Applausgeneratie


Wist u dat de generatie kinderen die nu opgroeit de applausgeneratie werd genoemd? Ik was benieuwd wat het nu allemaal inhield:

De applausgeneratie; ouders zijn verslaafd aan de glimlach van hun kind. Ze doen er alles voor om die te krijgen, ook veel te vaak en veel te veel applaudiseren. De psychologen betogen dat je als ouder je kind echter ook moet durven frustreren, een kind moet leren dat iemand die hem willen behagen, hem ook kwaad kan maken of teleurstellen. Het kind moet wat frustratietolerantie opbouwen!

Nog erger dan niet kunnen omgaan met tegenslag, is volgens de psychologen, niet kunnen omgaan met de ‘leegte’ van het niet- geëntertainde volwassen bestaan (tov de door de toegewijde ouders, zeer spannend gemaakte kindertijd). The unbearable lightness of being, zeg maar. De volwassenen die hieruit voortkomen, worden volgens de geleerden gesymboliseerd door het ‘liken’ op facebook en het eindeloos retweeten van elkaars niet altijd even boeiende hersenspinsels. Het narcisme gecultiveerd in een ganse generatie die het altijd gewoon is geweest om applaus te krijgen voor het minste.

De zeer toegewijde ouder is blijkbaar vooral te vinden binnen de “betere middenklasse”. En ook daarbinnen vormen ze slechts een kleine maar specifeke groep. Waar niet alleen de kinderen slachtoffer van de ouders worden maar het omgekeerde ook waar blijkt te zijn. Het artikel beschrijft hoe het hebben van kinderen op relatief korte tijd geëvolueerd is van iets onvermijdelijks naar een vorm van zingeving. Ouders die hun identiteit gelijkschakelen met hun opvoedingsstijl. Waar het kind in een rol wordt geduwd dat het nooit kan waarmaken.

Gelukkig maar, ik hoef mij dus geen ontaarde moeder te voelen als ik mijn kinderen gewoon zichzelf laten vermaken, ook wel eens boos word en eisen stel aan ze.
Ik maakte mij al zorgen, vooral toen ik een blog las waarin intuïtief ouderschap werd aangeprezen alsof ze het ei van Columbus hadden uitgevonden.
De ouders prezen hun kinderen de hemel in, en vonden het ook niet nodig grenzen te stellen aan ze. Want hoe konden zij als ouders nu inschatten hoe laat een kind naar bed moest. Het ene kind had veel meer slaap nodig dan de ander….en zo ging het blog voort.
Tenenkrommend heb ik het afgesloten en gelijk de jongste naar bed gestuurd, wegwezen, je ligt er op tijd in ,want morgen is er school en je hebt een toets.
Alleen uitgeruste kinderen maken de toets goed, sprak de ouderwetse moeder gedateerd uit de vorige eeuw 😉

Maar ik wil u nog wel even meegeven hoe ik zo op dit onderwerp kwam. Ik kreeg een tweet waarin iemand vertelde dat hij zo trots was op zijn “meissie”omdat ze een slinger had gemaakt. Ik bekeek bijgesloten foto en zag een vrouw van begin dertig staan met een stoffen slinger in haar hand, waar zelfs de kleuters in mijn klas hun hand niet voor zouden om draaien. Uiteraard werden er enorme goede tweets terug gegeven. Ook dat is dus de applausgeneratie 😉

Geeft u mij maar geen applaus, ik kom uit de generatie Nix, ben dus nix gewend 😉

Advertenties

11 thoughts on “Applausgeneratie

  1. Ik vind dat geapplaudisseer wat eng Amerikaans overkomen. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg hebben wij hier als motto toch? Lijkt me prima.

    Vooruit, om je te pesten *klapklapklap* voor je blogje 😉

    Like

  2. Ieks!!! Ik hou niet van dat geslijm van ouders bij hun kinderen. Bij een verjaardag een keer zo'n “perfect” Mona-Lisa smilende moeder aanschouwd… ik werd er misselijk van… Nu kon ik niet verstaan wat ze zei (ze keek naar haar zoontje, dus ik kon haar mond niet “lezen”), maar wel de zoete toon en lichaamstaal van allebei…

    Nee… ik heb me vandaag voorgenomen een Neandertaler te zijn, want het is hier een pestzooi door die kids van me… Ik grijns wel als het netjes is, hahaha.

    Like

  3. Wat een super interessant stuk is dit zeg. Ik vind het zo beoiend om te zien hoe elke generatie idd weer anders denkt over opvoeden en hoe daar “ander” soort mensen uit komt rollen. En dan is het niet alleen wat je ouders doen maar ook de impact van bijv de social media nu natuurlijk.

    En nu even nadenken wat dit betekent voor mezelf en mijn mama-rol….

    Like

  4. Ik dacht ook dat het iets van nu was, de applausgeneratie, maar volgens mij bestaat het al langer… Kijk maar naar die vier verwende en verongelijkte Olympische zwemsters die als kleine kinderen staan je janken op de internationale televisie, omdat ze 'slechts' een zilveren schijfje hebben binnengesleept.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s