Opgeven

Aankomende donderdag ga ik naar de bedrijfsarts. De vorige keer dat we elkaar zagen, wilde hij mij laten afkeuren maar mijn baas wilde mij graag houden en vroeg loondoorbetaling aan.
Ik had het idee op dat moment er tussen in te hangen, de operatie kwam eraan en daarna zou ik beter worden.
Leuk idee toch?

De operatie kwam er daadwerkelijk aan..en op wat voor manier! Maar dit terzijde. Ik ben bijna 2 maanden verder en het gaat goed. Maar wat is goed?
Goed is dat ik niet meer de hele dag op de bank lig van de pijn, goed is dat na een aantal vreselijke weken, mijn lijf de overgang heeft geaccepteerd of beter gezegd ik ;-).

Maar is goed ook goed genoeg om weer aan het werk te gaan. Zo voelt het namelijk, weer proberen. Alsof je 10 keer een heuvel hebt geprobeerd op te rennen maar je realiseert dat met 1 been dat geen haalbare kaart is.
En eigenlijk wil ik graag een punt zetten achter het proberen. Ik heb de afgelopen vier jaar zoveel geprobeerd, alles uit de kast gehaald, geopereerd, weer begonnen, weer gestopt, en de hele riedel herhaalde zich weer.

De bron van de hoge ontstekingswaarden is niet achterhaald, de huisarts zei laatst heel nuchter, we testen maar niet want dan komen er hoge waardes uit en daar kunnen we niets mee..tja dat is ook een manier van benaderen.
Mijn energielevel is iets hoger, dat vind ik erg prettig maar moet ik deze energie weer gaan steken in iets waar ik eigenlijk heel ,heel diep in mijn hart klaar mee ben?

Het probleem is dat ik niet graag opgeef, ik vecht bij wijze van spreken door totdat ik er bij neer val en daar zit hem ook de crux want dat is nu net waar Meneer Williams om de hoek komt kijken. Die vindt het lang genoeg geduurd heeft, die vind dat ik een deur moet dicht trekken en verder gaan. Op wat voor manier dan ook, maar verder gaan en niet steeds blijven proberen en blijven hangen in het proberen.
In een gesprek met therapeut over onze zoon kwam ons gezin aan de orde, waar Meneer Williams heel duidelijk aan gaf, dat er een duidelijke beslissing moest komen.
Voor mezelf, voor ons gezin.

Ik weet het wel , ik weet ook wel wat beter is voor mezelf maar het voelt als opgeven, alsof ik daarmee naar buiten toe aangeef, dat ik niet meer wil en mijn hand ophoud. Opgeven voelt als falen, terwijl ik vorig jaar heb geleerd dat opgeven niet betekend dat je faalt maar dat je je realiseert wat je wel en niet kan en doorgaat.
En eigenlijk wil ik dat ook , stoppen met proberen en mijn leven oppakken, in welke hoedanigheid dan ook!

Advertenties

13 thoughts on “Opgeven

  1. Ik begrijp je dilemma heel goed. Als je dit ook zo verwoordt bij de bedrijfsarts zal er ook voor hem/haar veel duidelijk worden. Eerlijk duurt het langst. Dus blijf bij jezelf en gooi het in de groep. Een goede arts zal naar je luisteren en de juiste conclusie trekken. Succes en sterkte!

    Like

  2. Je verhaal gelezen terwijl ik een brok in mijn keel kreeg. Ik word er verdrietig van. Hoewel de details natuurlijk verschillen is het zo ontzettend herkenbaar voor mij, maar dat wist je waarschijnlijk wel. Hier ook mijn lief die zich zorgen maakt om wat ik allemaal 'moet' van de deskundigen en dus ook van mijzelf terwijl ik al mijn energie nodig heb om er hier thuis het beste van te maken. Heel veel sterkte, wijsheid en een dikke knuffel. Liefs Karin

    Like

  3. Uitprinten en meenemen ter inzage naar je arts.

    Ik vind het heel erg lastig hier een mening over te geven, omdat het (halleluja for that) de ver van mijn bed show is, ik bedoel dat ik er gelukkig niet over kan meepraten. Mijn lijf en geest zijn prima.

    Like

  4. Is kiezen voor je lichaam falen? En als een 1 deur dichtdoet gaat er altijd een andere open met andere uitdagingen en andere mogelijkkheden. Ik zeg altijd tegen iedereen die het maar wil horen: luister naar je lichaam. Die geeft zo goed aan als je over je grenzen gaat. Negeer je het en ga je te ver door dan zal je lichaam nog duidelijker aangeven dat je te ver gaat met alle gevolgen van dien.
    Maak eens een lijstje van wat de voordelen zullen zijn van een ander leven kiezen en wat de nadelen daarvan zullen zijn.
    Maak dan je keuze. Ik ben veel te lang doorgegaan en ben nooit meer de oude geworden. Ik wilde niet naar mijn lichaam luisteren. Nu luister ik gewoon goed wat t aangeeft, moet ik rusten dan doe ik dat, moet ik mensen/dingne uit mijn leven schrappen dan doe ik dat ook. Mijn lichaam heeft altijd gelijk. dikke kus en sterkte.

    Like

  5. Lieve schat – nee, je kent me niet.. – toen we onze eerste kindje mochten gaan ophalen, toen moest ik (ook) kiezen. Die baan waar ik zo lang voor gewerkt had. Of dat gezinsleven waar ik zo naar verlangd had. Want béiden, nee, dat trekt mijn lijf niet. Dus ik koos. En ja, dat voelde een klein beetje als opgeven. Maar in de laatste 5 jaar heb ik zó vaak ervaren hoe goed die beslissing is geweest, dat ik nu, nu ik iets zag waardoor ik dacht 'ik ga het weer proberen'; nu ik steeds vaker gevraagd wordt 'ga jij nog wat doen', naar dat willen proberen heel bedachtzaam kan kijken om te zien of het niet mijn grote valkuil is: niet op willen geven, alles moeten kunnen, willen voldoen aan..
    Ik wens je veel wijsheid bij het maken van je keuze. En uiteraard een blijvende afwezigheid van pijn 😉

    Like

  6. als je al zo veel geprobeerd hebt, heb je gelijk dat je nu eens 'gewoon' verder wil met je leven en nodeloos energie verpillen aan het blijven proberen! ik vind dat je groot gelijk hebt! Succes en sterkte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s