Ontlurkdag

Mijn zeer gewaardeerde collega blogster zuster Kliva riep 29 april uit als ontlurkdag.
Nu ben ik net als zij , erg benieuwd, wie er meeleest. Regelmatig krijg ik mail, en ik zie aan de stijgende cijfers dat er steeds meer mensen mee lezen maar wie zijn al deze mensen nu?

Mocht u denken, lurken, ontlurken ..waar heeft ze het over ?

Een lurker is een persoon die op internetfora, chatrooms, blogs of Wiki’s alleen meeleest, maar zelf (bijna) niets bijdraagt. Binnen het lurken kent men een aantal groepen; de eerste is geheelonthouder, dat wil zeggen dat deze helemaal nooit iets toevoegt. De tweede is iemand die zelden iets bijdraagt, slechts af en toe dus, de derde is een persoon die wel in bepaalde nieuwsgroepen, chatrooms of forums iets bijdraagt maar in andere alleen lurkt. Wanneer een lurker plots echt gaat bijdragen na een tijd lurken noemt men dat ontlurken. Dit kan echter ook van tijdelijke aard zijn. Men kan na actieve periode ook weer in de lurkmode gaan.

Laat u zien, alleen deze ene dag , dat zou ik erg leuk vinden!

Wens ik u alvast een fijne dag toe!

Kruis

Sinds kort ga ik naar de fitness bij de fysiotherapeute, onder haar deskundige leiding probeer ik de spieren wat soepeler te krijgen en de conditie wat op te vijzelen.
Ik vind het ontzettend fijn om dat daar te doen want ik ben dan in mijn eentje. Heerlijk , ik doe het in mijn eigen tempo, geen schreeuwende muziek of instructeurs.
De fysiotherapeute komt af en toe poolshoogte nemen en een beker water aanbieden maar dat is het.

Vorige week stapte ik de zaal binnen en stond er een hele energieke dame op de hardloopband. Het was een kordate dame waar de energie vanaf spatte. Ze deed haar mond open en ratelde aan 1 stuk door, onderwijl zette ze haar muziek aan op haar telefoon en probeerde daar bovenuit te komen.
Getverderrie, daar had ik geen zin in, ze vroeg heel uitbundig of ik haar telefoon te hard vond staan en ik zei heel voorzichtig dat ik dat vond.
Geen punt schetterde de dame. Ik was blij dat ze weg ging.

Vanmorgen liep ik de zaal binnen en zat ze er weer, ze maakte een terneergeslagen indruk en de fysiotherapeute vroeg naar haar leeftijd. Ze was een stuk jonger en ik maakte haar daarover een compliment.
Van het een kwam het ander en voordat ik het wist zaten we in een gesprek.
Over gezondheid, werk, leven, hoe te leven met…ongewilde kinderloosheid.
Ze vertelde over haar ivf behandelingen, alle kunstmatige inseminaties en de strijd om haar huwelijk te behouden.

Ik verontschuldigde mij, eigenlijk een beetje dat ik drie kinderen had, zomaar gekregen zonder moeite, en toen zei ze heel opgewekt dat we allemaal een kruis dragen.
Zij van haar ongewenste kinderloosheid, ik met mijn gezondheid.
En daar heb ik de hele dag over nagedacht, over een “kruis dragen”.

Ervaar ik het als een kruis, of zie ik het als iets wat op mijn weg is gekomen.
Vanavond schoof de nieuwe schoonzoon aan, we aten met z’n allen en het was gezellig. We hadden lol en het was leuk, en ik moest toch wel denken aan de mevrouw, die dit miste en die dat ook heel moeilijk vond.
Het knuffelen met de jongste had een andere dimensie, een soort gevoel van immens geluk, overweldigend eigenlijk.
Ook dacht ik aan haar woorden, nou helaas voor het werken, dan ben je toch alleen maar lekker moeder, wat uiteraard een dubbele lading had.

Ik vond het een bijzondere ontmoeting met bijzondere inzichten,en eigenlijk hoop ik haar vaker te treffen ;-).

Een glimlach

Een glimlach voor de moeder van het jongetje wat zo pest
Omdat ze haar huis is uitgezet en haar baan kwijt is
een glimlach omdat ze die zo hard nodig heeft in deze voor haar zo moeilijke tijd

Een glimlach voor de vriendin die oma is geworden
die helemaal roze straalt en van voor naar achter niet meer weet
hoe ze haar blijdschap moet uiten
een glimlach die zo verdient na het verlies van haar geliefde hondje

Een glimlach voor de middelste omdat ze zo verliefd is
een geweldige jongen heeft getroffen die lief en beleefd is
een glimlach die ze zo verdient na een periode waarin ze zich niets waard voelde.

Een glimlach voor mijnheer Willams die volgende maand alweer 12,5 jaar mijn man is
Een glimlach die hij zo verdient omdat we het zo zwaar hebben gehad de afgelopen
vijf jaar.

Een glimlach voor al mijn lezers, overal en waar dan ook
omdat een glimlach niets kost en veel geeft.

Dagjes weg en behangen

Donderdagmiddag 17.00 uur deed ik de deur open van mijn huis en liep vermoeid maar vrolijk naar binnen. We waren de hele dag op pad geweest. Naar Emmen in de auto, over Duitsland en de hele dag in het park, eerst in de dierentuin en daarna naar een soort indoor speelparadijs.
De jongste en zijn vriendje vonden het zo leuk, al vielen hun voeten er wel af ,volgens de jongens ;-).

Het was heerlijk in de dierentuin, het was er niet druk, strakblauwe lucht en veel wind. Het was prachtig om alle dieren te zien, we hebben genoten van het enthousiasme van de kinderen.
Het vriendje van de jongste komt uit een Albanees gezin, ze zijn gevlucht en hij kan daar veel over vertellen. Het is een rustig en lief mannetje, soms iets te rustig maar dat heft onze jongste snel op ;-).

Ik was vrijdag kapot, eerlijk is eerlijk. In de ochtend heb ik nog wat huishoudelijke klusjes gedaan maar s’middags lag ik uitgeteld op de bank, detective kijken onder een dekentje en stukjes missen omdat de ogen dicht vielen.
Wat was ik moe! Maar anders moe, meer moe zoals ik kende van vroeger, als ik veel gedaan had en ik hield een dag rust dat ik dan weer energie had.

Zaterdagochtend stond ik op en vertrok met de jongste naar het buitenverblijf, ik had een rol behang mee en Meneer Williams zei al kijk maar wat er lukt.
Ik had al jaren niet meer geklust en de eerste baan behang zat er op zoals mijn stiefvader vroeger zei geplakt door een dronken persoon ;-). Gelukkig was het glasvezel dus ik kon het snel corrigeren, maar al snel had ik er weer aardigheid aan en om drie uur nam ik een pauze, ik ging heerlijk in de zon liggen in zo”n zalige tuinstoel.
Voor mijn gevoel riep vijf minuten later een buurvrouw hallo tegen mij en schrok ik wakker, was het zomaar vier uur 😉
Zondag ben ik weer gegaan en ik heb het afgemaakt, en ook vandaag was ik weer moe toen ik thuis kwam, maar toch weer anders moe.

De aankomende week is druk met dierenartsbezoeken, kind wat allerlei feesten heeft en meneer Williams is vrijdag jarig. Ik doe het wel wat rustiger aan want ik merk dat de euforie mij soms overmoedig maakt, en de spierpijn in mijn armen is ook wel heftig.
Toch zie ik veel vooruitgang, en elke avond als ik slaap val kijk ik naar Ashok zijn uitgangspunten en de datum en voel mij nog steeds blij!