Gratis af te halen

Ik ben een enorm zuinige muis als het om spullen gaat. Weggooien gebeurt alleen als je er echt niet meer iets mee kan. Maar ik houd er ook niet van al die spullen te bewaren dus regelmatig zet ik het op marktplaats, of gratis af te halen.
Een ander blij maken met iets wat het nog prima doet is toch leuk?

Hadden wij een tijd terug, kiezels over van een renovatie in de tuin. Ik zette het op marktplaats om gratis af te halen en toen begon het feest.
-ik kom ze halen om 4 uur en dan niet op komen dagen
-kunt ze even komen brengen , onze auto is bij de garage
-ik heb maar een doos nodig mag dat ook (uiteraard maar dan weer niet komen)

U wilt niet weten hoeveel smoezen ik heb gehoord over het wel of niet komen. Ik begrijp dat niet. Wat is nu de kick, dat je een afspraak maakt met mensen en niet op komt dagen? Ik zie daar de lol niet van in, en zou het nu 1 keer gebeuren , nee keer op keer!

Afgelopen maandag hadden wij laminaat over van het vakantiehuis, een behoorlijke hoeveelheid en ik zette het op gratis af te halen.
De eerste meneer heeft mij wel 20 mailtjes gestuurd om daarna op de afgesproken tijd te mailen, of ie morgen kon komen…
De volgende wilde wel komen maar vroeg zich af of de planken al uit de grond gehaald waren.. Toen ik het bevestigde dat ze gewoon in de aanhanger lagen te wachten , haakte hij af….
Er was een mevrouw die wilde komen en op de afgesproken tijd mailde dat ze met zieke kinderen zat en de auto stuk en de kat van overbuurvrouw haar neef overleden was.

En toen was ik er klaar mee. Dat gezeur, dan gooi ik het wel weg riep ik naar Meneer Williams. Gisteravond klopte om 10 uur een student aan. Op zijn fiets, met twee plastic tassen of hij het laminaat mocht hebben.
Hij nam wat mee en vanmorgen zag ik hem weer scharrelen bij de aanhanger, met zijn fiets en plastic tassen.
Gelukkig dacht ik, wordt het toch nog hergebruikt!

Advertenties

Cadeau

Met het feest in het vooruitzicht gaan de mensen informeren wat wij willen hebben. We hebben al aangegeven geen cadeau”s te willen hebben. Maar wordt er dan gezegd dan willen we jullie toch wat geven.
Dat vinden we uiteraard leuk en we hebben gezegd of een envelop met wat je wilt missen , of hulp in natura.

Wij zijn ons terdege bewust van de financiële situatie van vele mensen en willen ze absoluut niet op kosten jagen. Het is ons feestje en we vinden het leuk als de mensen komen.
Daar hoeft voor mij niets tegenover te staan in de vorm van een cadeau of iets dergelijks.

Afgelopen weekend vroeg de oudste wat wij wilden hebben. Haar zusje en broertje hadden geïnformeerd wat ze toch moesten geven en ze wist het ook niet.
Nu had ik een tijd geleden een kleine poging gedaan om de badkamer te verven maar had het moeten staken omdat ik zoveel last kreeg van mijn spieren.
Ik keek al een tijdje tegen een half geverfde badkamer aan. En het contrast kon niet groter want het ging van mokka naar roomwit 😉 Een soort ying-yang plafond hadden wij 😉

De oudste had aangeboden om het te verven en ik zei tegen haar, dat vind ik nu een leuk cadeau. Afgelopen zaterdag was ze de hele dag druk.
.
Vrolijk babbelend verfde ze de hele badkamer en plofte af en toe eens neer voor een versnapering.
Megablij en trots was ik dus ook toen zaterdagavond de badkamer helemaal geschilderd was.
Ze had hem twee keer geschilderd en nu is het ook geen klein badkamertje dus een beste klus. Dat vind ik een supercadeau!

De schoonzoon was met Meneer Williams mee, de schoonzoon is electricien en helaas op dit moment werkeloos. Omdat in het vakantieverblijf overal nieuw electra moest had de schoonzoon aangeboden om dit overal te maken.

Zijn dit geen supercadeau”s? Wij zijn er heel blij mee!

Verwachtingen

Volgende week dinsdag zijn meneer Williams en ik 12,5 jaar getrouwd. Eerst dachten we, we doen niets, etentje kinderen ,zoiets. Later dachten we, ach het is toch wel heel erg leuk en we hebben aardig wat stormen overleefd dus toch maar iets.
Omdat we het iets nog geen vorm hadden gegeven begon ik al wel mensen uit te nodigen voor de 28e.
Houd het maar vrij, ik stuur een kaartje , want wat precies weet ik nog niet.

Deze week viel bij iedereen het kaartje in de bus en ik kreeg leuke reacties. We hebben iedereen thuis uitgenodigd voor een gezellige avond met hapje en drankje.
Tot mijn grote verbazing belde een vriendin op en zei lichtelijke geïrriteerd, dat het wel leuk was dat ik dit deed maar het veel te laat had verteld.
Deze vriendin die mijn getuige was op het huwelijk, zat enkele weken geleden bij ons in de tuin toen we haar de uitnodiging gaven.
We haalden op dat moment herinneringen op aan de dag zelf en haar man zei nog, goh veel feesten in mei.

Toen ze het zei viel ik even stil, wat moest ik hierop zeggen? Ze gaf aan dat ze geen oppas had dus dan maar even alleen kwam als ze tijd had. Eigenlijk was ik er al klaar mee, als het zo moet dan hoeft het van mij niet.
Ik gaf aan dat ze het al weken wist en dat ze zelf een voorstel had gedaan om uit eten te gaan.
Als dat zo is, is het mij ontschoten, ik zal kijken of het lukt.

Ik werd letterlijk en figuurlijk gered door de bel maar ik merk dat het mij niet lekker zit. Regelmatig bel ik haar en verontschuldigd zij zich altijd dat ze het zo druk heeft maar ja, zij werkt ook zegt ze er altijd bij.
Het wordt op een dergelijke toon gezegd dat ik denk, wat is het probleem toch? Dat ik niet werk, of dat jij zoveel werkt, of…?

Zijn mijn verwachtingen te hoog? Als iemand mij uitnodigt en zegt, ik heb er nog geen vorm aan gegeven,dan houd ik die dag vrij.Lijkt mij vrij normaal, vooral als ik pretendeer iemands beste vriend te zijn.
Want dat stoort mij nog het meest, dat ze overal zegt dat ik haar zo na aan het hart lig en dat ze zoveel om mij geeft.
Dan was het toch wel het minste om een avondje vrij te houden…denk ik dan…

Formulieren lawine

Ongeveer 10 jaar geleden sloot ik in blakende gezondheid een verzekering af voor als ik arbeidsongeschikt zou raken. Meneer Williams raadde dit aan en ik kon zo instappen voor een paar euro per maand. Ik ben nooit zo”n vooruitkijker of doemdenker maar goed, ik zette mijn handtekening eronder en stuurde het op.
Ik kreeg keurig een polis thuis gestuurd en ik heb er jaren niet naar gekeken.

Tot dat…ja tot dat het ineens allemaal heel reel en dichtbij kwam. Ik stuurde een formulier in om mij ziek te melden en dat was het begin van een zeer intens contact met Meneer X van de firma die deze verzekering verzorgd.
Meneer x komt uit Heerlen, en praat met een enorme zachte g. Als ik zijn telefoonnummer al zie verschijnen op mijn display dan ren ik al naar een geluidsvrije kamer en geef iedereen de opdracht mij niet te storen.

Meneer X praat snel, met zachte g en denkt dat ik helemaal thuis ben in zijn jargon, ook is meneer X niet een van de geduldigste. Veel van de termen snap ik niet of ik begrijp totaal niet wat hij wil. Gelukkig stuurt hij mij ook regelmatig brieven. Hij brengt mij dan op de hoogte van iets waarvoor hij ook al 2 keer heeft gebeld.
Vorige week belde hij mij op en ging vragen naar bepaalde formulieren die een andere instantie mij had toegestuurd.
Omdat ik hem niet goed begreep ontstond er een miscommunicatie. Diep zuchtend vroeg meneer x nogmaals om een formulier en toen verstond ik hem goed.
Ik las rustig op wat er allemaal op het formulier stond en hij was helemaal blij, hij kon een stap overslaan.

Nadat ons gesprek was beëindigd met de belofte dat ik een brief zou krijgen waarin alles stond wat hij net had verteld belde hij weer. Uitvoerig legde hij uit dat in de brief iets stond maar als ik dat niet had of kreeg, geen punt hoor gewoon vermelden.
Als ik al niet moe was , werd ik het toch wel van deze meneer.

Vandaag viel de beloofde brief in mijn brievenbus, voorzichtig keek ik de vragenlijst door en startte mijn printer om alles uit te printen wat ik 2 maanden geleden, gescand en gemaild had.
Toch had ik twee vragen en belde met angst en beven meneer x op die volgens de brief 5 dagen per week van 8 tot 17 uur er was om mijn vragen te beantwoorden.
Tot mijn schrik kreeg ik meneer y aan de telefoon die mij bijna toeblafte. Meneer x was er niet maar hij ging mij helpen, beide formulieren had ik FOUT ingevuld en zonder het ene formulier konden zij niet tot uitbetaling overgaan.
Ik gaf aan dat de instantie mij had ontheven van de sollicitatieplicht dus ik stond niet ingeschreven als werkzoekende.
Helemaal fout, ik kreeg eerst een ellenlange uitleg en toen zei meneer y zoals ik dus al kort en bondig zei…

De envelop zit nog niet dicht, het is wachten op 1 uitdraai, ging net de telefoon, meneer Y, mocht ik dat ene formulier morgen niet hebben dan stuurde ik de rest vast op. Want hij kende die instantie wel , daar kon het weken duren…een lichtelijk pot verwijt de ketel verhaal 😉

Wiebelkies

Mama, ik heb een wiebelkies! Ik inspecteer de wiebelkies en mopper dat ie beter zijn tanden moet poetsen.
Vanmiddag gaan we naar de tandarts zeg ik streng en dan krijgen we weer op ons kop. Hij kijkt mij heel lief aan en zegt dat ik dan maar even zijn tanden moet poetsen.

Tijdens de uitgebreide poetsbeurt zie ik ineens achterin een enorm gat, ik schrik ervan. Hij ziet mijn schrik en vraagt heel rustig, een gaatje?
Ik zeg, best wel een behoorlijke, de schrik slaat mij plaatsvervangend om mijn hart.

Inwendig word ik helemaal onrustig, boren, bah nee brr..naar ..noem maar op.
Hij kijkt mij aan en zegt cool , dat is toch met een verdoving , kan die kies ook gelijk eruit worden getrokken.
Hoe laat zijn we aan de beurt?

Mijn stoere zoon, ik hoop dat ie eind van de middag nog zo stoer is! En ik ga maar eens oefenen, want ik krijg altijd op mijn kop als de kinderen een gaatje hebben. Deze keer wil ik mij wapenen tegen deze preek.
Iemand nog tips?

Privacy

Sinds ik weet dat ik besta, ben ik dol op uren lang alleen zijn. Geen groter plezier dan een paar uur alleen per dag. Niet omdat ik dan iets wil doen wat de anderen niet doen , nee gewoon even geen gezeur aan mijn hoofd. Ook al is iemand stil toch kan ik de aanwezigheid ervaren als gezeur.

Dit komt omdat ik zonder dat iemand iets zegt ik diegene zijn stemming al aanvoel, of dat diegene iets van mij wil of iets met mij bespreken of..noem maar op.
Ook dit heb ik al zolang als ik het weet. Ik vind het een straf, een echte straf dat ik dit heb.
Ik kan jaloers zijn op Meneer Williams die regelmatig de signalen uit zijn omgeving mist (wat ook niet altijd handig is);-).

Ik heb er therapieën voor gevolgd, ik heb er heel veel verschillende uitleggen over gehoord en ik heb er medicijnen voor gehad. Weinig baat, het meeste helpt om gewoon een flink aantal uren alleen te zijn.
Dan ben ik ook een veel vriendelijker mens voor de omgeving. Als ik het niet heb, voelt het van binnen aan alsof er een elastiek wordt strakgespannen. De meest simpele vraag kan mij doen ontploffen.
Sinds ik ziek ben, heb ik vele malen erger. Ik schaam mij er ontzettend voor want ik kan meestal iedereen wel weg kijken.

Uiteraard heb ik het geprobeerd uit te leggen maar leg maar eens aan mensen uit hoe dit voelt. Vooral voor mijn huisgenoten kan dit heel moeilijk zijn.
Ik heb dan ook heel veel baat bij vaste uren waar ik naar uit kan kijken dat ik alleen ben en rust heb.
En dat laatste is een hangijzer geworden hier thuis, want de middelste heeft amper school, twee ochtenden en haar stage verloopt qua uren totaal niet vlekkeloos.

Waar ik al een beetje bang voor was, (chaotische stageplek) komt nu ook mijn huis binnen. Was vorige week de vakantie afgelopen besloot de stage mevrouw een week weg te gaan. In eerste instantie had ze de middelste beloofd dat ze mee mocht maar dit mocht toch niet. Dus toen was de middelste de hele week thuis…na twee weken vakantie.
En de middelste is een schat van een meid maar de hele dag iemand om je heen doet mij na een dag al het behang van de muur trekken.

Ik houd ervan om s”morgen na met de jongste te ontbeten hebben , te gaan mediteren, de dingen af te strepen voor die dag en dan begint de echte rust. Nu is de middelste thuis en die vindt alles gezellig. Die zit het liefst de hele dag bij mij op de bank of doet gezellige dingen met mij samen.
En het voelt dan alsof ik haar altijd maar afwijs, en daar word ik weer verdrietig van. Het is een ingewikkeld proces waar ik ook helemaal gek van kan worden.

Een oplossing weet ik ook niet, ik vind het heel moeilijk en dat komt mijn hele gevoel ook weer niet ten goede!

Het afscheid

Voor het eerst sinds maanden betrad ik weer de school en het viel mij 100% mee. Mijn oog werd gelijk getroffen door mijn vaste tijdsschrift en vakliteratuur, Leesgoed. Ook zij namen afscheid 😉
Een gesprekje hier en daar en toen op weg naar het mooie plekje in het bos waar het theehuis staat.

Het was er zo gezellig, de sfeer maar ook met de collega”s. Ik was ontspannen, ik was relaxt, ik vond het super.
Met allemaal een praatje gemaakt, en met de collega die naast mij zat heel veel informatie uitgewisseld, over hoe het is om overal moe van te worden en toch zoveel leuks in je hoofd te hebben.
Hoeveel druk je kan ervaren, en hoe soepel ik een speech afstak terwijl ik in mijn lijf alles voelde gieren.

Hoe verlegen ik werd van al hun complimenten over de cadeautjes en dat ik toch echt,echt de creatieve sector in moest.
Er waren heel veel verschillende theesoorten, en de etagères waren gevuld met de meest heerlijke dingen , ik kreeg een prachtig boek en bonnen voor een tuincentrum!!

Het was een middag die in mijn positieve boekje gaat. Ik verzuchtte al tegen Meneer Williams, waarom was ik nu nooit zo ontspannen met hun toen ik nog met ze samenwerkte?
Vandaag geniet ik na, van de leuke gesprekken, inspirerende woorden en merk ik dat het mij meer doet dan ik dacht.
Maar de directrice vertelde mij al, wanneer en waar ik ook wilde ik was altijd weer welkom en dat doet mij goed.