Diagnose

De diagnose van de jongste was niet verrassend en de zaken waar hij tegen aan liep, niet onbekend. De behandeling was ook bekend en ook alle bijzaken van de diagnose staan al lang vermeld in mijn eigen herinneringen.

Wat er ontzettend inhakte was de diagnose kopp-kind, of meer een jonge mantelzorger. De psychologe durfde mij amper aan te kijken toen ze de diagnose uitlegde.
Omdat moeder langdurig ziek is, is deze diagnose gesteld en aangezien moeder ook ADHD heeft hebben wij deze diagnose gesteld.

Het verdere gesprek ging langs mij heen omdat ik zo hard mijn best deed om niet in huilen uit te barsten omdat ik mij zo verschrikkelijk schuldig voelde.
Er werd hulp aangeboden, in allerlei vormen en ik hoorde Meneer Williams allerlei dingen vragen en ik had maar 1 doel, naar buiten, weg, en vooral weg van deze diagnose.

Op de parkeerplaats vroeg Meneer Williams hoe ik mij voelde , want uiteraard had hij mijn reactie geregistreerd. “Je dook zo in elkaar, en liet het langs je heen gaan”,zorgelijk sloeg hij een arm om mij heen.
Ik werd heel boos, op mezelf , op het kl****te ziek zijn, op de hele wereld en ik faalde voor mijn gevoel weer. Zoals ik de laatste 4 jaar voor mijn gevoel al elke dag faal.

Ik was doodmoe en vertrok met de jongste en Meneer Williams naar ons huisje, waar de jongste en ik de tuin deden en hij mij mee hielp met het sjouwen van rommel en planten. Ik vind het ontzettend leuk om te helpen hoor, vertrouwde hij mij toe en weet je dan word jij ook niet zo snel moe.
Hij huppelde met een emmer en een schaar rond om vlierbessen te plukken, en toen ik hem zo bezig zag, zocht ik tekenen van een kopp-kind maar ik zag gelukkig alleen maar een 9 jarig jongetje met emmer , die bij elk geluidje rond keek en vertelde dat dit een super dag was 😉

Advertenties

23 thoughts on “Diagnose

  1. Ben er even stil van en weet niet goed wat ik moet zeggen. Maar je hebt zeker niet gefaald! Jongste kan zich geen betere, lievere en zorgzamere moeder wensen, dat is me uit je blogjes ondertussen wel duidelijk.

    Like

  2. Lieve Mevrouw Williams,

    Ik volg je blog nu al een hele poos. Heb veel respect voor de manier waarop je alles doet. Ik reageer normaal nooit, maar toen ik de term kopp-kind opzocht (ik had er eerder nooit van gehoord), moest ik gewoon reageren. Lieve moeder van 3, wat een ongelofelijk rare term voor iets wat zo ontzettend normaal is. Een kind dat zorgt is een kind dat zo ontzettend veel liefde voor zijn moeder voelt, omdat zij ook alles voor hem doet. Dit was altijd zo normaal. Maar in deze tijd van stickers, krijgt het een negatieve klank. Niets van aantrekken!
    Die gevoeligheid en zorgzaamheid is iets moois waar je met recht heel trots op mag zijn.

    Heel veel liefs
    Bianca

    Like

  3. Poe, dat is schrikken denk ik, als je dat zo verteld wordt. Wat vindt Meneer Williams ervan? Voel je niet schuldig iig. En lekker samen tuinieren/spelen, dat is toch super, ook die reactie van zoon?!

    Ben je van plan je zoon nu ook adhd medicatie te geven, of wat?

    Like

  4. Ach lieve, lieve mevrouw Williams,

    Ik kan me je reactie heel goed voorstellen, daar bij die psycholoog. Ik denk dat ik hetzelfde zou hebben gereageerd. Al wist ik tot net – na even googelen – helemaal niet wat een kopp-kind was. Nu dus wel een beetje en er gaan allerlei gedachten en vragen door mijn hoofd.
    1. Een diagnose/term staat er altijd op z'n meest zwart-wit. Dat geldt dus ook voor een kopp-kind en/of de desbetreffende ouder.
    2. Natuurlijk krijgt een kind er iets van mee als één of beide ouders ziek is/zijn.
    3. Hoeveel kinderen groeien er op in een gezin waar – zogenaamd – niets aan de hand is?
    4. Hoe fijn is het om als kind op te groeien bij deze lieve ouders, ook al is er één misschien niet gezond?
    5. Hoe fijn is het voor een kind om op te groeien bij een moeder die weet dat ze ziek is, daar een positieve draai aangeeft en van daaruit keuzes maakt voor haar gezin?
    6. Hoe fijn is het voor een kind dat zijn ouders er alles aan doen om zijn leven zo aangenaam mogelijk te maken?
    7. Hoe fijn is het voor dit kind dat de ouders daar alle hulp bij zoeken en zich niet binnen de muren van het huis verschuilen?
    8. Hoe erg is het voor een kind om met niemand te kunnen delen dat zijn “perfecte” gezin allesbehalve perfect is?
    9……en zo schiet er van alles door me heen. En kan ik alleen maar denken: wat zijn jullie goed bezig! En wat kun jij in al je openheid en kwetsbaarheid een voorbeeld zijn voor velen. En wat mag je blij zijn met mij, want ik ben een expert in het los- en afpeuteren van stickers 🙂

    Verder kan ik alleen maar zeggen: kijk naar je zoon, wat hij je vertelt en laat zien als jullie samen in de tuin bezig zijn. Dat is toch een cadeau! En die heerlijke warme arm van meneer Williams wil ik ook af en toe wel om mijn schouder 🙂
    Maar vooral: kijk naar jezelf. Wat ben je een geweldige, warme vrouw, moeder, vriendin en wat heb je ontzettend veel bereikt.

    Wil ik nog meer zeggen? Natuurlijk wel, maar ja hoe lang blijft Blogger geduldig hè, daar wil ik niet op gokken. De rest komt wel, binnenkort of later, gewoon privé…

    Liefs en xx Gea

    Like

  5. Ik wist niet wat het was, een kopp-kind …..
    Toch herken ik het wel, niet hier maar in het gezin van mijn broer en schoonzus. Laatste kwakkelt enorm met haar gezondheid, al járen, en mijn (gevoelige) nicht wordt daar (onbewust) lichamelijk maar vooral psychisch ziek van.
    Ik hoop dat jullie hier samen goed mee om kunnen gaan!

    Like

  6. Jeee, wat moet jij je vreselijk gevoeld hebben…
    Ik had hier nog een heel verhaal onder getypt, maar weer weggehaald…o.a. dat jij zo vol liefde altijd over je gezin schrijft…en dan hebben wij dus ook Kopp kinderen, want ik ben volgens de standaard normen psychisch ook niet goed…( Je weet wel, ik vind NIET leuk wat 85 % van de mensheid WEL leuk vind)
    ik heb met je te doen, maar knoop wel in je oren…het ligt niet aan jou!!Jij kan er ook niets aan doen dat je (vaak) ziek bent.
    Al die etiketjes tegenwoordig, da's gemakkelijk gezegd, ze doen dus onderzoek naar jou en van daaruit stellen ze de diagnose voor je zoon…het moet niet gekker worden.

    Like

  7. Misschien moet je heel eerlijk naar jezelf en je gezin kijken van buitenaf. Misschien zijn er toch wel dingen die jij verbeteren kunt, zodat je kind minder zorgzaam hoeft te zijn omdat de volwassenen (jij, maar ook andere volwassenen) de zorgen op zich nemen.

    Mijn zus is chronisch ziek en heeft net een dochtertje gekregen. Ik maak mij ook zorgen dat mijn nichtje later niet echt kind kan zijn omdat mama altijd moe is en veel slapen moet. Ze is nu al een hele lieve zoete baby, alsof ze het aanvoelt.

    Like

  8. lieve mevrouw williams,
    mijn zoon en dochter hebben veel over zich heen gekregen met de zware psychiatrische problemen (vele opnames oa) van hun vader, en mijn eigen daaruit volgende depressies. ze zijn nu 28 en 24, en sterke jonge volwassenen die volop in het leven staan, sociaal zijn, hard werken en leuke partners en vriendenkring hebben. Ja, ze zijn zorgzaam naar ons toe, en wat geeft dat? Ze leven gelukkig vooral eerst hun eigen leven.
    Ik reageer eigenlijk nooit op blogs, hoewel ik ze met veel plezier lees. Maar jouw verhaal doet me zo'n pijn, ten eerste hoe jij in een hoek wordt getrapt, en ten tweede hoe je kind een etiket opgeplakt krijgt. Je doet het fantastisch, wees daar alsjeblieft van overtuigd!! Elies

    Like

  9. Ik begrijp precies hoe je je voelt. Door mijn depressies is mijn dochter veel sensitiever geworden. Vaak doe ik me tegenover haar veel opgewekter voor dan ik ben, maar ze doorziet dat meteen. Het geeft een dubbel gevoel: ik vind het lief dat ze voor me wil zorgen, maar vind haar tegelijkertijd veel te jong.
    Van mijn man mag ik het niet, maar toch voel ik me schuldig omdat ik die depressie heb. En wist ik nou maar waaróm ik die heb…
    Lieve mevrouw Williams, kijk naar je kind en geniet. Als hij zo dartel om jullie heen loopt en opgroeit in een dergelijk warm nest, is dat de enige juiste basis voor de rest van zijn leven. Hou je taai en zorg goed voorjezelf,
    liefs Kakel

    Like

  10. ohwjee, ik schrik van dit bovenstaande verhaal. Wat herkenbaar. Ik heb hier ook een kopp-kind. Daar lopen ook al instanties omheen.
    Ik weet verder niet wat ik kan zeggen. Ik herken het (helaas) jouw gevoel is logisch maar zeker niet terecht. Sterkte!

    Like

  11. Wat naar om een diagnose als deze te horen over je kind. Ik herken het wel maar dan in de zin dat ik zelf als kind teveel met het wel en wee van mijn moeder bezig was. Inmiddels ben ik 44 jaar en nog steeds niet helemaal in staat los te laten wat een ander uitstraalt. En ik peil nog steeds veel te veel de sfeer als ik ergens binnenkom. Ik zie nu hetzelfde gebeuren met de kinderen van mijn zus en het erge vind ik dat dit niet wordt erkend door mijn familie. “De kinderen merken er niets van.” Vanuit mijn eigen ervaring kan ik je alleen meegeven dat het belangrijk is met je kind te praten en ook later te blijven erkennen dat het jammer is dat je vaak ziek bent, dat je het zelf ook liever anders had gezien maar dat jullie met elkaar een fijn gezin zijn en goed voor elkaar willen zorgen. Maar dat jouw zorgen niet zijn zorgen zijn. Ik wil je echt geen rotgevoel geven maar ik krijg kippenvel als ik lees dat je zoon je laat weten dat hij een superdag heeft gehad. Wie probeert wie te overtuigen? Meer dan je best doen (en dat doe je overduidelijk) is onmogelijk, daar hoef je je nooit schuldig over te voelen. Sterkte! Selma

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s