Overbrengen

Een van de eerste dingen die ik leerde toen ik opgroeide dat angsten van je ouders overdraagbaar zijn.
Mijn moeder waarschuwde altijd dat ik het niet goed deed, daar heb ik nu nog last van.
Ik bedacht mij, dat doe ik niet bij mijn kinderen.

Niets is uiteraard minder waar. Nu het zo ontzettend vriest, kan er geschaatst worden en laat ik toch het ijs an sich doodeng vinden.
Twee redenen, ik heb mijn kaak er ooit op gebroken, geen fijne ervaring.
En ik heb iemand in een wak zien schieten en onder het ijs zien doorgaan, ik kan u vertellen dat dat iets is wat ik nooit vergeet.

Mijn meisjes zijn niet dol op kou en schaatsen en vroegen ook nooit om schaatsen op vijvers en dergelijke plassen. Af en toe op een ijsbaan maar meestal wist ik daar handig om heen te manoeuvreren en nu zijn ze zo groot en hun liefde voor het ijs is er niet.

Maar ja…ik heb een hele ondernemende zoon die erg op zijn vader lijkt. Beide zijn dol op het ijs en mijn zoon ging gistermiddag met een vriendje naar het park.
Wist jij dat er geschaatst kon worden, ik heb namelijk op het ijs gelopen.
Mijn hart sloeg drie keer over en ik bracht al mijn wijze pedagogische lessen even op mezelf van toepassing.
Leuk , was het niet koud? Nee mam, en ik weet ik heb een soort schaatsen , gaan we morgen schaatsen.
Ik houd niet zo van schaatsen kind, ik ben bang dat ik val. Het verhaal van de kaak en de pijn en de kou.
Hij keek mij even aan en zei ach maar ik ben anders…

Tijdens het kijken naar het jeugdjournaal werd een oefening laten zien van iemand uit een wak halen en ik gruwelde ervan. Mijn zoon keek mij aan en zei goh dat lijkt mij raar zo onder het ijs, daar zwem je toch zo onder vandaan.
In paniek legde ik hem uit hoe het ging en dat ik het gezien had, weg alle goed voornemens.
Hij keek mij aan en zei , dat vind ik wel eng , ik weet niet of ik het wel durf nu.

Vandaag na school, bond hij zijn schaatsen onder de laarzen en wachtte geduldig tot ik alle smoezen op had en met hem mee ging. De middelste ging ook mee, ik help je wel mam.
Handenwringend stond ik aan de kant, terwijl hele gezinnen op hun noren vrolijk rondjes draaide. Ik zag kinderen alleen schaatsen en ik was zo bang.
Toen we thuis kwamen moest ik er zelfs van huilen, stiekem in een hoekje want dit mocht hij niet zien van mij.

Vanavond op de bank zei ik, morgen ga ik weer met hem mee. Meneer Williams keek mij verbaasd aan, weet je het zeker?
Ik keek hem aan en zei ik heb vandaag al zo’n stap gemaakt, morgen gaan we nog een stap verder..maar niet op het ijs !

Advertenties

12 thoughts on “Overbrengen

  1. Pfff ik kan me voorstellen dat jij een héél ander gevoel bij ijs en schaatsen hebt dan een gemiddelde moeder. Ik vind het ook wel eng, maar heb nog nooit zoiets meegemaakt als jij. Jij voelt het honderd maal sterker. Fijn dat je dochter me je mee is gegaan.

    Super dat je vandaag weer met hem mee gaat… ik hoop dat het steeds een stapje makkelijker wordt, hoewel het wel nooit weg zal gaan.

    Like

  2. O ik snap precies wat je bedoelt, die angsten overbrengen, ik vind het ook moeilijk. Want waarschuwen is één ding, en helpen nadenken, maar bang maken…

    Goed van je dat je meegaat, alweer! Super. Hoop dat hij (en jij ook) geniet!

    Like

  3. Ik kreeg ook de boodschap mee dat ijs gevaarlijk is, en dat als je er door zakt, je naar 'het donkere deel' moet zwemmen.

    Mijn kinderen mogen gewoon alleen op weilanden schaatsen! Als ze dan ergens doorzakken, zijn alleen hun enkels nat.

    Ik voel dus met je mee!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s