Waardering

Ik ben een rare, niet dat u het nog niet wist maar ik zeg het nu maar even zelf ;-). Ik heb heel veel moeite met waardering te ontvangen.
Wanneer ik te horen krijg dat ik iets goed heb gedaan of iets moois heb gemaakt, klap ik dicht. Het blokkeert mij volledig.
Alsof dan alle ogen op mij gericht gaan en ik bang ben om dan dat te laten zien wat ik goed kan.

Dit geldt op elk gebied wat u zich maar kan bedenken. Kook ik spontaan een heerlijke maaltijd en roept mijn hele gezin, geweldig maak je dit vaker dan krijg ik gelijk de kriebels. Zou ik dit wel kunnen, nog een keer , was het de vorige keer geen geluksfactor die mij parten speelde en kwam het omdat de wind uit de goede hoek kwam?

Zegt u met z’n allen wat een leuk stukje, dan kan ik dagen niet bloggen want dan ben ik bang dat het niet meer zo leuk wordt als de vorige.
En zo kan ik vele voorbeelden opnoemen.

Ik heb in mijn studie veel gelezen over faalangst, de oorzaken en hoe dit gedrag komt en ik heb het helemaal geanalyseerd in mijn vele therapieën. Gewerkt op vele manieren aan dit gedrag maar ik heb er gewoon heel veel moeite mee.
Te veel waardering maakt mij kopschuw en aan de andere kant heb ik het ook nodig omdat ik zo onzeker ben.

Ik kom op dit onderwerp omdat ik gevraagd ben op een soort markt te staan, in het westen des lands, met al mijn zelfgemaakte spullen. Ze vonden ze zo leuk en ik paste prima binnen hun concept, met een uitnodiging en alles erbij.
En nu denkt u, ze is vast heel druk met produceren voor die markt..maar niets is minder waar..er komt niets uit mijn handen…behalve voor mezelf of geliefden.
Ik zou zo graag willen dat ik helemaal blij en geïnspireerd ben en aan het werk ging maar het lukt gewoonweg niet.

Ik stel het continu uit, nu heb ik bedacht dat ik eerst geopereerd moet worden.Dan zie ik wel verder. Want in uitstellen ben ik dus ook een kei!

Advertenties

19 thoughts on “Waardering

  1. Tja, wat een stom stukje weer en eigenlijk lees ik hier ook helemaal niet zo graag, dus…uh…morgen weer een stukje? 🙂
    (en waar in het westen is die markt?)

    Like

  2. Wat een goed schrijfsel weer ;P.
    Maar wel een beetje herkenbaar. Ik stond in de (schoon)familie bekend als de gastvrouw die tijdens verjaardagen heerlijke en originele taarten en hapjes zelf maakte. Maar omdat ik die titel nu eenmaal had was ik iedere keer bang dat het tegen zou vallen.

    Like

  3. Maak gewoon dingen voor jezelf en geliefden en dan wat meer. Tegen de tijd dat de markt er is heb je genoeg voorraad.

    Ik herken het wel hoor, iedereen vind het prachtig wat ik maak en zelf ben ik nooit tevreden, zie altijd foutjes…

    Like

  4. Ik heb ook moeite met complimenten, maar niet zo erg als jij.
    De tip van Ipie is een goede. Probeer je te ontspannen en te genieten van de waardering die je hebt verdiend.

    Like

  5. Niets vreemds aan, welkom bij de club van schrijvers, kunstenaars, artiesten en al die andere mensen die behept zijn met artistieke creativiteit. Dat komt nou eenmaal niet op commando. Daarom altijd verder kijken alsof alles een nieuw project is en vooral niks van het oude willen kopiëren want dat wordt inderdaad nooit zoals het origineel.
    Of meestal..net niet.
    warme groet uit de casa!

    Like

  6. Wat een leuk stukje! 😉 (sorry, flauw)

    Ik ben net zo. Ik denk dat het komt omdat ik niet gewend ben complimentjes te krijgen en daarbij op heel veel punten veel te weinig zelfvertrouwen heb. Iets raar opgegroeid ook? 😉

    Ik probeer de laatste tijd gewoon 'dank je wel' te zeggen als iemand me complimenteert. En dat bevalt best eigenlijk. Moet je ook eens proberen 😉

    Like

  7. O, dat herken ik wel een beetje. Dat onzeker zijn en waardering willen en als iemand (niet mijn eigen familie) dan wat zegt dan bloos ik en weet ik niet waar ik moet kijken of wat te zeggen…

    Sterkte met de markt en het produceren!

    Oja, en dit was géén goed logje, haha (anders schrijf je straks niet meer (-; )

    Like

  8. Oprah Winfrey hoorde ik eens zeggen; zie ieder complimentje als een kadootje en ontvang het ook zo.
    Vond ik wel mooi gezegd. Op t moment zelf kan ik nooit van genieten maar ik probeer het als ik weer alleen ben.
    Mijn onzekerheid staat mij ook zo vreselijk in de weg.
    Blijf je ertegen verzetten hoor want je loopt zo leuke dingen mis. knuffel.

    Like

  9. Zeg, mag ik je een hand geven… of eigenlijk twee…!! Wat klinkt dit bekend. Als iemand mij een compliment geeft, schrik ik me altijd een rotje… krijg vaak nog een knalrood hoofd ook en weet niet waar ik kijken moet.

    Volgens manlief moet ik er gewoon blij mee zijn… ben ik ook, maar ik weet nooit hoe ik moet reageren en stamel (inmiddels zeg ik ieder geval wat) als een idioot een soort van “dankuwel” eruit.

    En op een markt of fair staan durf ik tot nog toe ook nog niet, terwijl ik er zelf wel graag rondstruin, dus het is er altijd gezellig. Maar ik vind het doodeng om in mijn eentje achter zo'n kraam te staan. Volgens manlief maak ik het mezelf moeilijk… tsss… hij heeft makkelijk praten met een zelfvertrouwen van een olifant… Maar ooit!! sta ik op een fair of markt… want ik wil wel…

    … en uitstellen kan ik ook beregoed… Vorige week knoopsgaatjes op een jurkje eindelijk gemaakt… het jurkje was al twee jaar bijna af!!

    Like

  10. 'k Herken het wel, maar meer van vroeger. Nu geniet ik er heel erg van als ik complimentjes krijg… maakt m'n hele dag goed. Het ontvangen vind ik soms wel lastig, 'k zeg dan 'dankjewel', maar de rest van de dag zijn de complimenten dan in m'n hoofd. 'k Hoop dat je er ook van leert genieten!

    Like

  11. Tja, misschien moeten jij en al die schrijvers hierboven zich eens afvragen of er vroeger niet al te vaak bij hen is gehamerd op het bescheiden blijven. Of wellicht zei één van de ouders te vaak dat je niet al te veel verbeelding moest hebben. Of nog mooier(persoonlijke ervaring) dat je van een dubbeltje nooit een kwartje kan worden. Het komt er allemaal op neer dat je jezelf niet mag onderscheiden van de massa, en er vooral niet positief mag uitspringen.

    Complete onzin zoals we nu weten, ieder heeft zijn eigen persoonlijke talent. En dat mag je gebruiken, maar het openbaar zien is natuurlijk weer een vorm van eog-tripperij…….

    Geniet gewoon van de talenten die je ontwikkeld hebt(dat is hard werken) en accepteer dat je dus anderen iets kunt leren. Daar is het tenslotte allemaal om te doen, leren van elkaar en zo allemaal een algemene complete ontwikkeling opdoen.

    Ga er gewoon voor meid, laat je talent zien.

    Like

  12. Je doet jezelf echt te kort, hoor. Maar ik herken me wel een beetje in je verhaal. Als mensen een compliment geven, klap ik ook dicht. Terwijl ik bij een minder prettige opmerking gegarandeerd een pasklaar antwoord heb. Ik ben het me bewust, maar dat wil niet zeggen dat ik er mee overweg kan.
    Ga op die markt staan, suffie! Je neemt gewoon de prachtige spullen mee, die je voor je gezin gemaakt hebt 😉

    Like

  13. Arme jij… Faalangst valt niet mee. Ik heb mezelf getraind om bij complimenten en positieve feedback een welgemeend en elegant: 'Dankjewel!' te zeggen.

    En ga alsjeblieft op die markt staan!!! Ze vragen je niet voor niets, en je bent het waard. Gewoon doen hoor!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s