijn vrouw gisteravond was overleden.
Net met pensioen, en ze zouden gaan reizen met de camper.
De rode ogen, het hartverscheurende verhaal dat ze ziek was geworden in het buitenland en dat hij een beertje had gekocht met een Spaanse tekst die hij niet begreep.
Bleek er op te staan , ik kan mij een leven zonder jou niet voorstellen.

Hij was zo van slag, we moesten maar kijken of we naar de uitvaart kwamen zei hij helemaal van de wereld.
Arme,arme man, net 2 maanden met pensioen en nu alleen.
Wederom een verlies, en veel verdriet.

Hart op de tong


Al vanaf ik een kind ben , hoor ik vaak dat ik te direct ben, het hart op de tong heb liggen. Ik vind dat een mooie uitdrukking, maar het is niet altijd handig om je hart op je tong te hebben liggen.
Graag had ik hem wat lager zodat ik soms wat rustiger en tactischer kan reageren.

Op het moment dat ik geconfronteerd word met onrecht of verdriet, schiet het hart naar boven en spuit het alle woorden eruit.
Ik maak geen onderscheid wie er voor mij staat en ben direct, duidelijk en soms heel hard.
Heb een hekel aan achterbaksheid en zal ook dit ook direct melden, niet altijd handig dus.

Maar vaak, schept het ook duidelijkheid voor de ander die zich letterlijk en figuurlijk bergt voor mijn rappe, snelle hart op de tong.
Dat vind ik nog veel vervelender omdat ik graag het onrecht de wereld uit wil hebben, het gesprek aan wil gaan.

citaat van een onbekende bron van het internet:

“Iemand met het hart op de tong vind ik vertederend. Zo iemand weet bij zijn gevoel te komen, het in woorden te vertalen en meestal worden die woorden dan ook meteen uitgesproken. Zo iemand spreekt dus rechtstreeks vanuit zijn gevoel en durft zijn emoties te uiten. Soms is dat misschien even wennen. Vooral als dat hart kritiek tegen je uit. Niet iedereen kan hiermee overweg. Want niet iedereen staat open voor kritiek. Zo werkt dat nu eenmaal. Laatst stelde ik een vriendin een open vraag en er werd mij direct te verstaan gegeven dat de vraag haar irriteerde. Ze vond hem ongepast. Okay, duidelijk. Bij iemand met het hart op de tong weet je dus waar je aan toe bent. Zo iemand zal je niet voor de gek houden, je geen rad voor ogen draaien of een antwoord geven dat gewenst is. Wat zo iemand zegt, is gemeend. Geen poespas, gewoon duidelijk. Met zo iemand kan je goed praten.

Zo iemand zal snel zijn gevoel op tafel leggen, ook als er niet naar gevraagd wordt. Als er net diepe emoties in het hart geland zijn, zal hij die uiten en je er deelgenoot van maken. Blij en gelukkig als hij is, zal hij je dat laten weten en ook die mooie gevoelens bij je op tafel leggen. “

En met het laatste ben ik blij dat ik in dat geval ook het hart op de tong heb 😉

Quote


“If you had no fear, what would you do with your live”

Vanmorgen kreeg ik deze quote binnen via twitter en ik heb een lijstje gemaakt wat ik zou doen als ik geen angst had;-)

– diepzeeduiken
– wonen in Noorwegen of Ibiza
– pleegkinderen nemen
– mijn schoonouders een rotschop verkopen
– alle kleuren nagellak kopen
– met mijn dochters shoppen in Parijs, totdat al ons geld op was
– mijn ex aan zijn haren trekken en zeggen hoe die de meiden verwaarloost
– een eigen zaak beginnen in het pand tegenover de school, in allerlei mooie zaken waar het leven kleur van krijgt.
– mijn zoon thuisonderwijs geven
– mijn rijbewijs halen
– ……
– and last but not least..ik zou willen opstaan en schreeuwen “nee cvs/me zit niet tussen je oren, stommelingen!”

En u?

Vakantie

Gistermiddag om 12.10 uur begon mijn vakantie en ik moet zeggen op mijn knieeen gehaald, ik was dood en doodmoe.
Pijn in mijn keel en oren en zo moe dat ik amper kon slapen.
Dat is niet goed, hoor ik iedereen denken, zo hadden we het niet afgesproken.
En dat klopt,zo had ik het ook niet met mijn lijf afgesproken.

We zouden gewoon doen, lekker meedoen en verder niets.Helaas houd het lijf geen rekening met mijn lekkere doordraven.
Of zou het nu andersom zijn, dat ik geen rekening houd met het lijf 😉

Maar…nu heb ik vakantie, heerlijk, ik ga genieten van vooral veel rust, weinig doen, geen verplichtingen, en lekker uitslapen.
De kinderen willen nog ergens gaan logeren, en Meneer Williams is lekker vrij, ik denk dat het helemaal goed komt.

Alleen de maandag licht rood op…aha een gesprek met een arbeidsdeskundige…gelukkig wederom iemand anders!Ik scherp vast de nagels en de tong, misschien heeft deze meneer weer een leuke suggestie..;-)

Ga ik nu heerlijk lui op de bank liggen en genieten….!!!

Onzinblogs


Ergens las ik een opmerking, ‘ik heb al zoveel moeite om die onzinblogs links te laten liggen”
Zo’n zin intrigeert mij enorm.

Wat is een onzinblog? Een blog over iemands leven, of over iemands belevenissen in de tuin, of over iemands maaksels, iemands…, wat is de definitie van een onzinblog.
Ik denk dat iedereen die een blog begint iets wil vertellen, van het maken van een kastje tot het schoonhouden van dat kastje en alle gevoelens die er tussendoor spelen.

Maar wat vind zij zelf een onzinblog? Ik denk dat dat een veel intrigerende vraag is.
En dan rijst bij mij de volgende vraag, waarom zou je iets lezen wat je onzin vindt?
In de middagpauze verzuchtte een collega dat de laatste aflevering van as the world turns was.
Een aantal collega’s vielen haar zwijmelend bij, ik moest lachen en maakte het grapje dat de wereld verging ;-).
Soap , van die onzin zeg ik voor mezelf. Maar ik hoef er ook niet naar te kijken want ik heb een knop op de afstandsbediening.

Volgens mij werkt dat net zo op het internet, een onzinblog kan je toch zo overslaan ,wegklikken of wat dan ook.
Het is niet zo ,dat een onzinblog oppopt en eist dat je het leest, anders kom je niet meer van de stoel, je dag is slecht totdat je het onzinblog hebt gelezen.

En toch intrigeert mij de term, wat zou het toch zijn, een onzinblog?

Tijd staat stil

Soms staat even de tijd stil, zoals net toen ik de mail opende en het nieuws over een collega las.
Overleden, hersentumor, moeder van 2 jonge kinderen, en een hele leuke vrouw, talentvol,grappig en enthousiast.
Vol plannen voor dit leven.

Ik wil stampen op de vloer en het is niet eerlijk!

Visite uit de hemel

Ik ben een jongen uit de stad.
Ik heb een rare droom gehad:
ik droomde van een man die uit de hemel was gekomen.
Die bij ons op visite zat
en een heel dun lichaam had,
dat was een vreemde man waar ik vannacht van lag te dromen.

Toen ‘k hem gevraagd had, waarvandaan
hij naar beneden was gegaan,
zei hij: ‘Kijk naar de lucht, dan zie je ’t huis
waarin wij wonen.’

En niet zo heel ver van de maandag
zag ik zijn huisje duid’lijk staan:
een kleine boerderij met witte bloesems aan de bomen.

Daar was een weg met een heg vol bramen.
Daar was een weg waar heel weinig mensen kwamen.
Er stond een geitje bij
die boerderij.
Een geitje stond in het gras,
daar in de verte. Daar waar de hemel was.
(willem wilmink)

Sova training

In de jaren 50/60 groeide er een hele rebelse vrouw op,ze mepte er flink op los, vulde fietspompen met water, draaide doppen van suikerpotjes los en haar vader en moeder moesten regelmatig naar school.
De vader gaf aan dat ze zich niet op haar kop hoefde te laten zitten. Ze was een van de eerste die geen rok aan deed naar school en daar gelijk van kreeg van thuis uit. Hoe rebels in de jaren 50!

In de jaren 70/80 groeide er een rebelse vrouw op, ze liet zich niet op haar kop zitten en als de kinderen aan de deur kwamen om te klagen over haar ,zei haar moeder, zeg het haar zelf maar en dropen de kinderen af.
Ze was altijd haantje de voorste en leerde dat vooraan staan goede plaatsen opleverde in deze wereld.

Uiteraard liepen deze vrouw ook wel eens tegen dingen aan die niet goed waren maar ze leerden allebei, niet op je kop laten zitten en je mag best laten zien wie je bent.

Nu groeit er een jongetje op, hij laat zich niet op zijn kop zitten, is haantje de voorste en zijn moeder moet ook op school komen.
En diep in haar hart denkt zijn moeder, hij laat zich niet op zijn kop zitten, en is ook een enorme lieverd , net als die twee hierboven.

Maar helaas anno 2012 wordt daar anders over gedacht en is voor dit soort kinderen sova training.
Begrijp mij niet verkeerd, ik denk dat er heel veel kinderen/mensen baat bij hebben maar zoonlief en ik , die gisteren voor een intake gingen, kregen er zwaar de kriebels van.
Rollenspellen met petten op, klussen mee naar huis, leuke spelletjes en presentjes, is niet mijn idee om hem anders met bepaalde dingen om te laten gaan.

Toen de mevrouw vertelde dat er zoveel aanmeldingen waren van jongens , gaf ik aan dat dat ook de tendens was in het onderwijs. De mevrouw ging zwaar in de verdediging dat er ook wel meisjes waren ,maar dat deze groep alleen uit jongens bestond.
Er zat naast deze mevrouw een man bij, die een vreselijke nare uitstraling had, zoonlief en ik zijn daar erg gevoelig voor, en ik merkte dat we allebei de man wilde triggeren.

Wij, als ouders werden behandeld alsof we niet tot 10 konden tellen , en dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ook gaven ze ons de indruk dat zij dit “probleem”wel even de wereld uit zouden helpen. Zelfs Meneer Williams die toch zeer ongevoelig is voor wat mensen ondergronds uitstralen, voelde dit heel erg.
Er werd nog opgemerkt dat zoonlief zo ver voor was op zijn leeftijdsgenoten qua taalgebruik en verwoorden van gevoelens.
Ik gaf aan dat ik dat bijzonder vond en werd afgestraft met een boze blik.
In mij groeide het rebelse meisje van toen even weer enorm op…maar hield mij in.

Inmiddels hebben we besloten dat we het niet doen, en als u mij nu excuseert ,ik ga de voetbalclub bellen wanneer zoonlief kan komen trainen.
Daar steek ik veel liever tijd in, en is ook een training en niet op de sofa 😉

Later worden


Op onze school blijven de kinderen allemaal over en we eten dan gezamenlijk. Inmiddels staan de dames van mijn klas met mij op vertrouwelijk voet en kwekken we er een eind op los tijdens ons eten.
Vandaag hadden we het eerst over begraven en cremeren, heerlijk zo tijdens de boterham, we spraken over Japanse handwerkboeken, en toen kwam de vraag wat je later wilt worden als je groot bent.

N is 11 jaar en T is 8. Beide schatten van grieten die al kauwend op hun brood vertelden wat ze later wilde worden.
Totdat T mij aankeek en vroeg; én jij juf , wat wil jij later worden?

Ik was helemaal van mijn apropos en N loste het snel op ,Juf is toch al juf en moeder.
Pff gelukkig maar, stel je voor dat ik er nog over na moest gaan denken wat ik wilde worden 😉

Beautiful mind

 

Deze foto is van mijn stoere lieve bikkel, alweer bijna een jaar terug en inmiddels verheugd hij zich enorm op zijn 9e verjaardag.
Afgelopen week hebben we het zoveelste gesprek gevoerd op school, over zijn houding, gedrag, snelle associatievermogen en het soms onvermogen om met andere kinderen te kunnen spelen.

Zijn enorme intelligentie verbaasde de juf en ze wilde graag weten hoe ze met hem om kan gaan. Want stel dat hij adhd heeft dan kan hij medicijnen slikken volgens haar en dan komt het helemaal goed.

En daarbij ze heeft in haar klas al zoveel adhd kinderen.
Geïrriteerd volgde ik het gesprek, en hield mij in, alhoewel ik helemaal kriebelig werd van haar drukke gepraat, haar vreselijke volle lokaal met wel 20 onafgemaakte dingen, met..zoveel troep..en haar constante woordenstroom.
Ze verloor mij helemaal ,toen ze begon over homeopathische druppels voor adhd ,want je moest er toch niet aan denken je kind vol medicijnen.

Ze gaf aan het moeilijk te vinden en hoe deed ik dat thuis? Er volgde een enorme stilte van mijn kant en toen ik voorzichtig zei geen problemen met hem thuis te hebben , uiteraard wist ze daar ook het antwoord op.
Ik was precies zo en zou dan het gedrag vast niet zo zien.
Dankzij mijn geregistreerde medicijnen en training kon ik haar vertellen dat het thuis netjes en geordend was, ik met dagplanners werkte en dat ik dol was op zijn beautiful mind , net als die van zijn zuster. Ik hield van het snelle schakelen in zijn hoofd en was blij iemand gevonden te hebben die dat ook kon.

Zuchtend gaf ze aan dat er dan maar iemand naar hem moest komen kijken want ze wist het niet meer. Ik gaf aan hem meer leerstof te geven wat hem intereseerde maar daar kon ze niet aan beginnen zonder diagnose.
Op dat moment overwoog ik even thuisonderwijs!
Ik verliet het gesprek geïrriteerd, de juf was handelingsverlegen en ik kon het oplossen, al pruttelend belde ik met een bevriende collega die voorzichtig aan gaf misschien hem te laten testen.
Voor jezelf, zei ze sussend.

De pscyhiater die ik donderdag sprak in verband met de controle voor mezelf, legde ik het ook voor. Hij moest vreselijk lachen en keek mij aan, waar is hij bij gebaat, is dat niet de vraag die je jezelf moet stellen?
Ga naar een kinderarts, leg hem dit voor, geen lange wachttijden en laat hem uit de buurt van psychiaters ;-).
Hij lachte naar mij en zei , jij bent geen graadmeter, jij en hij zijn soulmates , jullie zien het niet van elkaar.

En zo gaan we over 2 weken naar de kinderarts , maar o wee als ze gaan sleutelen aan mijn prachtig kind en zijn beautiful mind!

Posted by Picasa