Pauze

De vakantie is hier een week oud, een heerlijke week ligt achter ons en nog 5 weken voor ons. De revalidatie gaat goed, ik trek er veel op uit, veel meer dan verwacht en ik geniet s”avonds van de stilte van mijn heerlijke terras.
Ik ga er even tussen uit, even een klein vakantie-break bij de Williamsen!
Tot gauw en geniet u ook?

Advertenties

Truttig


Hij vertelde mij met een arrogante ondertoon dat breien en haken in zijn kringen erg duf en truttig was, en zeker als je nog geen 60 was.
Ik keek hem verbaasd aan, ik ken op dit moment zoveel mensen die handwerken.
Hij haalde zijn schouders op vrouwen in zijn kringen die deden dat niet, die hielden zich op de hoogte van de laatste mode en deden andere hippe dingen.
Ik haalde mijn schouders, en zei dat het mij niets deed , moesten zij zelf weten.
Hij keek mij nog eens aan of ik een persoon was van een andere planeet en ik had hem al afgeschreven als gesprekspartner.

Thuis gekomen mopperde ik over dit gesprek en bekeek de tijdschriften die op tafel lagen. Er lag een Gracia bij, zo’n tijdschrift uit zijn kringen begreep ik ineens.
Al die hippe vrouwen in het tijdschrift, droegen gebreide jurken en gehaakte tassen, voor enorme bedragen gaf het tijdschrift aan dat ze over de toonbank gingen want sinds filmster x toch zo’n leuke gebreide tas had moest uiteraard iedereen er een.

Bijzonder vond ik dat toch, maar begreep het gelijk. Het was truttig om er zelf een te maken maar totaal niet truttig om 3000 euro er voor neer te tellen.
Aha…dat snapte ik dus niet ­čśë

Droef

Gisterochtend kreeg ik visite van de dames met wie ik in het revalidatie-oord heb gezeten.
Beide dames zijn rond de leeftijd van de oudste , allebei een stukje ouder.
Ze waren allebei erg droef. De een was neerslachtig, depressief en had vele angsten, de ander had haar baan opgezegd omdat ze er slapeloze nachten van kreeg en was ook erg droef.

Ze vertelden over al hun kalmeringsmiddelen, hun therapie├źn , en het enorme verlangen om weer terug te mogen naar het revalidatie-oord.
Ze hadden zo gehoopt dat het revalidatie-oord het antwoord was geweest op al hun vragen, verlangens en dromen.

Ik was nogal verbaasd, want als ik naar ze kijk zie ik twee mooie jongedames,met nog een heel leven voor zich.Ze zijn lichamelijk gezond, de vermoeidheid speelde niet meer zo’n enorme rol in hun leven en ze hadden vreselijke ouwelijke praat.
Of ik wel genoeg naar mijn waardes leefde (dat was een gevleugelde uitspraak in het revalidatie-oord;-)en dat ze niet wisten hoe het verder moest en hoeveel angsten ze hadden en welke middelen ze daar tegen gebruikten, van risperdal tot lorazepam en hoe boos ze waren dat hun huisartsen dit maar niet klakkeloos voorschreven.

Eigenlijk werd ik er wel droef van, zulke jongedames en dan zo..aan de andere kant ging het ook jeuken. Schop onder hun kont, ga leven, feest tot je er bij neer valt, flirt met iedere man die naar je kijkt, drink tot je denkt nooit meer iets van alcohol lust, maar …ga iets doen met je leven!!!
Zelf was ik op die leeftijd, lange leve de lol, geen kroeg was mij onbekend, de schoolbanken deed ik alleen s’middags aan want s’morgens moest ik bijkomen.
Ik feestte totdat ik erbij neerviel, in een voor mij soms onbekend bed ;-).

Ik zit nu thuis te revalideren, ik ben compleet in de overgang en vind het jammer dat het soms zo snel is gegaan. Want wat heb ik geleefd!!!
Nu heb ik daar vrede mee, om lekker in de tuin een deken te haken, een wandeling met de hond en diep in mijn hart denk ik nog wel eens , waar is dat feest ;-))).

Ze waren zo met zichzelf bezig dat ik niets hoefde te vertellen over hoe ik mij voelde of dergelijke. En ik dacht , ik laat het maar zo want ik zit 10 keer liever in de overgang als ik dit allemaal hoor dan dat ik zo was op mijn 23e.
Ik ben elke dag blij met de dag(als ie zonder migraine is;-), ook al is de ene dag vermoeiender dan de andere dag. Ik leef nog steeds, ik droom ervan om een winkel te beginnen, of om creatief therapeute te worden.
Ik zou zo graag mijn hele huis schilderen, mijn tuin in Engelse stijl aanleggen en op zondag soiree’s organiseren ,ik zou…ach , ik weet nog zoveel wat ik zou willen doen, ik heb niet genoeg aan dit leven !

Twitter

Gisteravond heb ik mijn twitteraccount verwijderd. Ik heb het nu een flinke tijd geprobeerd maar eigenlijk vind ik er niets aan.
En wat het allerergste was , ik ging mij mateloos ergeren aan bepaalde mensen en uitspraken.

Ik las in de Happinez een leuk stukje over de sociale media, de schrijver had op twitter gelezen, poehee vandaag te veel appeltaart gegeten. Hij vroeg zich af of je iemand zou opbellen en dan zou zeggen , weet je vandaag heb ik teveel appeltaart gegeten en dan weer zou ophangen.
Uiteraard zag ik dit voor mij en moest vreselijk lachen. Eigenlijk vind ik vaak de mededelingen op twitter in die sfeer hangen.
Maar ik deed er net zo hard aan mee. Ik installeerde het op mijn telefoon en die nam ik ’s avonds mee naar de bank.
Al tv kijkend, hakende, pratend met Meneer Williams twitterde ik ook nog eens.

Inmiddels heb ik gefilterd en de leuke mensen heb ik als facebookvriend, en daar lees ik ook wat ze doen. Meestal wat uitgebreider en met leuke foto’s.
En ik vind facebook wat dat betreft veel leuker. Meer ruimte om te reageren, om dingen af te schermen.

Met 2 drukken op de knop was mijn account verleden tijd, en dat voelt eigenlijk wel goed aan. Minder weetjes, minder indrukken, is wel goed voor mijn toch altijd drukke bezige hoofd!

Liefde

Een beetje verveeld zapte ik gisteravond op de bank en kwam ik op the best of the got talents of the world uit. Ik zag de auditie van de Sugar Dandies en ik was zo geroerd, door hun act.
Maar eigenlijk meer door hun liefde, wat ze zo uitstraalden voor elkaar.

Ik heb even gekeken hoever ze nu zijn gekomen en kwam dit filmpje tegen waarin ze in de kwart finale zitten. Ik vind ze super dansen, ik ben daar al enorm jaloers op, maar de liefde die deze twee mensen voor elkaar laten zien, daar kwamen toch wel wat tranen van omhoog.
Hormonale tranen of niet, ik vind ze geweldig dansen en ik denk als ik ze zo zie, zo zouden meer mensen van elkaar moeten kunnen houden!

Taal is zo mijn ding

Al een geruime tijd heeft mijn moeder het erover om een hondje te nemen. Ze is gepensioneerd, en alleen thuis, en geeft aan wat meer aanspraak te willen.
Het lijkt haar zo leuk om met de mensen samen een hond uit te laten en naar het “veldje”te lopen.

We vinden dat een geweldig idee, wat meer lichaamsbeweging zou voor haar ook heel goed zijn en de aanspraak, helemaal top.
Maar wat voor hondje wil je dan vroeg ik haar laatst? Dat vond ze moeilijk aan te geven en ik zei, weet je wat, ik help je wel speuren.

Inmiddels is dat speuren uitgegroeid tot een hilarisch iets want het is nu helemaal een sport geworden om de leukste advertentie qua taalgebruik te vinden ­čśë
Wat denkt u van deze :

ik zoek en goed tehuis voor mijn hond
ze is met kinderen opgegroeit
ken met katten
ken met kleine hondjes
maar ze ken niet alleen thuis zijn
het liefs zoek ik iemand die altijd thuis is en veel aandacht aan **** geeft
het liefs oudere mensen of iemand met een boerderij

of deze

mijn baasje is alergies voor mij

en dit vinden wij de allerleukste;

*** heb maar 3pootjes zo is die geboren en ken ze niks aan doen

Het bijzondere is dat iedereen een heel lief en leuk huis wil voor hun hond, en als je ze dan mailt of belt is het eerste wat ze zeggen,ze kost..,en dan volgt er toch een behoorlijk bedrag. Er wordt niet geïnformeerd of jij een dierenliefhebber bent of de chinees van de hoek die deze week dog in hot sauce op het menu heeft staan.

We hebben de juiste hond nog niet gevonden, mijn moeders eisen zijn vast te hoog ­čśë ze wil graag een hond die abn verstaat ­čśë

Afscheidscadeau

Zomaar ineens is het einde van het schooljaar er. Er wordt amper meer les gegeven, er worden leuke dagen gepland en de juffen die dit jaar de klas hebben gedraaid krijgen een afscheidscadeau.
Ik moet eerlijk zeggen, het waren er een boel. Ik heb begrepen dat er op het laatst drie vaste waren.
In gesprekken met de directeur kwam ook naar voren dat de school dit toch als een enorm probleem heeft ervaren.
Net als wij, of meer onze jongste.

Ziek zijn,snap ik en re-integreren, ik snap het allemaal maar de zieke juf kon geen afstand doen van haar klas en tot dat de directeur ingreep was het een komen en gaan van invallers en de zieke juf.
Opgelucht haalt iedereen adem want nu komt er iemand anders voor de groep, een stabiele man.
We hebben vele gesprekken gehad op school en we blijven toch. Het was een moeilijke beslissing met gesprekken met deskundigen en met uiteraard de jongste.

De jongste gaf meerdere malen te kennen toch heel graag te willen blijven en gesprekken onderling loste veel op.
We hebben gezegd dat we na de vakantie kijken tot aan de herfstvakantie of het goed gaat en het ook functioneert. Maar we hebben goede hoop (uiteraard ons kent ons en ken ik de docent die er nu voor komt).

Maar voor de juffen een pot met ingredi├źnten om lekker koekjes te bakken, en om van hun welverdiende vakantie te genieten.
Want als geen ander weet ik hoe zwaar het vak is en hoe hard je ook je best doet, soms lukt het gewoonweg niet.Dan is een groep niet te handelen en loop je vast op allerlei zaken.
Ik blijf positief en ga er vanuit dat het goed komt, en de jongste gaat de laatste weken weer fluitend naar school, en dat …is het allerbelangrijkste!

Tekening

Als juf heb ik heel veel kinderen laten tekenen, over wat ze bezig hield en wat ze dwars zat. Ik ben er erg voor om dit te gebruiken als verwerking voor kinderen die iets ergs of iets leuks hebben meegemaakt.
In de opleiding vertelde de docent dat elk kind ongeacht wat dat kind met tekenen had echt ging tekenen als het heel hoog zat.
Ik was nogal sceptisch want ik ben zelf niet zo’n tekenares en ging er van uit dat het je moest liggen.

Vandaag deed ik wat administratie en vond tussen de papieren van de afgelopen dagen bovenstaande tekening van mijn zoon.
Mijn zoon die je de oren van het hoofd kan tetteren en amper geduld heeft om te tekenen.
De tekening benam mij even de adem, het is het moment dat ik op de brancard lig en naar het ziekenhuis ga.
Het moment blijkbaar wat in zijn hoofd staat gegrift en eruit moest, op papier.

En toen wist ik het toch weer heel duidelijk, dat ik hier wat mee ging doen. Dat ik toch creatief therapeute wil worden. Dat ik kindertekeningen wil leren lezen als vervolg op alles wat ik doe in mijn leven.
Dat het steeds weer op mijn pad komt, in welke vorm dan ook.

Aarde


Langzaam landt alles hier thuis weer op zijn plek. Iedereen rommelt door en begint op zijn manier aan het verwerken wat we de laatste dagen hebben meegemaakt.
De jongste kreeg een koortsuitslag en was van slag, en doodmoe.
De middelste was lichamelijk van slag en de oudste deed haar ding, haalde haar tentamens en hield een oogje in het zeil.
Meneer Williams versloeg menig migraine aanval met maxalt en vandaag hielp de fysiotherapeut hem van de stress in de knooppunten af.

En ik..kijk vanaf de bank de wereld in, lig onder een dekbedje, neem als een prinses op de erwt bloemen en kaartjes aan en geniet van alle lieve woorden en aandacht.
Ik moet zeggen , ik voel mij goed. Ik heb de eerste was weggevouwen,de afwasmachine aandacht gegeven ;-).
Mijn hoofd is helder en dat heb ik in geen jaren gehad. Ik kan op vele woorden komen en mijn vermoeidheid is na slapen steeds iets meer afgenomen.
Ik durf niets te geloven, ik laat het op mij afkomen, elke gevoel moet weer aarden maar soms lijkt het erop dat ik weer met mijn voeten op de aarde sta!

En dan ben je ineens weer thuis

Als eerste wil ik jullie bedanken voor alle steun en lieve berichtjes! Dat heeft mij wel goed gedaan!

Het was een vreselijke ervaring, wakker worden, eerst denken, ik heb buikpijn en naar de wc te gaan en je te realiseren dat je wel iets meer dan een gewone buikpijn hebt en dan breekt het zweet je aan alle kanten uit.
Terug naar bed, dacht ik te snel opgestaan, in bed kon ik niet meer liggen en spuugde zo alles op de grond.
Ik gilde het inmiddels uit van de pijn en de middelste kwam geschrokken van de zolder gerend.

Meneer Williams nu riep ik, die beneden nietsvermoedend zich aan het aankleden was. Die in volle paniek naar boven rende en onderwijl belde met het ziekenhuis en daarna met een ambulance.
Gillend ging ik naar beneden om daar over de grond te kruipen en te spugen. Ik dacht dit is nu doodgaan op de ergste manier die je je maar kan bedenken.

Coole ambulancebroeders kwamen rustig binnen met een brancard en wierpen een blik op mij, ik kreeg een snel onderzoek , een infuus en paardenmiddel om rustig te worden.
Het kan vervelend zijn de prik in je arm, die man moest eens weten, binnen in mijn buik probeerden ze mijn darmen met draden te omwikkelen en door mijn navel door naar buiten te persen.
Inmiddels zaten de jongste en middelste boven op de trap, in volle angst dit tafereel te bekijken.

In het ziekenhuis onderzochten ze het en bleek de cyste enorm gegroeid te zijn, ik werd opgenomen en aan het operatieschema toegevoegd.
Ik viel prompt in slaap door alle pijnstilling en tot aan de operatie heb ik gedommeld en in een soort roes geleefd, niet bewegen, niets doen, alles doet pijn.
Tot er een bekende zuster opdook, werkte al 20 jaar op de afdeling en we kenden elkaar al uit vorige crisissituaties.
Zij bracht mij naar de ok terwijl het tijd was om het diploma uit te reiken.

Ik belde met Meneer Williams en drukte hem op het hart het pas te vertellen na het feest want niemand kon iets doen en ze zouden zich alleen maar zorgen maken.
Ik lag relaxt in de ok met de arts te babbelen over mijn werk, over het aanleren van de Nederlandse taal terwijl ik zoveel pijn had.

Ik dook onder in de mij zo welbekende roes en werd huilend wakker. Ik zei tegen de zuster dat het kwam omdat ik nu zeker in de overgang zat.Ik was verbazingwekkend snel helder en had geen pijn meer en de mij welbekende zuster haalde mij blij op.
Ik belde s avonds rond en iedereen die mij sprak was verbaasd over mijn helderheid.

Vandaag ben ik weer naar huis gegaan,met vier kleine sneetjes in mijn buik, de blindedarm en de eierstok met de cysten heb ik achtergelaten. Het was een lekkende cyste die mijn buikvlies had geïrriteerd en de ondragelijke pijn had veroorzaakt.
Om half 7 viel mijn kleine man in slaap op de bank, overmand door alle emoties en om half 9 de middelste.
En ik, heb een Meneer Williams die aan mijn zijde zit vastgekleefd want dit was de tweede keer in onze relatie dat ie dacht dat ik voor altijd vertrok naar de eeuwige jachtvelden.

Life is not easy, hoor ik wel eens maar ik hoop toch dat het voor mij allemaal iets makkelijker word.