Stappen

Gisteren en vandaag heb ik grote stappen gezet op het pad van het werken of niet meer werken.
Mijn directrice kwam gisteren een kopje thee drinken en we hebben heel uitgebreid gepraat over hoe de toekomst er uit zou gaan zien. Ze gaf eerlijk toe ,niet op mij te kunnen bouwen en ik erkende dat. Hoe erg ik dat ook vind, het is wel de waarheid.
Ze was begripvol en ik mocht altijd op school langskomen en aangeven wat ik aan kon aan klussen. Er ligt altijd wel werk dus mocht ik mij goed voelen, dan was ik van harte welkom.

De bedrijfsarts was erg teleurgesteld dat de operatie niet had opgeleverd wat hij had gehoopt, namelijk volledig herstel. Erg jammer, zei ik direct maar dat is het meest vervelende voor mijzelf.
Ik gaf aan een second opinion te hebben aangevraagd in Nijmegen en hij hoopte dat dat daar wat uit zou komen.
In ieder geval ging hij een dossier vormen voor het uwv.
Toen ik vertelde dat ik op de fiets was, lichtte zijn gezicht helemaal op….o, ik kon wel fietsen.

In ieder geval heb ik aangegeven dat het niet meer wil en ik kies voor mijn gezondheid, gezin en leven.
Hoe het verder gaat, we zien het wel , op dit moment heb ik weer 6 weken gekregen om te herstellen 😉

Het familiediner

Met een zuinig gezicht vertelt de schoondochter over haar schoonouders, de zoon zit er een beetje bij. Hij vindt het allemaal wel best zo, en als de schoonouders worden
ge-interviewd, wast de schoonmoeder haar handen in onschuld.
Ondertussen piept mijn telefoon want mijn moeder en ik hebben voortdurend contact over hoe wij het wel niet vinden .

Met stomme verbazing kan ik kijken naar het programma, het familiediner. Ik begrijp als geen ander de drama’s die er zich hebben voltrokken en ik snap echt wel dat je voor de televisie niet vertelt dat je je schoondochter gewoon een rotte appel vond die niet op je familie-fruitschaal paste.
En dat je als zoon zegt, moeilijk situatie om maar niemand voor het hoofd te stoten,snap ik allemaal maar toch denk ik vaak , deden ze het maar, zeiden nu maar wat ze echt dwars zat, en dat hoeft niet voor de televisie.

In gedachten stel ik het mij voor dat ze hier aanbellen, wie zal ik eens nemen? Mijn schoonouders, mijn zwager, mijn vader. U ziet ik kan kiezen, goed, ik kies voor mijn vader.
De bel gaat en daar staat die presentator, die ik trouwens een gladjakker eerste klas vind. “Hallo Mevrouw Williams, weet u wie ik ben? “
Ik heb open gedaan in mijn beste pakkie, en ben keurig opgemaakt want ja, met zoveel gegadigden die kunnen aanbellen moet je natuurlijk wel elke dag op je paasbest zijn.
Ik knik vriendelijk,nu nog wel he 😉 en laat de goede man binnen in mijn geweldig opgeruimde huis, ook uiteraard goed voorbereid.
En dan zit ik op de bank en laat de man mij een foto zien, en vraagt of ik weet van wie die foto kan zijn.

Denk, denk, ach …mijn vader. De goede man heeft zich na 43 jaar bedacht, laat ik mijn dochter eens verblijden met een diner. De presentator vraagt mij wat, en legt mij de antwoorden zo ongeveer in de mond. Of ik de goede man wil ontmoeten, ik twijfel en het volgende shot is mijn vader. Vergeet ik bijna een detail, wie wil ons samenbrengen? Ach, ik heb nog een halfbroer in de aanbieding, die heeft het allemaal georganiseerd, de goede ziel.

En dan het grote moment de limousine, handenwringend staat mijn halfbroer erbij en roept ach en wee als de deuren open gaan.
Dan nu de grote vraag, zou ik ooit instappen?
Enerzijds zou ik heel graag instappen en hem eens goed de waarheid zeggen, en dan niet van die onzin huil flauwekul , anderzijds eet liever thuis bij de mensen van wie ik zeker weet dat ze van mij houden.
En dat vind ik een familiediner!

Opgeven

Aankomende donderdag ga ik naar de bedrijfsarts. De vorige keer dat we elkaar zagen, wilde hij mij laten afkeuren maar mijn baas wilde mij graag houden en vroeg loondoorbetaling aan.
Ik had het idee op dat moment er tussen in te hangen, de operatie kwam eraan en daarna zou ik beter worden.
Leuk idee toch?

De operatie kwam er daadwerkelijk aan..en op wat voor manier! Maar dit terzijde. Ik ben bijna 2 maanden verder en het gaat goed. Maar wat is goed?
Goed is dat ik niet meer de hele dag op de bank lig van de pijn, goed is dat na een aantal vreselijke weken, mijn lijf de overgang heeft geaccepteerd of beter gezegd ik ;-).

Maar is goed ook goed genoeg om weer aan het werk te gaan. Zo voelt het namelijk, weer proberen. Alsof je 10 keer een heuvel hebt geprobeerd op te rennen maar je realiseert dat met 1 been dat geen haalbare kaart is.
En eigenlijk wil ik graag een punt zetten achter het proberen. Ik heb de afgelopen vier jaar zoveel geprobeerd, alles uit de kast gehaald, geopereerd, weer begonnen, weer gestopt, en de hele riedel herhaalde zich weer.

De bron van de hoge ontstekingswaarden is niet achterhaald, de huisarts zei laatst heel nuchter, we testen maar niet want dan komen er hoge waardes uit en daar kunnen we niets mee..tja dat is ook een manier van benaderen.
Mijn energielevel is iets hoger, dat vind ik erg prettig maar moet ik deze energie weer gaan steken in iets waar ik eigenlijk heel ,heel diep in mijn hart klaar mee ben?

Het probleem is dat ik niet graag opgeef, ik vecht bij wijze van spreken door totdat ik er bij neer val en daar zit hem ook de crux want dat is nu net waar Meneer Williams om de hoek komt kijken. Die vindt het lang genoeg geduurd heeft, die vind dat ik een deur moet dicht trekken en verder gaan. Op wat voor manier dan ook, maar verder gaan en niet steeds blijven proberen en blijven hangen in het proberen.
In een gesprek met therapeut over onze zoon kwam ons gezin aan de orde, waar Meneer Williams heel duidelijk aan gaf, dat er een duidelijke beslissing moest komen.
Voor mezelf, voor ons gezin.

Ik weet het wel , ik weet ook wel wat beter is voor mezelf maar het voelt als opgeven, alsof ik daarmee naar buiten toe aangeef, dat ik niet meer wil en mijn hand ophoud. Opgeven voelt als falen, terwijl ik vorig jaar heb geleerd dat opgeven niet betekend dat je faalt maar dat je je realiseert wat je wel en niet kan en doorgaat.
En eigenlijk wil ik dat ook , stoppen met proberen en mijn leven oppakken, in welke hoedanigheid dan ook!

Stripper de strip


(afbeelding van caravinity)

Sinds we ons optrekje hebben gekocht zijn we het aan het strippen. Er zit een behoorlijk nostalgische inrichting in.Correctie..die zat er in want die ligt nu in onze aanhanger , gereed om naar de stort te gaan.
We hebben de wildste plannen en gaan graag op de camping op bezoek bij anderen om in hun optrek te gluren 😉

Zo heb ik al een geweldige Amerikaanse veranda gespot! Supermooi, ik heb een prachtige buitenkeuken gezien, ik heb vreselijke kinderspeeltuinen gezien met kunstgras.
En gisteravond ging ik eens googelen of wij nu de enige “gekken”waren die dit deden.

Er bleken hele site’s te zijn over dit fenomeen. Ik heb mij de ogen uitgekeken samen met Meneer Williams. Wat een prachtige optrekken toveren sommige mensen toch te voorschijn.
Nu hebben wij de prachtigste plannen, maar eerst maar eens bijkomen want behalve geld kost dit project ook veel energie 😉

De camping

Zoals u misschien wel weet ben ik geen kampeerder. Ik houd niet van dat gekrakkemik op luchtbedjes, dat geren met toiletpapier langs allerlei buren, en zo kan ik nog veel meer stereotypen neerzetten.
In het verleden heb ik gekampeerd,samen met Meneer Williams en de dames.In een vouwwagen, daarna in een caravan. Het was niet mijn ding.

Mijn schoonouders hebben jarenlang een chalet gehad op een camping, dat vond ik nu wel weer leuk. Zo’n huisje waar alles in zit en waar je je heerlijk terug kunt trekken.
Wij waren er graag met z’n tweeën, het product van die gezelligheid daar loopt nu rond onder de naam jongste ;-.
Dat wil ik nu wel zei ik altijd tegen Meneer Williams , maar ja de portomonee stond dat echt niet toe

Afgelopen week logeerde de jongste bij een vriendje op een camping , in een dorpje hier in de buurt. Samen gingen we hem ophalen en bbqen bij de ouders. Ze zaten bij een meertje met een strandje. Het was er rustig en vreselijk gezellig. Het zag er knus uit.
Is dit niets voor jullie vroeg de moeder van het vriendje aan mij? Ik wimpelde het af, ben niet zo kampeerder enzovoort.
Ze vertelde van de chalet die ze nu had gekocht en waar ze naast stond. Prachtig en heel veel grond erom heen.
Ik zei tegen haar dat is eigenlijk wel heel erg leuk.

We maakten een rondje en kwamen een stuk verderop een chalet tegen die te koop was, ouder, met veel grond en toch weer vlak aan het “strand”. Na er wat om heen gedrenteld te hebben zei Meneer Williams we gaan vragen of we mogen kijken.
We waren gelijk verliefd, het is een klein huis, met allerlei terrasjes, en achter vrij(verre velden;-).
En op de prijs waren we helemaal verliefd. Dit konden we ons veroorloven, maar een nachtje erover slapen…werd een nachtje erover praten en herinneringen ophalen aan al onze kampingavonturen ;-.

We gingen het doen, en inmiddels zijn we de trotse eigenaren van een chalet aan het strand.Ik zal eerlijk zeggen, ik ben helemaal hieperdepieper , zo leuk vind ik het.
Ik heb hier helemaal zin in, het is op fietsafstand van onze eigen stad, het is op fietsafstand van een leuk dorp.
En ik vind dit leuk op vakantie gaan, ik denk dat we het weer heel gezellig gaan krijgen, alleen geen producten van die gezelligheid van toen 😉

Goed nieuws

Vanmiddag had ik het eindgesprek met de gynacoloog die mij verlost heeft van de buikpijn. De goede man vertelde dat hij veel verklevingen had aangetroffen maar ook weer veel endometriose

Endometriose is een goedaardige afwijking waarbij de binnenbekleding van de baarmoederholte, het baarmoederslijmvlies of endometrium, ook buiten de baarmoeder aanwezig is. Voor een goed begrip van de verschijnselen van endometriose is enig inzicht in de menstruele cyclus noodzakelijk. Hierna volgt een beknopte uitleg van de verschillende stadia van de menstruele cyclus.

Deze endometriose plaagt mij al vanaf dat ik een puber ben, met vlagen, zwangerschappen bijvoorbeeld was het weg maar sinds 1994 word ik er regelmatig aan geholpen.
Van frambozenthee tot klankschalentherapie kan ik wel zeggen heb ik geprobeerd om dit te laten stoppen.
En als u de lijst met klachten leest zet dan overal maar maal 2 of 3 achter want zoveel last had ik.

Dit kan nu niet meer, dit verklaart ook mijn opleving, het gevoel veel meer energie te hebben want endometriose kan energie vreten tot op het bot.
Vorig jaar gaf ik het aan, volgens mij heb ik weer endometriose, nee hoor, pff kan niet hoor, tot dus die memorabele 9 juli.
Een chocoladecyste was geknapt en had zoveel pijn veroorzaakt en ook het omklappen van de eierstok, die blijkbaar zwaar verkleefd en tegen darmen aan zat te drukken…ooo dus die obstipatieklachten kwamen niet van mijn eten of te weinig lijnzaad of te veel …

Je gevoel, leerde ik vandaag weer, je gevoel duwt je in de goede kant. En vertelde de goede man nog vrolijk, omdat ik een aantal vetcelletjes over had 😉 zou ik veel minder overgangsklachten krijgen omdat ik ook nog een leuke reserve had aan oestrogeen 😉 , en de migraine zou uitsterven…en daarop zeg ik halleluja!

Middelste

Je zal maar de middelste in een gezin zijn, en je heel vaak een buitenbeentje voelen in een gezin omdat je volgens je zelf zo anders bent.
Je hebt geen krullen, je hebt geen buitensporig hoog IQ en dyslexie zoals je zus en broertje en je vindt het gewoonweg nog heerlijk bij je vader en moeder thuis.
Je hoeft niet zo nodig uren weg met vrienden en vriendinnen en je radar staat eigenlijk naar binnen opgesteld.

Soms raak je dan in gedrang, onbedoeld,ongewild. En de laatste drie dagen was je even enig kind. Je hebt vreselijk genoten van alle exclusieve aandacht.
Een etentje, een film samen met je ouders. Een hele ochtend thee drinken met je moeder in de stad. De middag samen met haar doorbrengen op de bank jullie favoriete serie kijken.Je genoot zichtbaar van de rust en we vonden het heel gezellig en fijn om je deze exclusieve aandacht te geven.

Lieve , grote , leuke middelste, ieder kind is uniek en we hebben geen voorkeur voor een van jullie. De een is de oudste en heeft haar kwaliteiten, de ander is de jongste en is op dit moment druk en vraag veel aandacht. We zijn ons hier heel erg van bewust , vandaar dat we het ook zo leuk vonden om even met jou alleen te zijn!