Droef

Gisterochtend kreeg ik visite van de dames met wie ik in het revalidatie-oord heb gezeten.
Beide dames zijn rond de leeftijd van de oudste , allebei een stukje ouder.
Ze waren allebei erg droef. De een was neerslachtig, depressief en had vele angsten, de ander had haar baan opgezegd omdat ze er slapeloze nachten van kreeg en was ook erg droef.

Ze vertelden over al hun kalmeringsmiddelen, hun therapieën , en het enorme verlangen om weer terug te mogen naar het revalidatie-oord.
Ze hadden zo gehoopt dat het revalidatie-oord het antwoord was geweest op al hun vragen, verlangens en dromen.

Ik was nogal verbaasd, want als ik naar ze kijk zie ik twee mooie jongedames,met nog een heel leven voor zich.Ze zijn lichamelijk gezond, de vermoeidheid speelde niet meer zo’n enorme rol in hun leven en ze hadden vreselijke ouwelijke praat.
Of ik wel genoeg naar mijn waardes leefde (dat was een gevleugelde uitspraak in het revalidatie-oord;-)en dat ze niet wisten hoe het verder moest en hoeveel angsten ze hadden en welke middelen ze daar tegen gebruikten, van risperdal tot lorazepam en hoe boos ze waren dat hun huisartsen dit maar niet klakkeloos voorschreven.

Eigenlijk werd ik er wel droef van, zulke jongedames en dan zo..aan de andere kant ging het ook jeuken. Schop onder hun kont, ga leven, feest tot je er bij neer valt, flirt met iedere man die naar je kijkt, drink tot je denkt nooit meer iets van alcohol lust, maar …ga iets doen met je leven!!!
Zelf was ik op die leeftijd, lange leve de lol, geen kroeg was mij onbekend, de schoolbanken deed ik alleen s’middags aan want s’morgens moest ik bijkomen.
Ik feestte totdat ik erbij neerviel, in een voor mij soms onbekend bed ;-).

Ik zit nu thuis te revalideren, ik ben compleet in de overgang en vind het jammer dat het soms zo snel is gegaan. Want wat heb ik geleefd!!!
Nu heb ik daar vrede mee, om lekker in de tuin een deken te haken, een wandeling met de hond en diep in mijn hart denk ik nog wel eens , waar is dat feest ;-))).

Ze waren zo met zichzelf bezig dat ik niets hoefde te vertellen over hoe ik mij voelde of dergelijke. En ik dacht , ik laat het maar zo want ik zit 10 keer liever in de overgang als ik dit allemaal hoor dan dat ik zo was op mijn 23e.
Ik ben elke dag blij met de dag(als ie zonder migraine is;-), ook al is de ene dag vermoeiender dan de andere dag. Ik leef nog steeds, ik droom ervan om een winkel te beginnen, of om creatief therapeute te worden.
Ik zou zo graag mijn hele huis schilderen, mijn tuin in Engelse stijl aanleggen en op zondag soiree’s organiseren ,ik zou…ach , ik weet nog zoveel wat ik zou willen doen, ik heb niet genoeg aan dit leven !

Advertenties

15 thoughts on “Droef

  1. Ik begrijp helemaal wat je bedoeld en moest even nadenken over mijn reaktie. Zelf had ik al heel jong angsten en problemen maar liet dat niet merken. Ik was altijd “normaal” en maakte veel grapjes. Ja het weekend was altijd leuke dingen doen dus ook daar was niets te merken. Ik was bel wel geliefd want met mij kon je lachen. Van binnen was het echter heel anders. Veel pijn, verdriet, angst. Net zoals die meiden waarschijnlijk.
    Ik denk dat je dit soort mensen beter kan vermijden omdat ze te negatief zijn en alleen maar met zichzelf bezig zijn.
    Hoe moeilijk ik het ook vind ik wil niet dit soort mensen om me heen want ze trekken je gewoon mee of proberen dat althans.
    Gelukkig heb ik mezle faltijd voorgenomen dat ik niet de enige bent met shit dus ik kan goed naar een ander luisteren en daarbij ben ik dus best gezellig omdat ik veel interesses heb en nog mooie dingen kan zien en er een ander attent op kan maken. maar al met al snap ik die meiden wel hoor. knuffel en geniet van t mooie weer.

    Like

  2. Weet je , ik vind dat wel heel goed dat je dat zegt, want het kan in je zitten, dat gevoel en al van jongs af aan. Ik moet eerlijk zeggen, ik luchtte mijn hart even hier want ik werd helemaal kriebelig op het eind van het bezoek en ik dacht ook,diep in mijn hart, ik houd het contact even op de vlakte hoor want dit is nu teveel voor mij op dit moment in mijn leven.
    Jij ook genieten van het mooie weer he!

    Like

  3. Wow, zeg… verlangen naar het revalidatie-oord… dan zitten ze nog héél vast in hun angst/negatieve spiraal. Dat kan op zich dat revalidatie-oord niet van ze overnemen, ze moeten er wat aan doen.

    Ik zit ieder geval (behalve tijdens de donkere wolken in de lucht, hahaha) altijd vol met creatieve ideetjes en uitspattingen en dromen ben ik ook nog lang niet verleerd… Ooit heb ik net als in jou droom een droom van een Engelse tuin met allemaal bloemen (nu zijn dat wat potten, tegels en een schommel en dat soort dingen, hahaha).

    Like

  4. Hier een trampoline en een zwembad en voetballen…zucht…ik probeer het wel maar manlief zei laatst stop er maar mee, straks als de jongste wat ouder is..maar de middelste zwemt net zo hard mee (en de oudste kom ook geregeld zwemmen ;-))))dus wie weet..one day 😉

    Like

  5. Tja, dat soort bezoek met negatieve wolken om zich heen is soms gewoon niet goed voor je! Ik ben ook het type dat dan denkt “hup, schop onder de kont en moven!” terwijl ik dan misschien iets meer begrip zou kunnen hebben (niet dat jij dat in dit geval hoefde te hebben hoor, meer een leerpuntje voor mezelf). Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om een goed 'excuus' te hebben bij de pakken neer te gaan zitten, maar ik heb ervoor gekozen een leven te leiden en gelukkig te zijn. Ik heb ook nog zoveel dromen! En hopelijk nog een heel lang en gelukkig leven om een deel ervan te laten uitkomen 😉
    Droom jij dus ook maar lekker verder en laat de negatievelingen en energievreters maar even buiten staan!

    Like

  6. lastig oordelen aangezien ik niet weet wat de dames hebben meegemaakt. Ik ben ook nu geneigd te zeggen: kom op, zeik niet, leef!

    Ik kan best een negatief praatje aanhoren, soms ook wel langer, maar niet alleen maar ellende ajb. Zeker niet van mensen die ik niet reken tot mijn vrienden., die ik vaag ken.. Ik ben geen praatpaal nl 😉

    Like

  7. Weet je ik lees en lees en denk ,alsjeblieft oordeel niet.Je weet niet wat zij mee hebben gemaakt ,niet wat er ECHT in die hoofdjes zit.Ik wil eigenlijk zoveel schrijven maar weet even niet goed hoe .Wel weet ik dat ik ook ooit mijn oordeel heb gehad over mensen ,het zelfde gevoel wat jij had naar deze dames.Maar er zijn er geweest die een eind aan hun leven gemaakt hebben,mensen die ik zeurpietjes vond en oppervlakkig!!Oppervlakkigheid is vaak een houding naar de buitenwereld en een heel gevaarlijke houding omdat dat juist voor onbegrip zorgt.Sorry maar ik kan niet het echt goed uitleggen misschien.Het heeft me in elk geval geleerd om niet meer te oordelen.Pff wat een reactie he ,je mag hem verwijderen hoor !!

    Like

  8. Pffft, heftig logje. Maar kun je wel oordelen over anderen? Dat kan toch niet. Ieder mens heeft zijn kruis te dragen. Het ene wat zwaarder als het andere. En de een kan er beter mee omgaan dan de ander.

    Like

  9. Nee hoor ik snap je heel goed, het is ook niet dat ik oordeel maar dat ik meer denk wat jammer dat jullie zo zijn, voor jullie leven, voor jullie zelf.
    Dat bedoelde ik ook met de titel van het logje, droef, ik werd er droef van omdat ik het zo jammer vind, wat ik zie.

    Like

  10. Zo te horen hadden de dames last van een depressie. Sommige depressie zijn niet van het soort 'even je schouders eronder en dan lacht het leven je weer toe' , helaas. Als jij zegt dat je geleefd hebt is dat heerlijk voor je. Maar niet iedereen is in staat tot genieten. Hopelijk komt dat later nog voor ze. Ik vond het wel oordelend klinken.

    Like

  11. Pfoe lastig.. Ik ben altijd bang dat mensen mij zo zien, als ik met ze praat. (Niet dat ik ooit heb geklaagd dat een arts een medicijn niet zomaar voorschreef, ondanks veel pijn.) Ik ben 24 maar mijn leven ziet er heel anders uit dan ik had bedacht. En dat is natuurlijk altijd zo, dat begrijp ik, maar het is frustrerend dat ik bijvoorbeeld niet uit kan gaan zonder daar (zonder overdrijven) nog een week ziek van te zijn. Dus ergens kan ik dat geklaag van die meiden wel begrijpen. Ik klaag ook wel eens. Maar dit is dus mijn leven, ik kan niet langer dan een paar uur achter elkaar iets doen zonder daar last van te hebben. Hoe graag ik ook meer zou doen. Toch heb ik niet het gevoel dat ik niet lééf, ondanks dat ik de dingen die jij noemde niet doe. Ik ben best gelukkig namelijk. Misschien hadden de meiden een luisterend oor nodig, omdat ze het lastig vonden een ander leven te leiden dan ze in hun hoofd hadden, en vonden ze het fijn dat je verder niet oordeelde :).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s