Schrijven

Sinds ik de nieuwe versie heb van blogger merk ik dat ik van de leg ben, het werkt voor mij niet lekker en nergens staat iets duidelijk omschreven hoe of wat het moet.
Ik krijg zelfs verhuisplannen voor mijn blog!

Ik schrijf ook minder omdat het een soort blokkade is ,dat nieuwe blogger waar ik gauw bij denk laat maar zitten, probeer het morgen nog wel een keer.
En vandaag is het dus morgen 😉

Gisteren viel de brief van Nijmegen in de bus, 11 oktober mag ik daar komen. Ik was helemaal stom verbaasd want volgens de secretaresses van Nijmegen kwam ik vorige week nog niet in hun systeem voor en mag ik nu al binnen 2 weken komen.
Het gesprek met de huisarts was heel verhelderend, en goed, en hij drukte mij op het hart om toch echt vaker te komen.(Hij bleek al drie keer naar Nijmegen te hebben gefaxt..)
Om niet te blijven rond tobben met allerlei klachten zowel in het hoofd als in het lijf. Dat was zeker heel erg prettig.

Na het gesprek met de huisarts heb ik besloten dat Nijmegen het laatste is wat ik doe, ik ben eigenlijk doktersmoe. Mijn energie is al beperkt en ik kan wel stad en land aflopen om “de”oplossing te vinden maar ik ben bang dat ik dan een soort Don quichotte wordt en daar heb ik eigenlijk geen zin meer in.

Aan de ene kant is dat niet des mij, zal ik maar zeggen want ik vind dat je nooit mag opgeven. Maar ik geef niet op heb ik besloten, ik heb gewoon geen zin om steeds tegen muren aan te lopen.

Ik ga genieten van deze zondag met zijn mooie weer en lieve oervervelende kinderen 😉

Onderbuikgevoel

Het beroemde onderbuikgevoel, wat ik regelmatig nog wel eens wil negeren werd de afgelopen dagen weer enorm bevestigd.
Sinds ik op deze school werkzaam ben loopt er een stagiaire van mijn leeftijd voor de opleiding van onderwijsassistenten rond.
Ik gaf haar een hand en dacht, nare vrouw.
Uiteraard zei ik dit niet maar ik weet dan dat ik mij er niet te veel mee moet bemoeien aangezien dit tot heftige confrontaties kan leiden.

Door mijn ziek zijn was ik weinig op school en toen ik vorig jaar terug begon te komen merkte ik dat ik mij echt stoorde aan deze vrouw.
Er was iets, iets waar ik mijn vinger niet op kon leggen.
Een collega vroeg mij eens of ik haar wilde leren breien want ze wilde graag zo”n mooie ronde col. Een week later kwam ik op school en had deze vrouw de col voor haar collega gebreid omdat ze haar zo lief vond (en dit werd met kwelende stem gezegd).

Er kwamen nieuwe kinderen en ze nam er eentje onder haar hoede, de kleinste en iedere keer fotografeerde ze zichzelf met dat kind op schoot en mailde dat naar haar op dat moment zieke mentor. Ze beschreef zichzelf op facebook als de redder in nood. Ik kreeg er alleen maar kippenvel van.
Uiteraard nam ze een kind in de zomervakantie ter adoptie, en ook dit werd breed uitgemeten op facebook.

Ik was gemaakt vriendelijk en negeerde haar zoveel mogelijk. Dit was voor haar heel moeilijk te verkroppen. Ze ging openlijk gesprekken verstoren en vertoonde in mijn ogen zwaar kinderlijk , irritant gedrag.

Ineens was ze weg op school, ik las wat vage berichten en vorige week kwam ik op school en vroeg een collega waar ze was. Gelukkig die is weg zei de collega.
Ik was verbaasd naar toe maar prees mijn onderbuikgevoel, de collega vertelde dat ze de boel belazerde, en loog.
Een andere collega kwam van de week koffie drinken en die was ook zo verbaasd dat de vrouw in kwestie iedereen zo had belogen.

Wederom dacht ik , dat onderbuikgevoel, dat is zo gek nog niet 😉

Veeleisend

Wanneer ben je veeleisend? Deze vraag dook vanmorgen op in mijn verhitte brein toen ik van het zogenaamde kastje naar de zogenaamde muur werd gestuurd in het land der medici.

Een geruime tijd geleden vertelde ik u dat ik een second opinion zou krijgen. Ik kreeg een verwijzing van de huisarts en deze zou gefaxt worden.
Ik geef u een datum in dit jaar, namelijk 20 augustus. Dat was de datum dat mijn huisarts de verwijsbrief zou faxen. Hij vertelde er mij nog bij dat Nijmegen enorme wachttijden kent.
Ik vertelde hem dat mijn zorgverzekeraar hierin kon bemiddelen.

Ongeveer half september informeerde ik in Nijmegen of de brief binnen was gekomen.
Brief…welke brief, de mevrouw zette het hele secretariaat op de kop maar er was geen brief van een huisarts die mij doorverwees.
Boos belde ik naar de praktijk die uiteraard weer gesloten was omdat hij rondtoerde in zijn auto.

De week erop had ik een afspraak met mijn interniste die het verhaal enthousiast ontving van de second opinion , prima idee vond zij het want het Radboud kon vast iets voor mij betekenen. Zij zou de huisarts nog even opbellen dat haar brief naar hem er ook nog naar toe werd gefaxt.
De assistente belde mij trots op dat ik een brief kon komen ophalen waarop ik haar vroeg wanneer de brief gefaxt was, eind augustus was haar antwoord.
Ik gaf aan dat Nijmegen nog niets had. Vreemd zei ze, klopt het faxnummer wel.
Het faxnummer klopte, weer Nijmegen gebeld, die nog steeds niets hadden ontvangen.
Wederom de assistente gebeld, nu iets bozer, waarop ze zei, ik ga het gelijk doen…

Vanmorgen waagde ik weer een kansje, maar helaas Nijmegen had wederom nog niets ontvangen. Nu steeg mijn bloeddruk tot ongekende hoogte en zag ik elk mes in de la als potentieel middel om deze praktijk tot op het bot toe uit te roeien.
Gelukkig ben ik tot mijn zinnen gekomen en heb de interniste gebeld met de smeekbede of zij alst,alste, alstublieft de verwijzing wil faxen. De secretaresse hoorde mijn verhaal aan en zou direct aan het werk gaan.

Uiteraard bedacht ik mij nadat ik uit pure woede het tapijt had kapot geijsbeerd dat ik de huisarts ook moest bellen. Dit deed ik beleefd boos, zoals ik dat kan, en de assistente kwam weer met smoezen, faxnummer niet goed, en de mooiste vond ik wel dat er onderweg iets mis was gegaan.
Ik denk het ook zei ik tegen haar, onderweg dacht de verwijsbrief…weet je wat ik ga hier gewoon links, en kom heel ergens anders aan, en dat zeg ik tegen niemand.

Er kan wat fout zijn gegaan zei ze toen. Ik ontplofte en was des duivels, ik gaf aan dat ik tien keer sneller deze brief had kunnen brengen, zowel per postduif als per fax. Ik hoefde toch niet andermans werk te doen.
Inmiddels legde ze de schuld bij de huisarts, en heb ik daar donderdag een gesprek mee.

Maar ik ben de wanhoop nabij en doe een oproep, wie heeft er een huisarts die kan faxen? Meer eisen heb ik niet!

Brand

Gisterochtend belde mijn oudste dochter mij lichtelijke in paniek op. Mam , heb je de brand gezien?
Ik had even daarvoor wel veel brandweer gehoord maar er geen aandacht aan geschonken.
Kijk eens vanaf jullie dakterras, dan kan je het vast zien, zei de oudste.

Het dakterras zit aan onze slaapkamer vast en Meneer Williams lag uit te slapen op zijn vrije dag. Ik keek naar buiten en schrok enorm, het is net als bij de ramp.
Meneer Williams stond gelijk naast zijn bed en beiden kijken we verslagen naar de grote rookkolommen die zich boven de stad aan het vormen waren.
Inmiddels keek de jongste ook, nergens van bewust en riep dat is een grote brand.
Net als bij de ramp, he mam, zei de oudste nog.

Op weg naar de tandarts zag ik veel wegen afgesloten en ik moest met mijn fiets over grote brandslangen heen rijden.
Bij de tandarts was het het gesprek van de dag, later op school, waar ik een kop thee dronk ook.
En iedere keer zei iedereen, net als de ramp.

De ramp, is de vuurwerkramp die onze stad in 2000 trof. Die bij iedereen die het heeft meegemaakt op het netvlies staat gebrand.
Ik kan u de dag nog helemaal navertellen, 13 mei 2000, van voor naar achter en weer terug.En uiteraard heeft dat littekens achter gelaten in de stad en vooral bij de mensen.

De oudste en de middelste waren 8 en 4 jaar, op hun school hebben ze een boek geschreven over hoe ze ramp beleefden, en waar beide dochters in staan.
De een met een mooie tekst en de ander met een schilderij dat nog steeds bij oma hangt.
Maar de ramp is hier in onze stad een begrip.

“Gelukkig”ging het hier alleen om een brand, die vrij snel onder controle was, maar die wel weer de hele stad lam legde en toch weer heel veel emoties naar boven bracht.

Tandarts

Heeft u ooit een blogberichtje over de tandarts gelezen? Ik denk het haast niet want zoals vanmorgen bleek, was ik al een 1,5 jaar niet meer bij de tandarts geweest.
Uw mond met elk half jaar gecontroleerde tanden valt nu van verbazing open , ik weet het maar…ik ben als de dood voor de tandarts.
Uw mond mag weer dicht hoor 😉

Als klein kind had ik een vreselijk slecht gebit, iedere keer als ik bij de tandarts kwam en die lange trap naar boven liep dan had ik al angst en vrees voor de enge man.
Hij was groot en onaardig en mijn moeder moest altijd op de gang wachten, en dan keek hij in mijn mond en riep weer vier gaatjes!
U begrijpt wel dat een kind van 6,7,8…en ouder daar niet gelukkig van wordt. Hij zette dan de boor aan en hup vier gaatjes tegelijk. En ik vroeg regelmatig of het al klaar was.
De man werd dan boos en geïrriteerd en mijn angst groeide alleen maar.
Het was ook zo’n boor uit het jaar 1972 dus ook niet zoals tegenwoordig.
En denk maar niet dat als het klaar was ik iets leuks uit mocht zoeken, welnee , ik kon een snauw na krijgen omdat ik een traan had gelaten.

Blijkbaar dacht mijn volwassenen gebit, dat willen wij niet meer en ik ben nu gezegend met een prachtig stel tanden en kiezen. Ik heb drie vullingen in mijn mond, twee uit 1978, eentje uit 1996. Voor de rest heb ik geen verstandskiezen meer,die zijn ooit operatief verwijderd.
Maar de angst is diep, diep geworteld en zo verzon ik afgelopen anderhalf jaar smoesjes, terwijl Meneer Williams trouw ging met de kinderen, bedacht ik de ene na de andere smoes.

Maar het zat mij niet lekker, want overal gaan mensen om mij heen kwakkelen met hun gebit en ik dacht, koester dat prachtige stel nu in je mond gewoon!
Afgelopen maandag belde ik de tandarts en maakte twee afspraken voor mezelf en voor Meneer Williams met de kinderen, want mijn angst was zo groot, ik dacht ik wil geen kinderen en man om mij heen als ik daar lig.
De assistente riep vrolijk kunt u woensdagochtend om 9.00 uur? Ik verslikte mij gelijk in mijn kopje thee, zo snel al, ik schoot gelijk in de zenuwen.

Vannacht amper geslapen en ik was vanmorgen overal boos over en verdrietig en ik wilde niet en ik…leek net een klein kind.
Mokkend fietste ik naar de tandarts en nam plaats in de stoel.
Foto’s ,een controle, een vermanend woord om toch echt vaker te komen, tandsteen verwijderen en ik stond weer buiten.
Helemaal blij en trots op mezelf!
En u lacht en denkt de tandarts makkie….maar voor mij is het een enorme berg om tegen op zien, en nu weer te laten vallen voor 26 weken 😉

Verspilling

Verspilling vind ik al sinds ik een kind ben vreselijk, een broek kapot, mijn moeder gooide hem gelijk weg. Ik viste hem dan uit de prullenbak en keek of ik hem kon maken en als dat niet kon hergebruikte ik de broek weer voor reparaties en dergelijke.

Meneer Williams is opgegroeid in een welvarend gezin, daar werd de auto ingeruild als de asbak vol zat (bij wijze van spreke) ;-). Toen wij elkaar leerden kenden moest hij vreselijk lachen om al mijn reparaties en verzamelingen als dan , dan als producten.
Het was altijd makkelijk, een rits hier, knoopjes daar, noem maar op.

Inmiddels heeft Meneer Williams de tik overgenomen en zijn wij “zuunigerds”op en top aan het worden. We proberen zo weinig mogelijk te verspillen en staan altijd open voor krijgertjes.
Afgelopen vrijdag kwam Meneer Williams terug van een bezoekje aan zijn oom met een vuilniszak vol kleren en 5 goede pakken waar de kaartjes nog aan zaten. De oom vond de kleur niet mooi. Ik moet heel eerlijk zeggen, dat doet mij gewoon pijn.
Er zijn grondstoffen in verwerkt, er zitten mensuren in qua werken en als Meneer Williams ze niet had genomen had dan waren ze de vuilnisbak in gegaan.
De zak met kleren was niet helemaal wat bij Meneer Williams paste maar geen nood, ik belde mijn schoonzoon. Die nam de hele stapel mee en zo waren er ineens meer mensen gelukkig.

Nu wij een stuk gezakt in ons gezinskomen door mijn ziekte draaien we elk eurootje om en struin ik regelmatig marktplaats af op gratis af te halen spullen.
Ik heb al een stoere nieuwe fiets gescoord voor onze zoon, twee prachtige stoelen voor in het vakantieverblijf en vanmiddag gaat Meneer Williams een complete tienerkamer ophalen voor onze zoon. Gratis…
De man vertelde dat de hele bovenverdieping wordt gerenoveerd en dat hij er vanaf moest, er kwam nog een kast bij en nog een dit, en dat.
Wij wreven ons in de handen, een hele nieuwe kamer voor de zoon , voor niets!

Daar kan ik ontzettend van genieten, van hergebruik. Het valt mij namelijk op dat heel veel al weg wordt gegooid voordat het nog maar gebruikt is.
Gisteravond zag ik een nieuwsflits, verpleegkundigen gooien per dag voor 2000 euro aan medicijnen weg.
Daar schrik ik van, we zijn een welvarend land maar de prijzen gaan de pan uit stijgen en dit vind ik wel heel veel.
De verpleegkundige in beeld vertelde ook dat hij het management hierover had geïnformeerd maar dat ze er niets mee deden.
Over verspilling gesproken…

U merkt ik zit op de praatstoel als het over dit onderwerp gaat 😉
Zo kan ik mij ontzettend storen aan al de supermarkten die al die producten weggooien. De oudste heeft een tijdje bij een supermarkt gewerkt en als ik hoorde wat er weg werd gegooid, schandalig. En als het nu over datum was, kapot, noem maar op dan vind ik wat anders maar nee , dan zat er een scheurtje in een plastic zak van de luiers bijvoorbeeld.
Soms mocht mijn dochter wat meenemen maar meestal , hup de container in en weg ermee. Kunt u zich voorstellen hoeveel producten er op de afvalhoop komen waar nog heel veel mensen plezier aan hadden kunnen beleven?

Ga ik nu een leuk jurkje ophalen, ook via marktplaats gescoord, het was de kleur niet van de mevrouw, geeft niet hoor. Het is mijn kleur gelukkig wel 😉