12 jaar

Ik knipper met mijn ogen en we zijn 14 jaar verder, we zijn zelfs vandaag 12 jaar getrouwd.
Zomaar ineens is het 12 jaar verder.
Hoe bijzonder is dat toch en dat na 12 jaar ik nog steeds denk, ach het rammelt en kraakt wel eens, maar het is nog steeds gezellig.

We zijn een leuke club mensen geworden na 12 jaar huwelijk, twee dochters, een zoon, een hond, een schoonzoon, een konijn en nog een klein hondje.
Soms ben ik bang dat we erg een eiland zijn geworden met onze eigen dingen maar aan de andere kant, het is wel een heel fijn eiland.

Het zit in een leuk huis, met leuke dingen en we genieten elke dag er weer van om naar ons eiland terug te komen.
En wie af lijkt te varen halen we terug, met liefde en met onze enorme enthousiasme voor ons eiland ;-).

We drinken er vandaag een heerlijk wijntje op, we eten een taartje, en we genieten van de dag.
We doen gek, we gooien er nog een aantal jaren tegen aan!

Verbijsterd

Al geruime tijd rommelt het met de jongste, het loopt niet lekker in de klas en hij is heel vaak sip en verdrietig.
We zijn al vaak naar school geweest en hebben van alles aangegeven.
Ik ben aardig geweest, ik ben onaardig geweest en ik ben boos geweest.

Vanavond hadden we een 10 minuten gesprek en ik had vanmorgen dit doorgenomen met mijn eigen directrice. Let hier op, vraag daar naar, informeer hoe het daarmee zit en denk eraan, ik wil je altijd helpen.
Met deze informatie in de achterzak gingen wij naar het gesprek.

Het rapport was verbijsterend, het was op alle fronten goed en de docent was zichtbaar nerveus. Goed he, ja het gedrag kan beter, maar ja, daar werken we aan.
Ik liet Meneer Williams nog wat vragen stellen en maakte mij op voor de strijd der titanen.

Beste meneer van mijn zoon, heeft u een handelingsplan voor zijn dyslexie? De meneer keek mij nietszeggend aan, een handelingsplan? Ja, want als een kind dyslexie heeft dan zit daar een handelingsplan op. Ik begreep dat er een vermoeden was van dyslexie” zei de meneer aarzelend.
Er viel een stilte…een zware diepe stilte. Ik haalde diep adem, maar van binnen brieste het paard woedend.
Beste meneer van mijn zoon, mijn zoon is onderzocht, heeft een officiële dyslexieverklaring. De meneer keek mij aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen.
Goh..dan zal ik die eens opzoeken…

Briezend ging ik over op het volgende handelingsplan, het gedrag. Want meneer van mijn zoon, hij heeft een officiële ADHD diagnose en hij heeft daar therapie voor.
Er is daar plek voor observaties en gerichte hulp voor in de klas.
Wederom keek de meneer of hij het in Keulen hoorde donderen.
Ijverig schreef hij mee, ik ga er naar vragen en zoeken hoor en neem zo gauw mogelijk contact op met jullie.

Verbijsterd liepen wij naar huis, wat in hemelsnaam werd daar op school gedaan?
Hoe kwamen hier kinderen vanaf? Maar de allergrootste vraag is toch wel..wat doen wij hiermee!

Bureaucratie

Vorige week heb ik de knoop door gehakt en zijn de papieren in orde gemaakt voor het aanvragen van de uitkering. Uiteraard niet zonder slag en stoot van mijn kant maar zowel de personeelsconsulente als ik hebben het gevoel met de rug tegen de muur te staan.
Het gaat beter , maar lang niet wat het zou kunnen zijn. Zit er vooruitgang in, soms wel soms niet. Het is al met al beter maar nog lang geen reserves om ook nog eens te kunnen werken.
Heb ik het goede pad bewandeld, ik vind het wel.

Geprobeerd, niet gelukt, nog weer proberen en dat heb ik aardig lang volgehouden, maar op een gegeven moment moet je zelf ook toestaan om de kostbare energie die je hebt niet meer te investeren in proberen.
Mijn werk is heel coulant, helpen met van alles en zo hebben we samen alle papieren ingevuld. Het was een enorme klus en toen de envelop eindelijk op de post ging was ik opgelucht.
Maar gelukkig daar kwam de bekende instantie gelijk al om de hoek met een boze brief na twee dagen. Foei, het is niet compleet wat u hebt ingestuurd en als u voor 23 november niet alles inlevert dan zwaait er wat.
In paniek mailde ik de personeelsconsulente die nog helemaal niets had gehoord.
Vandaag kreeg ik van de instantie wederom een brief of ik de uitkering wilde gaan aanvragen…..ehhh okay…wat nu weer.

Wederom een mail richting het werk en gelukkig bleek het alleen maar te gaan om iets simpels, althans dat vonden de personeelsconsulente en ik.
Het werk had alles op eigen papier ingevuld, uiteraard helemaal fout, nee niet wat er geschreven was maar het was op het verkeerde papier geschreven.
Tjonge jonge, wat een enorme fout van onze kant, we begrijpen gelijk dat ambtenaren bij de desbetreffende instantie alleen maar hun eigen formulieren kunnen lezen.

Ik vroeg mij al af hoe dat daar op het kantoor toe ging.
“hee piet, nog wat nieuwe aanvragen vandaag?’
“Ja kees, ik zie hier een aanvraag maar die is niet compleet’
“eigen papier gebruikt he, kan ik niet lezen……

Zouden zij thuis ook hun eigen papier hebben? En hoe zit het dan met het toiletpapier ;-)?
Ik dwaal af, inmiddels ligt alles er, en ben ik erg benieuwd naar het vervolgtraject.
Uiteraard op eigen papier, anders kunnen ze het niet lezen 😉

Categorie

In de categorie “nooit aan gedacht ” de uitslag van Nijmegen.
De dame in kwestie kon eigenlijk niets vinden, behalve dan cvs, fibromyalgie en migraine en ADHD en vermoeidheid.
Maar zoals ik eerder zei, zei de mevrouw , uw gewicht.

Ik ga u verwijzen naar een obestitaskliniek. Helaas niet bij u in de buurt, die zitten namelijk veelal in het westen van het land of in Arnhem.
Dat het mij niet handig leek in eerste instantie qua afstand en dan in combinatie met de vermoeidheid werd overruled met het idee dat als ik afgevallen was ik veel minder moe zou kunnen zijn.
Ze gaf daarvoor geen garantie maar het zou zomaar kunnen.

Ik vroeg haar wat ik in de obestitaskliniek ging doen? Ze gaf aan dat ik dan met de psycholoog en diëtiste kon praten over wat ik at en dat ze dan mij daar mee konden helpen. Maar beste mevrouw de interniste dat heb ik al veel vaker gedaan en dan werd ik weer naar huis gestuurd omdat ze niets bijzonders aan mijn eetpatroon konden ontdekken en nee, ik ben geen koelkasteter of een nachtbraker, ik lepel de chocopasta niet uit de pot, zet geen pakken hagelslag aan mijn mond (dit hoorde ik ooit eens van een collega).

Ook zit ik nooit met een wijntje en een kaasje op de bank, want als ik dat zou doen zit ik het einde van de week met een te strakke boek.
Maar zei ik tegen de interniste kunt u mij vertellen waarom ik na vanochtend een eind te hebben gefietst, koffie gedronken te hebben bij een collega en weer terug te hebben gefietst nu koorts heb?
En ik inmiddels al weer twee dagen moet bijkomen.
De stilte was oorverdovend, ik denk toch dat de obestitaskliniek de beste optie is voor u ,mevrouw.

In de categorie “nooit aan gedacht” was dit de beste optie voor een gepromoveerde interniste.
Moet eerlijk zeggen ik had hem nog niet gehoord in mijn zoektocht naar de oplossing voor mijn gezondheidsprobleem.
Ben ik terug bij af? Welnee, ik ben bevestigd in mijn gevoel dat deze mevrouw mij zag en gelijk wist wat ik had, en daardoor alle andere signalen miste, want beste mevrouw de interniste , ik heb een tijdje psychologie gestudeerd en in een college gaf een professor aan dat dat een van de grootste valkuilen was.
Gelijk een diagnose stellen bij binnenkomst en dan naar alle tekenen zoeken die, die diagnose zal bevestigen.

En zeg nu zelf overgewicht is erg zichtbaar en kan je elke gezondheidsprobleem aan op hangen, dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!

In de herhaling

Er was een mevrouw heel trots op haar gebit
Ze liet aan iedereen zien, ze had gebeten op een pit
Hoe goed het bij de tandarts was gegaan
Daar was ze zo trots op als een..

Blijkbaar dacht haar gebit, als ze dat kan verduren
Geven wij haar nog iets om over te borduren
Nu mist er een stuk vulling
En gaat de mevrouw weer naar de tandarts

Toch zei ze tegen haar man
ik maak hier geen gewoonte van!

Accepteren

Accepteren is de laatste 4,5 jaar een woord geworden wat ik bijna dagelijks moet gebruiken. En ik kan daar enorm van balen. Ik wil namelijk niet altijd accepteren, ik wil ook wel eens schoppen en boos zijn en balen..en..noem maar op.
Maar heel vaak begrijp ik ook dat al het bovenstaande totaal geen zin heeft, ik zal toch moet accepteren.

Het afgelopen weekend waren Meneer Williams en ik met z’n tweeën. Heerlijk was dat!
We hebben ons 2 dagen zo vrij als een vogel gevoeld. Gistermiddag gingen we het bos in met onze nieuwe telefoon cq camera.
Fotoprogramma’s uitgewisseld en vele foto”s gemaakt.
We voelden ons net de twee kinderen die nu ergens aan het logeren waren 😉

Meneer Williams maakte een foto van mij en die kon voor het eerst, sinds het ziek zijn mijn waardering krijgen. Heel veel foto’s vind ik niet leuk van mezelf. En ik vroeg mij af hoe dat toch kon.
Tijdens het opruimen van de secretaire kwam ik een foto tegen die gemaakt is vlak voor mijn eerste operatie.
En ineens begreep ik waarom ik de foto”s niet leuk vond. Ik kan namelijk niet accepteren dat als ik in de spiegel kijk , ik niet meer die vrouw ben.
Niet alleen qua uiterlijk maar gewoon qua alles.

Maar het meest baal ik van mijn haar, ik was dus zoals bovenstaande foto laat zien gezegend met een prachtige bos krullen, het was mijn handelsmerk zeg maar.
En tegenwoordig hangt de krul vaker op uit dan op aan. Ook voelt mijn haar als een dun en pierewaaierig bosje.
Dat is dus iets wat ik echt niet kan accepteren!

En zo zit mijn haar nu 😉

Schrik

Gisteren was ik op bezoek bij een vriendin, ik had haar al een tijdje niet gezien en had mij er erg op verheugd.
Bij binnenkomst merkte ik al op dat het er pijnlijk netjes was, zo netjes dat je je zelf al teveel voelde.
“De bank anders? “vroeg ik onschuldig want zoveel nettigheid was ik niet gewend.

Nerveus ging ze zitten en schonk een kopje thee in. Er werd niets bij geserveerd terwijl anders ze de heerlijkste dingen bakt. Ik had een leuk tijdschrift en een boek meegenomen over cupcakes bakken en ze keek er wat bedroefd naar. Leuk zei ze maar weet je ik ben te perfectionistische voor het bakken van cupcakes.
Ik moet dan altijd net zo lang doorgaan tot het helemaal goed is.

Ze vertelde hoe ze alle spullen in huis aan het verkopen was, omdat ze ruimte wilde hebben. Boeken werden verkocht en het moest leeg.
Ik wist mij eigenlijk geen raad met de situatie omdat het zo haaks stond op wat ik eerder van haar kende.
Ook vertelde ze over haar therapie, en dat ze volgens zichzelf uitbehandeld was. Ze had enorme paniekaanvallen en had er lorazepam voor gekregen.
Ik schrok daar best wel van, ik heb het middel ook gekregen ooit eens voor een operatie uit. Het neemt al je remmingen weg, ineens denk je dat je alles kunt zeggen en doen.
Wanneer neem je dat dan vroeg ik haar. Als ik maar iets in mijn buik voel van een paniekaanval en dan hebben we een leuke avond.

Maar zei ze , de doktoren willen je het amper voorschrijven hoor. Je mag er maar twee per maand of zo, wat een flauwekul. Ik keek haar heel verbaasd aan. Het is best zwaar spul hoor, is er geen andere oplossing?
Maar ze schudde ferm haar hoofd. Wil je nog wat drinken? Ik heb alleen water of aanlenglimonade.
Bijna viel ik van de stoel, dit had ik nog nooit meegemaakt van haar.

Ik werd gered door de bel van mijn mobiel, of ik naar huis wilde komen. Anders negeer ik dit soort telefoontjes maar ik heb het aangegrepen.
En het spookt maar door mijn hoofd, hoe kan deze hartelijke goedlachse dame ineens in een nerveus wrak zijn veranderd? In een relatief korte periode…daar ben ik heel erg van geschrokken.