Sip

De laatste tijd ben ik wat vaker sip. Ik ben van nature altijd opgewekt en positief maar de laatste weken ben ik heel vaak sip. Alsof ik van heel veel dingen de leuke kanten niet meer zie.
Ik doe keurig aan alles mee, houd mij aan van alles, slik netjes mijn vitamines en loop elke dag met de honden.

En toch betrap ik mijzelf erop dat ik sip ben. Als er iets ernstigs gebeurd, moet ik vreselijk huilen. Dit ernstigs verschilt van een drama op televisie tot een verdrietig kind thuis.
Logisch zegt de 1 , je bent je baan kwijt, je leven is compleet anders dan je had verwacht, en dat landt nu, dus je bent sip. De ander denkt aan een vitamine d tekort en weer een ander verzucht dat mijn leven niet gemakkelijk is.

Het liefst zat ik de hele dag in het huisje in het bos, heerlijk onbereikbaar, met een minimum aan dingen om mij heen.
Het bereik is er niet al te best voor de telefoon en dat vind ik heerlijk. Ook kan ik er zalig wandelen zonder een hond te zien (behalve die 2 van mijzelf ;-).

Moet ik weer proberen te gaan werken? Dit popte van de week op, tijdens het gesprek met de instantie? De meneer vond dat ik rust nodig had, heel veel rust. Ik werd helemaal kriebelig van al die voorgestelde rust.
Toen kwam hij met het idee om jobcoach te worden. Toen wilde ik wel weer graag rust ;-).
Ik zag mijzelf echt niet als jobcoach, hij zag het helemaal voor zich. De opleiding a 5000 euro, en de intensiviteit van de opleiding, daar ging de goede meneer aan voorbij.
Volgens de meneer had ik last van tunnelvisie want ik wilde graag het onderwijs terug in als ik weer ging werken.

Ben ik daarom sip? Omdat ik graag mijn vak had willen uitoefenen en ik er achterkwam dat mijn vak zoveel zwaarder was dan ik aankon?
Misschien moet je hulp zoeken, opperde iemand. Ik gruwelde al bij de gedachten. Jaren van hulp lagen achter mij en ik had geen zin om weer op de bank te gaan liggen bij iemand en mijn levensverhaal uit de doeken te doen. Iets om sip van te worden 😉

Regent het vandaag ook nog eens, je zou er toch sip van worden!

Advertenties

24 thoughts on “Sip

  1. Ik herken je verlangen naar rust helemaal. Het is zeker niet een optie om daar aan toe te geven en je inderdaad terug te trekken in je huisje in het bos?

    En als je je diep van binnen naar je vak verlangt, is huiswerkbegeleiding dan een optie bijvoorbeeld? Dat je kennisoverdracht doet, maar dan in een vorm die beter bij je past?

    Hopelijk verdwijnen de 'blues' snel weer.

    Like

  2. Niet boos worden als ik het zeg maar kan het niet een oestrogeen tekort zijn (lees: het begin van de overgang). Ik heb ook zo van die tijden dat ik overal om kan huilen, gaat na een poosje gelukkig vanzelf weer over.
    Met mijn mindfulness coach had ik het er ook over. Zij zei: je blijft nooit in een stadium van eeuwige innerlijke rust. Net als je denkt dat het allemaal wel goed is zo, gaat er ergens toch weer iets kriebelen, zo steekt een mens nu eenmaal in elkaar.
    Hou je taai, liefs Karin

    Like

  3. Ik kan natuurlijk hier allerlei redenen op schrijven waar het aan kan liggen, de overgang, zomerdepressie, de afgelopen jaren…..
    Geef het tijd, doe de dingen waar je blij van wordt. Het komt weer goed. Zeker weten!!!

    Like

  4. Je hebt een lange periode van je werk afgesloten en je weet nog niet wat daarvoor in de plaats gaat komen. Ik ben toen mijn ontslag officieel was ook een tijd down geweest. IK was blij dat ik vh werk af was, want t was niet meer haalbaar, maar toch voelde ik me ineens erg in de steek gelaten. Wat nu? Niets meer om naar terug te keren als werken ineens weer wel lukt. Het heeft me best een tijd geduurd om dit te verwerken. Ik kan me voorstellen dat zoiets bij jou ook speelt.
    Of t is natuurlijk t verschrikkelijke weer…word je ook niet vrolijk van ;-0

    Like

  5. Hierin kan niemand je sluitend advies geven. Alleen jijzelf kan bepalen wat je wilt gaan doen in de toekomst. Misschien is het verstandig eerst er voor te gaan zorgen dat je echt in krijgt om weer aan de slag te gaan.

    Like

  6. Jobcoach?? Rol bijna van verbazing van mijn stoel; dat is niet alleen coachen / meewerken op de werkvloer wat nog al eens gedacht wordt, maar vooral ook acquisitie en kandidaten (proberen te) plaatsen, vaak uit een moeilijke doelgroep terwijl de banen al niet voor het oprapen liggen.

    Ik lees (lurk) regelmatig op je blogje en dat zo'n meneer dan nog over tunnelvisie durft te praten terwijl hij duidelijk geen idee heeft wat er nou echt bij jobcoaching komt kijken en dat dit met jouw gezondheid nou niet echt een match is, maar er toch zo vlot even 5.000 budget voor vrij wil maken, bizar.

    Like

  7. moeilijke situatie, zelf niet helemaal goed te weten wat je echt zou willen/kunnen. je moet er op een dag wel uit komen, da's zeker. maar ondertussen zit je natuurlijk met dat nare gevoel.
    sterkte en een medelevende knuffel!

    Like

  8. Lieve schat rouwen kost tijd, alles moet nog een plekje krijgen. Neem je tijd, voel wat je voelt. Ik geloof in je kracht, uiteindelijk vind je rust en acceptatie. Daan xxx

    Like

  9. Lastig… De laatste tijd gaat het een stukje beter met je, omdat je weer wat energie hebt. Nu je je niet meer druk hoeft te maken omdat je fysiek niet lekker in je vel zat, begin je gewoon te wennen aan je “oude leven” en voel je je onrustig. Zou het zoiets kunnen zijn? Als ik jou was (maar dat ben ik niet) zou ik niets overhaasten. Aan de slag gaan kan altijd nog. Geef jezelf extra tijd! Een dikke sterkte-pakkerd ❤ ❤

    Like

  10. Hè lastig en niet leuk!
    Heb jij je wel eens laten prikken op vitamine D en B12? Krijg je niet toch ongemerkt gluten binnen (kruisbesmetting)? Kan ook oorzaak zijn van je niet prettig voelen.

    Like

  11. Wat vervelend allemaal….ik wilde dat ik je kon helpen,
    hoop dat de tijden snel veranderen voor je…(en misschien tover ik deze week wel een klein glimlachje op je mond ;-))

    Like

  12. Ik ben ook wel eens 'sip' – afgrijselijk zwaarmoedig volgens mijn man, maar dat zie ik toch anders 😉
    Ik wijt het aan hormonale schommelingen. Want waarom heb ik het de ene keer veel meer dan de andere keer? Het kan soms een week of 2 aanhouden en dan is het opeens over. En dan ben ik een week of wat 'niet-sip.' Ben nu begonnen met visoliecapsules (schijnt goed te zijn, samen met veel vette vis) en vit. B12, wie weet!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s