Zwemles

Na het behalen van zijn a diploma gaf de jongste aan, nooit meer zwemles. Het was twee jaar geleden , ik was doodmoe, ziek en blij dat ik niet mee hoefde naar de zwemles. Meneer Williams ging altijd , elke zaterdag naar het zwembad. Ook hij was dolblij dat hij niet meer hoefde.

Vorig jaar kochten we ons vakantieverblijf tegenover de zwemvijver en de jongste zwom er elke dag in. Hij ging naar groep 6 en kreeg schoolzwemmen. Kan je dan voor je b, vroeg ik hem maar je kon alleen je a halen.
Deze zomer zwom hij wederom elke dag, soms moest ik hem uit het water sleuren.

Nu hij van voetbal af is, zoeken we nog een sport maar om te zorgen dat hij aan zijn portie beweging toe komt, zwemt hij op de woensdagmiddag.
Afgelopen woensdagmiddag werd hij door een badjuf benaderd, hij zwom zo goed, had hij alle diploma”s al? Op vrijdagmiddag was er altijd zwemles voor zwemvaardigheid en misschien vond hij dat wel leuk.
De oudste zwom samen met hem en legde uit dat hij alleen zijn a had.

De badjuf vertelde over de leuke snorkellessen en maakte de jongste enthousiast. Wilde hij niet toch zijn b en c halen om daarna zwemvaardigheid te halen en leuke dingen zoals dus de snorkellessen te volgen.
Inmiddels zijn de kinderen gewend aan een moeder met beperkte energie en hij kwam het mij voorzichtig vragen, wilde ik niet met hem naar zwemles gaan?

Wat hij niet weet is dat mijn energie goed gaat en ik al regelmatig met hem dingen onderneem. Iedere keer als we weer iets doen zegt hij, wat leuk he dat het lukt. Ik vind het ontzettend lief en soms ook erg moeilijk.
Deze keer was ik gelijk enthousiast, het zwembad ligt op nog geen 10 minuten van ons huis. Als hij een jaar verder is kan hij zelf er naar toe fietsen en we hebben met Meneer Williams de afspraak gemaakt, alleen als het heel slecht weer is doen we een beroep op zijn taxi-vaardigheden.

Vanmiddag hebben we hem ingeschreven, de badjuf die hem inschreef herkende hem gelijk. He goed van je , je gaat toch voor b, een beetje onhandig maar met glimmende ogen stond hij te kijken naar al het papierwerk.
Ze vertelde dat het heel snel zal gaan want voor b is geen wachtlijst. Hij was helemaal blij, volgende week mag ik misschien al vertelde hij enthousiast aan de oudste!
En ik ben erg blij voor hem, dat hij iets gevonden heeft wat hij leuk vindt om te doen, want zwemmen is samen en toch ook weer individueel.

Advertenties

Blubber benen

Afgelopen maandag zat ik te wachten bij de uitkerende instantie toen er een medewerkster voorbij liep. Ze was tegen de 50 en mooi gebruind, ze droeg een hele hippe jurk die haar fantastisch stond, tot dat mijn blik op haar benen viel.
Ze waren slank maar een bijna 50 jarige heeft geen strakke benen meer, dan hangt dat vel een beetje te hangen.
Onder het jurkje droeg ze een paar cowboylaarzen die ook zeer hip stonden maar dat jurkje wat net boven de knie viel…ik vond het doodzonde.

Ik was niet alleen want ik zag vele blikken op haar benen blijven hangen. Wat ontzettend jammer was dat zeg van de hele combi!
Tuurlijk was het bloedheet en we leven niet meer in de 19e eeuw waarin we alles moeten bedekken maar om nu zo kort te gaan?
Het deed mij denken aan het weekend waarin we een stel van in de 60 tegen kwamen, de mevrouw in kwestie had een prachtig figuur maar droeg een mini rok met knetter hoge haken.
Hoge hakken prima, mini rok ..persoonlijk vind ik dat niet meer mooi staan.

Een tijdje terug stond er een artikel in de libelle of je je voor je leeftijd kleedt. Welnee riepen een heleboel vrouwen dat is onzin.
Maar tussen mooi gekleed gaan en voor je leeftijd kleden vind ik wel een heel groot verschil.

Mijn moeder is 65 en draagt spijkerbroeken met een roze leren jasje erop. Het staat haar super, maar mijn moeder zal nooit de deur uit gaan met onbedekte armen. Dat doet ze alleen in de tuin als we en familie zijn , zoals ze dat zo mooi zegt.
Hetzelfde roze leren jasje draagt mijn dochter in het blauw. Het staat haar ook super, ze draagt er wel een mini rok onder en hemdjes.
Beide kleden zich mooi, en eigenlijk leeftijdsloos.

Ik denk dat het belangrijker is dat je je kleedt naar je figuur. Ouder worden brengt nu eenmaal wat ongemakken mee, in de vorm van loshangend vel. Geen punt hoor, maar ik vind het mooier als het bedekt wordt.
En of je het bedekt met een roze leren jasje, een gebreid vest of een mooie bolero…dat vult iedereen maar lekker zelf in ๐Ÿ˜‰

4 jarige

Mijn buurvrouw vroeg mij of ik op haar kinderen wilde passen omdat ze naar een crematie moest in Zwolle, toch gauw dik een uur bij ons vandaan.
Nu heeft ze twee lieve jongens van 10 en 4 jaar, die van 10 zou sowieso met de jongste spelen en gaan zwemmen en die van 4, daar ging ik wel eens een leuk programma op los laten.

Ik verheugde mij er best op, leuk zo”n 4 jarige. Eerst haalde ik hem van school op, wel tegen mijn juf zeggen he dat je mij mee neemt zei hij gelijk toen ik aan de rand van het plein stond.
Verhip dat was ook zo, helemaal vergeten. Gelijk naar juf en toen naar huis.

Onderweg vroeg hij honderduit naar zijn moeder en ik werd toch wel een beetje benauwd. Straks mist hij haar heel erg en gaat huilen en …o hoe deed ik dat ook al weer…
Thuis gekomen gingen we met z”n allen eten en de groten gingen zwemmen.

Eerst een stoeipartij met Meneer Williams en daarna een spelletje. Toen met z’n tweeรซn naar het park.
Elk detail in het park werd bestudeerd en een rekenles bij de geiten volgde. De speeltuin was helemaal favoriet maar ik moest wel helpen schommelen. Ik overlegde met hem dat ik even in de schaduw op de bank ging zitten.
Hij klom in het speeltoestel en zat klem, hup in vliegende draf helpen.
Ik kan het heel goed zelf he, vroeg hij mij met een stralende lach ๐Ÿ˜‰

Naar de oude boerderij waar ze heerlijk ijs verkochten en waar een wc is wat dat is toch ook wel heel belangrijk!
Ik zei tegen hem , misschien kunnen we hier een ijsje scoren, waarop hij tegen de mevrouw van het ijs gelijk vertelde dat we een ijsje kwamen scoren;-)))
We hingen in de nectarbar naar allemaal prachtige vlinders te kijken en hij vroeg honderduit over de vlinders en de bloemen en de appels in de bomen.

Aan het eind van het park ging hij zitten en gaf aan doodmoe te zijn. Een lichte paniek sloeg toe, hoe kreeg ik hem weer in de benen? Gelukkig reden daar de zwemmers en dat gaf hem nieuwe energie om weer naar huis te lopen.
Thuis gekomen viel ik doodlam neer op de stoel…Ik nam wat te drinken en ging heel even op de bank zitten.

Anderhalf uur later maakte Meneer Williams mij wakker…ik was helemaal vergeten hoeveel energie een vierjarige ook al weer kostte.
Maar ik heb het ontzettend gezellig gehad!

Zomerdepressie

Wat heb ik een moeite met dit weer! U zult wel van uw stoel afvallen van verbazing maar ik geniet hier niet meer van.
Een tijdje zomer vind ik leuk maar dan is het weer genoeg geweest. Zoals er mensen zijn die depressief worden van vallende blaadjes kan ik helemaal sip worden van iedere keer de volle zon aan de hemel.

Dag in, dag uit knalt hij er overal doorheen, gelukkig heb ik thuis rolluiken en op hele slechte dagen gaan die dicht en zet ik een pot winterthee, ik zoek een leuk programma waarin het regent en voor een uurtje voel ik mij helemaal gelukkig.
Voor mij geen bbq of uren in de avond in de tuin zitten.

Vandaag ging het ineens hard waaien en vielen er blaadjes op de grond, heerlijk. Ik heb een tijdje gefietst en mij helemaal gelukkig gewaand dat de herfst er echt aan zit te komen.
Ik snak er naar om met koude voeten naar bed te gaan en onder een lekker dekbedje te kruipen en tegen Meneer Williams aan te kruipen zonder bakken zweet te verliezen.
Nu spelen mijn hormonen ook een rol begreep ik , want met mooi weer heb je meer last van opvliegers. En dat klopt..vooral snachts..wat voor onrustige , soms slapeloze nachten zorgt.

Uiteraard maak ik er het beste van, ik drink lemon pie thee, ik ga elke dag fietsen of wandelen, voor mijn vitamine d op name. Ik praat met iedereen mee, over het heerlijke weer ๐Ÿ˜‰
En stiekem kijk ik elke dag naar de weersvoorspelling, zit er al verandering in de lucht kan ik al mijn dekbedje uit de kast halen of de wintergloed thee gaan drinken.
Maar helaas voor mij, fijn voor alle zonneliefhebbers , het blijft nog een tijdje prachtig weer!

Ga ik nog maar eens onder de douche en als ik mijn ogen dicht doe lijkt het net alsof het regent ๐Ÿ˜‰

Maandag

Vanmorgen ga ik rustig boodschappen doen en naar de bibliotheek en ..een bezoekje aan mijn vrienden van de uitkerende instantie. Ik heb voor de vakantie een beroepen/interesse test gedaan en krijg daar de uitslag van.
Ik zal er geen minuut wakker van liggen van wat ik te horen krijg aangezien ik er weinig mee kan.
Dit is mij al meerdere malen door de meneer van de instantie verteld.

Sinds de meneer door heeft dat ik een aanvullende verzekering heb is hij achter in zijn stoel gaan zitten, bood mij nog een kopje thee aan en gaf aan dat ik maar heel veel de tijd moest nemen om rond te kijken.
Stel dat ik een leuke baan tegen kwam, heel breed oriรซnteren en vooral vaak mijn rust pakken.

Ik heb al tegen Meneer Williams gezegd, een crisis lang mag ik rond kijken van de meneer ๐Ÿ˜‰
Er zijn zoveel werkelozen, die gaan allemaal voor mij. En geen punt voor mij, ben nog lang niet beter, als ik dat ooit weer helemaal wordt.

Maar wat ik wel heel leuk vind, is dat een vriendin een nieuwe baan heeft, eentje die haar dichter bij haar geliefde heeft gebracht , eentje die haar geweldig uit de verf zal laten komen.
Maar waar ik nog niets over mag zeggen, dus vandaar nog ietwat geheimzinnig, want ogen lezen overal ๐Ÿ˜‰

En wat ik vooral vanavond niet ga doen is naar de tv kijken , the biggest loser…het zoveelste afvalprogramma.
De voorstukjes beloven al weer veel goeds…Er wordt geschreeuwd, gegild, onder druk gezet, noem maar op.
De kilo”s vliegen eraf, gegarandeerd maar of ze er ook af blijven? Ik heb ooit het eerste seizoen obese gezien, een jaar later zat bij velen de kilo”s er al weer op.
Wij leerden op de pabo intrinsieke motivatie is de beste motivatie om een kind iets te laten leren of te laten doen.
Daar geloof ik nog steeds in, mensen die afvallen en het zo houden geven vaak aan dat de weg lang was, niet leuk maar dat hun knop om was. Applaus zeg ik altijd voor deze mensen.

Maar maandagmorgen is een fris begin, wens ik u allen ook een fris begin!

Twijfelkont

Twijfel is my middle name mag ik nog wel eens grappen maar het is echt zo. Maak ik een beslissing, kan ik er uren over in mijn hoofd aan twijfelen.
De voors en de na”s worden enorm tegen elkaar opgewogen en ik kan uren lang op het internet zoeken of tijd besteden aan voorleggen aan bekenden of het wel een goede keuze is.
In welke therapie ik ook volgde kreeg ik steevast te horen dat ik moest vertrouwen op mezelf. Ik weet het echt wel, na 46 jaar heb je echt wel die ervaring dat je op beslissingen van jezelf kan vertrouwen.

En zo niet, in vele gevallen is er geen man overboord en kan je een andere koers gaan varen.
Maar over dat laatste kan ik enorm twijfelen, is dat echt zo, kan ik mezelf dan afvragen..voordat ik u meetrek in mijn hersenspinsels zal ik u de aanleiding uit de doeken doen.

Gisterochtend was ik bij een vriendin op bezoek die met mij in het revalidatieoord had gezeten. Zij werd behandeld voor angstaanvallen en vertelde dat er een nieuwe behandelmethode was ontwikkeld voor cvs/me patiรซnten.
Als ze straks de angstaanvallen goed onder controle had dan ging zij dit doen.
Want vertelde ze mij, zoals wij het geleerd hebben in het revalidatieoord is niet goed. En daar ben ik inmiddels ook al lang achter. Want je bent continu alert op je lijf. Je loopt de hele dag te voelen hoe het met je is.

Zoals ik al eerder verteld heb volg ik de methode van Meneer Gupta Ashok. Een van de eerste dingen die hij verteld is dat de vermoeidheid onder andere komt door de alertheid…dus die alertheid moet je gaan afleren. Dat kost heel veel moeite en training en ik heb het redelijk onder de knie.
Er zijn hele goede periodes en die duren steeds langer.

Maar dan lees ik een artikel in de krant hoe goed de methode is van dit psychologenbureau. Nu ken ik het bureau vanuit de tijd van de ADHD training en zij zijn erg aardig daar en heb er ook veel aan gehad.
En toch ..bij psychologen bekruipt mij het gevoel dat ze dan weer in je hoofd gaan duiken, en daar heb ik helemaal geen zin in.
Zoals vaker bij een twijfelgeval leg ik het dus voor en geef ik mijn eigen antwoord ๐Ÿ˜‰
Niet doen dus, gewoon lekker bij Gupta blijven!
Dank u wel voor het luisteren!

Spanje

Maandenlang had de middelste zich erop verheugd, met drie vriendinnen naar Spanje! Ik moet zeggen toen het nog verder weg leek, vond ik het wel een leuk idee..maar toen kwam de dag heel snel dichterbij en vond ik het minder.
Ik zag taferelen voor mij van dronken meisjes die in zee verdronken, die meegenomen werden naar verre landen en waar nooit meer iets van gehoord werd. Ik werd steeds benauwder bij het idee.

Ze vertrok, heel enthousiast en ik kreeg een berichtje dat ze aangekomen was in Spanje. De tweede dag belde ze rond 12 uur snachts op. Mama ik zit met L in het ziekenhuis want ze is niet goed geworden. Ik miste je zo, ik moest even je stem horen. Tranen sprongen in mijn ogen, mijn gemoed liep vol, mijn kindje (van ruim 17) , zie je wel, ze kon het echt nog niet.
Maar ik vroeg haar hoe het ging en wat er precies aan de hand was. Het bleek dat L een zonnesteek had opgelopen en daar onwel van was geworden in de avond. Pfft gelukkig maar , nou ja gelukkig…beter dan iets heel ellendigs of naars.

Daarna belde we nog een keer en uit de sms’jes bleek ze zich enorm te vermaken. De dagen vlogen voorbij en ze kwam helemaal bruin en heelhuids thuis. Ze had het enorm naar haar zin gehad, mooie dingen gezien, leuke dingen gedaan en veel uit geweest.
Want weet je mama, je kon een pakket kopen en dan ging je elke avond uit met de reisorganisatie en iemand van het animatie team. Onder een soort begeleiding vroeg ik.
Dat bleek dus zo te zijn. De meiden hadden een pakket gekocht en elke avond gingen ze uit. Ze werden overal begeleid, als ze lastig gevallen werden was daar de reisorganisatie. Diegene uit het animatieteam was een hippe jongen die heel veel talen sprak en de meiden overal mee hielp.

Wat een pak van mijn hart viel er af toen ik dit hoorde. Had ik dit maar van te voren geweten dan had ik mij een stuk minder zorgen gemaakt. De meiden willen volgend jaar weer naar Spanje, niet meer met z”n vieren op een kamer maar wel met deze reisorganisatie. En ik juich dat van harte toe. Het pakket geven wij haar cadeau, al was het alleen al voor onze gemoedsrust!

Feestje

Vandaag deel ik taart uit aan mijn lezers want vandaag bestaat mijn blog precies 4 jaar!

Ik moet eerlijk zeggen, het was stom toeval dat ik erachter kwam dat mijn blog vier jaar oud was, doordat ik bij Frederique zag dat haar blog jarig was, dacht ik, goh wanneer ben ik met de mijne gestart?
En nog meer toeval het is vandaag!

765 blogjes verder, leuke reacties, minder leuke reacties, leuke mensen, veel steun , allemaal heel fijn!
Dus kopje thee of koffie? En ik heb heerlijke appel en slagroom taart, u kiest maar!

Verwilderd

Vanmorgen vroeg maakte hij mij wakker, onze jongste die vandaag in groep 7 start.
De hele zomervakantie was hij eigenlijk een beetje zijn eigen gang gegaan. Opstaan, spelen, zwemmen, spelletjes doen, logeren, uren lang kletsen, vrij laat naar bed.
Hij was eigenlijk een beetje aan verwilderen ๐Ÿ˜‰

Zijn haar was lang, zijn krullen waren bijna wit en hij liep het liefst in een joggingbroek met t shirt of zwembroek.
Voor het eerst sinds ik moeder ben, heb ik het los gelaten. Ik vond het wel best, hij was lief, gezellig en we hadden reuze veel lol.
Eten en slapen gingen prima en we hebben uren gepraat over van alles en nog wat.

Maar vorige week begon het te kriebelen, eerst maar eens nieuwe schoenen gekocht met hem, zijn haar laten knippen, en hem weer laten wennen aan gewone kleren.
Gisteravond op tijd naar bed en vanmorgen stond hij fris en leuk aangekleed voor mij.
Zijn tas was netjes ingepakt, hij had alles keurig gedaan en klaar om naar school te gaan.

Loslaten is niet mijn sterkste kant, ik ben ook altijd bang dat als je er niet bovenop zit het gelijk helemaal fout gaat en het nooit meer goed komt. Maar aan mijn zoon zag ik het, als je de basis goed legt, je de regels wat minder strak hanteert van tijd tot tijd komt het helemaal goed.
Soms moet je gewoon wat meer vertrouwen hebben in jezelf sprak ik mezelf vanmorgen toe ๐Ÿ™‚

Vakantie

Enorm hadden wij ons verheugd op de 6 lange weken vakantie, Meneer Williams zou er 2 hebben en de rest zouden de jongste en ik doorbrengen in het vakantieverblijf.
Plannen…altijd voorzichtig mee zijn, in de de tweede week van de vakantie gebeurde het …

Ik liet met een vriendin de honden uit, en wilde haar net thee serveren op het terras bij het vakantieverblijf , kijken wij naar onze verre overburen en zien Meneer Williams op de grond liggen.
Wat doet hij daar nu, vraagt de vriendin? Volgens mij zeg ik al turend timmert hij aan een hekje bij de buren en kijken de buren of het goed gaat.
Moet hij daarvoor helemaal op de grond liggen informeert de vriendin voorzichtig?
De buurvrouw zwaaide met een theedoek naar ons, kom hier naar toe.

En daar lag Meneer Williams, zijn tenen hadden zijn kuiten een kusje gegeven en hij was zo wit als een doek. Hij viel net ook al weg zei de buurvrouw bezorgd.
Zoef naar het ziekenhuis waar geconstateerd werd dat Meneer Williams zijn enkelbanden waren ingescheurd.

Eerst een paar dagen thuis en toen toch maar naar het vakantieverblijf…na een paar dagen wist ik het weer..zuster zijn ligt absoluut niet in mijn aard. Ik werd doodmoe want ineens kwam alles op mij neer, van het ondersteunen naar binnen tot aan de hele dag door van alles aangeven. De jongste had de tijd van zijn leven toen het prachtige weer aanbrak, hij speelde de hele dag in de zwemvijver en meneer Williams keek vanaf zijn stoel toe…

Een hele andere vakantie was het ineens geworden…in de vierde week, begon ik na een hele hete dag te huilen van vermoeidheid. Inmiddels hobbelde meneer Williams rond en redde zich al aardig weer, maar ik was kapot en op. Ik wil naar huis, huilde ik , ik wil stilte en niet meer zorgen en …
Meneer Williams begreep het heel goed, en stelde voor dat ik een paar dagen alleen naar huis ging waar de middelste was.
Ik greep het aanbod aan en bracht drie dagen in serene stilte door op de bank, niemand die mij iets vroeg. Ik ging naar mijn moeder die heerlijk kookte , ik liet mij drie dagen verwennen en ik kon er weer tegen aan.

Meneer Williams kwam thuis en zou 1 nacht blijven en dan zouden we de laatste dagen er weer doorbrengen met z”n drieen.
Benauwd kwam hij de volgende dag van het toilet, hij plaste bloed. Ik verschoot van kleur en heel snel zaten we bij de huisarts die ook constateerde , bloed in de urine en geen ontsteking.
Een echo, waar gelukkig niets bijzonders op te zien was bracht geen duidelijke uitslag. Hoogstwaarschijnlijk nierstenen, die hij of nog uitplast of al uitgeplast heeft.

En wederom een hele andere vakantie..de laatste week hebben wij thuis doorgebracht, om weer een beetje in het ritme te komen. Maar de hele boel is onrustig, en van slag, en dat is voor iedereen erg vermoeiend. We snakken naar rust en vast ritme en gewoon leven.

Dus ik ben er weer, maar alles moet nog even in de juiste vorm weer landen hier thuis, in rust en stilte en in goede gezondheid!