Paas verdriet

Pasen betekent voor mij niet zoveel. Toen ik werkte was het lekker een dag extra vrij maar verder, ach het knutselen rondom de Pasen vond ik erg leuk.
Ik heb ook wel brunches georganiseerd , veel mensen, veel eten, veel drank, ook erg leuk maar de laatste jaren doen we rustig aan.
Meneer Williams moet altijd een van de dagen werken en dan zijn we lekker thuis.

Wat Meneer Williams altijd doet is lekker koken, en verast hij ons met een heerlijke maaltijd.
Gisteravond hadden we ook al lekker gegeten en zag ik ineens dat hij mijn favoriete toetje had gehaald.
Het toetje wat ik heel zelden eet, ivm de berg calorieën die het bevat.

Mag ik alvast een heel klein stukje , vroeg ik likkebaardend. Tuurlijk zei Meneer Williams maar het is wel paastiramisu.
Ehhh paastiramisu??? Waarom geen gewone? Nu eet Meneer Williams zelf geen tiramisu, die weet dus niet dat tiramisu gewoon echt in zijn eigen originele staat moet zijn.
Ik bekeek de doos en er bleek ananas aan toegevoegd te zijn…ananas en Pasen…?
Gelukkig beschik over een goed associatievermogen en dacht ananas is geel en Pasen wordt ook altijd in geel uitgebeeld dus de makers zullen dit wel bedacht hebben.

Ik nam een klein stukje en moest bijna huilen, wat smaakte dat vreselijk vies! Ik werd er verdrietig van. Wie had dit bedacht! En iedere keer als ik de koelkast open doe, moet ik diep zuchten..paastiramisu..
De middelste die had ook een klein stukje geproefd en was ook diep teleurgesteld.
Ik ga nu toetloos door de Pasen heen, gelukkig is het gauw hemelvaart heb ik bedacht dan koop ik zelf mijn tiramisu zonder tierelantijnen!

Advertenties

Gupta

Lieve Ashok,

Inmiddels mag ik je zo wel noemen aangezien we elke dag toch zeker een uur met elkaar doorbrengen. Jij vertelt veel en ik val van de ene in de andere verbazing. Wanneer heb ik zo”n begripsvolle man ontmoet? Die precies wist hoe ik mij voelde en het kon beschrijven en die vriendelijk bleef kijken ook al lukte de oefeningen niet in 1 keer.

Je laat mij dingen doen die eigenlijk zo voor de hand liggen, maar die zomaar werken, terwijl iedere arts mij aan de pillen wilde hebben, afvallen, gewoon doen of wat dan ook.
Ik geniet van de dagen, sinds ik jou heb ontdekt en merk heel langzaam vooruitgang.

Zo kon ik beren verslaan die al jaren rond mijn bed liepen in de nacht en lijkt het wel alsof de dagen ineens veel langer zijn met leukere dingen erin.
Lieve Ashok, elke ochtend word ik wakker en kijk naar de datum en naar de stappen die ik volg en volgen ga.

Ik ben tevreden en blij je ontdekt te hebben en heb er vertrouwen in dat het goed komt!
Met jou versla ik die amygdala wel!

Dikke knuffel (op afstand) van Mevrouw Williams

Feestjes

Om 12 uur vanmiddag viel de deur achter de laatste gast dicht! Het feestweekend van de jongste zat erop.
Het was geslaagd, het was gedoseerd en het was gupta-proof en het was volgens de jongens het leukste feestje ooit!

Vrijdag begonnen we met traktaties op school en om drie uur haalden we hem op van school, reden naar oma om met oma schoenen te gaan kopen.
Hij vond het helemaal super en mocht van oma prachtige schoenen uitzoeken. Ik had nog kortingsbon van de zaak en gaf deze aan mijn moeder. Dat hoeft toch niet, stribbelde ze tegen maar ik vind een kortingsbon van 10 euro echt wel waard om te gebruiken.
De 10 euro kreeg de jongste en niet voor in de spaarpot deze keer zei ze heel nadrukkelijk.
Laat nu tegenover de schoenenzaak een speelgoedzaak zitten!

Terug naar huis waar we heerlijk gingen gourmetten met zijn oudste zus en zwager erbij. Mijn moeder was helemaal gelukkig want in haar eentje gourmetten deed ze nooit. Ze genoot met volle teugen van het samen zijn.
Meestal gooien we alle familie en vrienden op een hoop en is het 1 drukke middag waar we uitgeput van zijn maar daar hadden we dit jaar geen zin in.

Zaterdagmiddag om 17.00 uur kwamen zijn drie vriendjes en werd er heerlijk patat gegeten. We reden daarna naar de sterrenwacht hier in de buurt. Het was ijskoud en pikkedonker. De sterrenwacht staat op een van de donkerste plekken van Nederland.
De jongens mochten eerst rondkijken en we kregen daarna een film over ruimtereizen. Ze waren er alle vier stil van. Toen kwam het hoogtepunt, de telescoop. We gingen naar boven , waar de wind waaide en het zo immens koud was…maar mooi!
Ze waren er allemaal stil van, en we bekeken de maan , alsof hij zo dichtbij was.
Daarna het planetarium, waar we uitgezakt in heerlijke stoelen naar boven mochten kijken.

De jongens waren er stil van, wat geweldig was dit. Een jongetje kwam een paar keer naar ons toe,wat geweldig dat ik mee mocht zei hij steeds. Zo ontroerend vond ik dat!
Thuis lagen er drie matrassen klaar, en rolden de jongens erin.
Vanmorgen om 9.15 uur was de eerste wakker en haalden ze met z’n drieën lekkere broodjes. Een ontbijt met kinderchampagne en lekker kletsen.

Wij kijken met z’n allen super tevreden terug op deze verjaardag en zijn verjaardagsfeest. Maar neemt niet weg dat ik heerlijk geniet van de rust op dit moment!

10 jaar


Huize Williams is omgedoopt tot een tiener residentie met de verjaardag van de jongste!
Ik heb even geknipperd met mijn ogen en deze prachtige jongen was gisteren nog een lieve baby van bijna 8 pond en 52 cm.
Mijn makkelijkste bevalling, en na een uurtje liep ik al weer rond en wilde ik graag naar huis.

Maar mevrouw, een oudere moeder(36 😉 blijft zeker een nachtje extra in het ziekenhuis. En zo bedacht ik mij de hele nacht van alles terwijl het kleine jongetje de hele nacht doorsliep.
Het was een mooie,lieve baby die niet van eten hield en een tengere peuter werd.
Vliegensvlug, razendsnel en hartveroverend.

Inmiddels is het een tiener,slaat de arm om mij heen en vraagt geregeld of het gaat. Kan lieve dingen op het juiste moment zeggen en wil niets liever dan de hele dag buiten spelen en rondrennen.
Kijkt vreselijk op tegen Meneer Williams en wil hetzelfde zijn.

Mijn geweldige zoon, van harte gefeliciteerd en nog vele jaren in gezondheid en geluk!

Het verjaardagscadeau

Ieder jaar vragen wij aan de kinderen wat ze voor hun verjaardag willen hebben. Met het klimmen der jaren maken ze steeds verstandigere keuzes (in onze ogen ;-).
Vorige week vroegen wij aan de jongste , wat wil jij voor je verjaardag hebben?

We hadden al weken lang hetzelfde antwoord gehoord, een dino robot. Geen flauw idee wat het was, gingen we samen naar de speelgoedwinkel.
Uit het magazijn werd een grote dinosaurus, ongeveer ter grootte van onze cocker spaniël en je kon deze laten lopen en besturen.
Het kwijl liep de jongste zowat uit zijn mond en dit was het summum.
De prijs viel ons tegen dus wij beloofden hem na te denken over het cadeau.

De ikea die om de hoek zit werd ook aangedaan en hij zocht voor zijn kamer een stoer nieuw dekbed uit. De kamer die opgesteld stond vond hij super en wij stelden hem voor dat we ook voor een room-make over konden gaan.
En dan de dino robot niet? De teleurstelling droop van zijn gezichtje, zo in onze schoenen en ziel.
Zo mooi vind ik dit ook weer niet hoor, zei hij toen en liep weg.

Ondertussen kregen wij een kleine discussie, ging het om het geld, nee dat was het niet, wij vonden de dino robot niets.
Maar het is zijn verjaardag, en wij vragen aan hem, wat wil jij hebben voor je verjaardag?
Opvoeding,pedagogiek, jeugd teleurstellingen en dat allemaal in een luttele 10 minuten ,passeerden ons gesprek.

Samen gingen we een hapje eten en bespraken het nog eens met z’n tweetjes. Buigen wij eigenlijk niet altijd zijn verjaarscadeau”s niet altijd bij? Wat voor signaal geven wij daar mee af? Zeg maar wat je wilt, maar je krijgt het toch niet? Dat idee had Meneer Williams heel sterk.
Zelf vind ik dat je niet alles geeft wat een kind wil. Als hij in de supermarkt loopt vind hij alles leuk, lekker en geweldig. Standaard is mijn antwoord nee, als de jongste iets voorstelt.

Verjaardag vind ik toch wat anders, stel ik vraag een theepot en iemand komt met pannenlap. Want theepotten, daar heb je er toch al zoveel van. Pannenlappen zie ik niet liggen in je keuken,dus die heb jij nodig.
Zou ik niet echt leuk vinden.

Inmiddels staat er een groot pak in huis, met dino robot. Voor het eerst in 10 jaar , iets gegeven wat hij echt zelf wil en niet wat enorm verstandig of handig was.
Nu kijken of de rest van onze huisgenoten er ook zo over denken 😉

Cultuurverschil

Onze jongste wordt vrijdag 10, hij verheugt zich er enorm op. Bovenaan zijn verlanglijstje stond heel hoog genoteerd, slaapfeestje.
Onze ervaringen met slaapfeestjes zijn niet echt heel positief, maar goed meisjes zijn anders dan jongens..hopen we toch in het kader van de slaapfeestjes 😉

We bedachten een programma, en bedachten ons ook,we houden het heel klein, drie kinderen mag hij uitnodigen.
Een spannende avonduitje, naar de sterrenwacht in een bos hier in de buurt, daarna lekker keten en dan met z’n allen in de woonkamer slapen.
Ontbijtje de volgende ochtend en huppakkee kids weer naar huis.

Het was voor de jongste wel even zoeken naar de drie kinderen die mochten komen, uiteraard zijn beste vriend, en de overbuurjongen/beste tweede vriend en nog een vriend.
Uitnodigingen gemaakt met z’n tweetjes,de jongste was helemaal blij ermee en ging de uitnodigingen rondbrengen.

Tijdens het avondeten zaten we te praten en zei de middelste ineens, goh de overbuurjongen blijft niet slapen. We keken haar heel verbaasd aan, ach…bedacht ik mij ineens de islamistisch school.
De Nederlandse overbuurvrouw is met een islamitische man getrouwd en de overbuurjongen gaat elke zondag, van 9 tot 3 naar de islamitische school.
Ik heb daar zelf nogal mijn vraagtekens bij.

Vorig jaar op een verjaardag van een van de buurmannen vroeg een andere buurvrouw of het nu zoiets was als catechese of zondagsschool maar het bleek een echte opleiding te zijn.
Arabische taal, uiteraard de koran en veel bidden en de hele riedel herhaalt zich dan van 9 tot 3 uur.
Het wordt in de moskee gegeven.

De overbuurjongen is een jongen die op zijn tenen loopt als het om schoolwerk gaat. Mama ,vertelde de jongste eens, H moest overgeven omdat we een overhoring hadden.
H staat letterlijk onder spanning, ik vind er voor een 9 jarige nog weinig kind aan. Vaak als de anderen buiten spelen moet H werken aan school, gewone en islamitische school.
H is zeer ouwelijk voor zijn leeftijd en kan zich ook moeilijk uiten.

Manlief en ik hadden na het eten een onderonsje erover, en we zaten zelfs te fluisteren naar elkaar dat we het toch complete onzin vonden, en dat het toch zo leuk zou zijn als die jongen gewoon eens lekker kon feesten en kind zijn.
Vanuit mijn studie en werk weet ik een klein beetje hoe deze cultuur in elkaar steekt en zie ik dit veel vaker gebeuren.
Alleen…we zijn hier in een ander land dan waar vele andere kinderen opgroeien. Kinderen die kinderen zijn, en die lekker buiten spelen en naar feestjes gaan. Kinderen die niet van alles ingeprent wordt.

Het is echt een cultuurverschil, ik weet het, maar ik heb er wel moeite mee. Ik wil het wel respecteren maar ik vind het zo moeilijk als ik kijk naar de aard van het kind in zijn algemeen.
Een 9 jarige of bijna 10 😉 mag toch gewoon nog kind zijn, lekker genieten van buiten spelen, en ongedwongen met zijn vrije tijd omgaan?

We twijfelen nog of we met zijn ouders moeten gaan praten of er een uitzondering mag worden gemaakt, maar zijn ook bang om op tenen te stappen.
Ik vind het heel erg moeilijk.

Hondenspam

Even hondenspam,is ze niet geweldig lief, schattig en snoezig en….ze is echt vreselijk leuk.
Ik vergeet gewoon even dat ze aan alles kauwt wat ze tegenkomt en dat ze iedere 2 uur staat te springen om naar buiten te gaan en dan het liefst een hele verre wandeling.

Zo dat was het weer voor vandaag, de hondenspam 😉

Verdrietige vriendinnen

Op dit moment heb ik twee hele verdrietige vriendinnen, ze rouwen allebei om het missen van een geliefde, en dat snap ik gelijk.
Ik rouw ook met ze mee en vind het ook erg moeilijk om niet te veel te troosten.
Ik heb namelijk de neiging om de hele dag te roepen, gaat het goed, wil je nog iets, kan ik je nog iets geven, zal ik nog even langskomen, wil je nog….
Het voelt heel onrustig in mijn hoofd en s”nachts lig ik te malen of ik wel genoeg troost bied.

De ene vriendin laat zich ook veel makkelijker troosten, die praat met mij en gisteren had ik mij de hele dag ingehouden om niet te bellen, what’s appen of wat dan ook,omdat ik het gevoel had dat ze even rust wilde (van alles).
Aan het eind van de dag heb ik haar een lief berichtje gestuurd waar ze direct op reageerde.
Gelijk vertelde van de dipdag, en wij toch in gesprek kwamen over het verlies van haar hond.
Ze vertelde van onze directrice die niet snapte waarom ze vrij had genomen de dag nadat de hond was ingeslapen.
Nu is onze directrice een apart verhaal, die heeft totaal niets met dieren, echt nul komma nul.
Ik zei tegen mijn vriendin ,ze hoeft het niet te begrijpen maar ze kan er wel begrip voor op brengen.

Verdriet is zo persoonlijk, toen mijn opa overleed is mijn moeder een jaar lang echt verdrietig geweest. Zo intens dat het leek alsof ze nooit meer de oude werd. Toen mijn oma overleed, ging mijn moeder na een week weer aan het werk, zij en haar moeder hadden een slechte band en mijn oma was al heel erg oud.
Niet dat ik niet verdrietig ben zei mijn moeder toen, maar het is anders.

Mag je niet verdrietig zijn als een huisdier overlijdt, vraag ik mij dan af? Voor mijn vriendin was het een van haar kinderen, ze heeft vier kinderen, drie honden, een poes en een enorm groot liefhebbend hart.
Toen de hond ziek werd, gaf ze al aan dat het net voelde alsof er een heel dierbaar familielid ziek was, en dat mag je zo voelen. Ik kan daar niet over oordelen, alhoewel ik het wel begrijp, maar ook begrijp dat andere mensen er anders over denken.

De andere vriendin heeft zich helemaal op de moeder van de vriend gestort. Samen de foto voor de rouwadvertentie uitgezocht en elke dag er naar toe. Ze zit uren bij zijn kist en neemt elk detail in zich op.
Als ik vraag hoe het gaat, is ze vooral moe. De vriend kende ze al jaren, en samen hebben ze heel wat meegemaakt.
Ik snap dit enorme verdriet gelijk, een beste vriend verliezen is dramatisch.
Toch heb ik het gevoel dat ik haar niet bereik, zoals ik mijn andere vriendin bereik.
Misschien komt het wel doordat ik er anders in sta? Niet dat ik het minder erg vind, maar het is toch anders merk ik.
Vanavond maar eens een kop thee gaan drinken bij haar.

Verdriet is zo persoonlijk en zo aangrijpend. Soms vraag ik mij af ben ik verdrietig om het feit of omdat ik mijn vriendinnen zoveel verdriet zie hebben.
Ik weet het niet, op deze dagen vervloek ik mijn gevoelige aard, mijn enorme gevoel voor aanvoelen, en de onrust die het met zich mee brengt.
Het doet mij denken aan een opleider die ooit zei, je grootste gift is ook je grootste valkuil.
Daar ben ik dan maar weer mooi ingevallen 😉

Rust in het hoofd

Na een hele aparte, emotionele week is er vandaag voor het eerst in het hoofd weer plek voor andere dingen. Voor een blog, voor een gezellig bezoek, voor de stofzuiger ;-).
Het was net een achtbaan waarin we belandden en het ging steeds sneller door, zowel Meneer Williams als ik hebben zoveel tranen vergoten deze week dat wij toch een gebedje hebben gedaan dat dit voor dit jaar toch echt wel genoeg was.

Door dit alles was ik bijna vergeten te vertellen dat ik afgelopen donderdag een gesprek heb gehad met de instantie die mij als huishoudelijke hulp aan het werk leek te willen hebben.
De meneer waar wij het gesprek mee hadden, was ontzettend aardig, behulpzaam en liet ons heel rustig en duidelijk twee kanten zien van de kwestie.
Hij gaf voor het eerst in deze situatie ,de instantie een menselijk gezicht.

Dat luchtte enorm op, dat gaf inzicht en zelfs nog nieuwe ideeën voor de toekomst. Uiteraard was het donderdag een verplichte tussendoor om naar deze meneer te gaan maar vandaag is er meer ruimte voor dit soort dingen.
Om ook eens na te denken wat deze meneer allemaal heeft gezegd.
Het hoofddoel van de meneer was om mij in een functie te laten terug vloeien in welke vorm dan ook, op mijn eigen niveau. Hij moest zelf ook heel erg lachen om die functies en vertelde dat vroeger er drie functies waren als je op dit % zat qua afkeuren.
Bruggenwachter, loempiavellenvouwer en in de rubberfabriek werken. Hij vertelde smakelijk over zijn vader die in een dorp hier in de buurt woonde en afgekeurd werd, jaren geleden en bruggenwachter moest worden. In deze omgeving is in geen velden of wegen een brug te bekennen 😉

Maar de meneer had wel leuke en ook realistische ideeën over werk en dat is wel het overdenken waard. Misschien had ik geluk dat de meneer zijn vriendin ook een chronische ziekte had die niet in het boek van de instantie staat waardoor er veel meer begrip van zijn kant was.

Ondanks de regen ga ik heerlijk genieten van dit weekend, mijn kleed met driehonderd bloemen wacht op mij, er zijn leuke films en ik ga gordijnen naaien voor het buitenverblijf!
Wens ik u allemaal een heel fijn en rustig weekend!