Creatieve zondag

Naast mijn enorme garenverslaving ben ik ook dol op stofjes. Vroeger naaide ik van alles, kleding, spullen voor in huis, gordijnen, noem maar op.
Ik was bijna vergroeid met mijn naaimachine 😉
In die tijd heb ik ook een cursus patchwork en quilten gevolgd en ik werd helemaal gegrepen door de achtergrond van het quilten.

De oude amish intrigeerde mij enorm, ik heb er veel over en van gelezen en 1 zin gebruik ik nu regelmatig als ik een foutje ontdek in een werkstuk. “Iedereen maakt fouten, anders zou je niet menselijk zijn , alleen god is foutloos”.

Deze quilt is gemaakt van allemaal gelijke vierkante lapjes.
Eerlijk is eerlijk, ik kon ergens veertig lapjes op maat kopen en bedacht mij dat ik er nog wel een paar bij kon knippen.
Ik heb hem gevoerd met een molton en aan de achterkant een effen roze stof gemaakt. Ik heb hem op de machine doorgestikt, ik ben niet zo geduldig om het met de hand door te stikken!

Ik doe het tegenwoordig niet meer zo vaak, terwijl ik het nog steeds erg leuk vind. Nu is mijn oudste dochter ook begonnen met patchwork, wat wel erg aanstekelijk werkt.
Kunnen we leuk samen werken 😉

Wanhopig

Vanmorgen belde ik met de huisarts om een afspraak te maken voor de jongste. Sinds 3 weken heeft hij steeds buikpijn, oogpijn en hoofdpijn. In eerste instantie dacht ik het waait wel over maar hij klaagt er elke dag over , en ook in de weekenden.
Hij stond naast mij toen ik de afspraak maakte en keek zichtbaar opgelucht dat we morgenochtend een afspraak hebben.
Ik ga het gelijk aan juf zeggen, en ik zeg wel dat ik pas na de afspraak weer naar school kom.
Nu is de afspraak om 10 over 9 en vind ik het ook onzin om dan eerst naar school te gaan, maar de gretigheid waarmee hij het zei deed mijn alarmbellen rinkelen.

Groep 4 en 5 waren worsteljaren, juffen die er steeds niet waren. Invaljuffen die weinig ervaring hadden met een moeilijke groep en kinderen al snel moeilijk vonden doen. Wat een enorme verademing was groep 6 waar een een ouderwetse onderwijzer voor stond. De goede man had een half jaar nodig om iedereen op de rit te krijgen en toen merkte wij het verschil met de voorgaande jaren.
De sfeer in huis verbeterde gelijk want niets is zo erg als een mokkend, ik-wil-niet-naar-school gaan kind.

Groep 7 begon heel vloeiend met een ouderwetse onderwijzer voor de klas en de jongste ging zingend naar school.
Na een week kwam hij sip thuis, meneer was ziek geworden, iets met het evenwichtsorgaan en het kon wel lang duren.
De ervaring leert dat als een onderwijzer/es in het begin van het schooljaar uitvalt dat dit bijna wel een voorbode is voor een langdurig ziektebed.

Maar zei school heel optimistisch, we hebben nog een geroutineerde invaljuf. Deze invaljuf had de jongste ook in groep 5 gehad en zij liggen elkaar voor geen meter. Het is de juf van de fluor, en de juf die elke dinsdagmiddag iets bedenkt waarom de jongste langer moet blijven. Ondanks dat de jongste heeft verteld dat hij op dinsdag middag om 15.25 in het zwembad moet liggen.
Zij is de juf die zich met moeite staande houdt,tegenover een hele moeilijke klas.
Ik zie heel goed de andere kant, maar ik heb sinds kort weer een kind wat zich met moeite naar school sleept.

Een kind wat in de vroege ochtend al komt vertellen hoe vervelend hij zich voelt en die vandaag voor het eerst zei, als ik er aan denk dat juf er is hoeft het niet voor mij.
Wat kan ik hier nu mee? Ik kan er mee naar de directeur, maar er verandert niets. De juf blijft en ik heb de jongste ook gezegd dat je soms pech of geluk hebt met een juf of meneer.
En dat je hier doorheen moet, en nog meer van die opbeurende teksten.

Maar ik baal…echt enorm want elke ochtend begint onze ochtend al met veel gezondheidsklachten, ik merk dat ik zelfs de jongste ontloop en dat ik een soort spanningsbal in mijn buik heb die ik ken van groep 4 en 5.
Ik ben eigenlijk enorm wanhopig , en weet niet wat ik moet doen!

Creatieve zondag

Dit is de eerste sjaal die ik voor het nieuwe seizoen van LeSjaal heb gemaakt. De sjaal is gemaakt van big delight van drops en is heerlijk zacht. Het is 100% merino wol.
Ik werd helemaal verliefd op de kleuren, tea rose 😉 en had in eerste instantie geen speciaal model in gedachten.
Toch vond ik dat bij deze kleuren meer roezen en froezels moesten en dat is het ook geworden.

Hij is ruim 1,5 meter lang en gehaakt op pen 5. Zelf vind ik het kleurverloop erg mooi.
Ik denk dat de sjaal mooi past in de nieuwe winterkleuren, want ik heb veel roze en grijs zien hangen in de winkel.

Communiceren zo..uit de tijd!

Afgelopen maandagmorgen werden we om half 8 van onze eetkamerstoelen gerammeld door een soort graafmachine die buiten de hele weg en stoep open trok.
Vrolijke oranje gekleurde meneren bogen zich over de weg, trokken er allerlei slangen doorheen.
Hinkstap sprong gingen wij ons huis in en uit.

De dinsdag werd het nog erger en konden wij het huis niet verlaten via de voordeur zonder het gevaar te lopen drie meter onder de grond te belanden.
Na dat er een slang in de grond was gelegd werd met veel herrie en bombarie de weg weer dicht gegooid.
Nu staan er plannen om onze straat te gaan verbouwen, het moet een fietsstraat worden waar de auto te gast is…
Wij gingen er ook dan maar van uit dat dit voor de fietsstraat was.

Het was maar gissen wie of wat deze mensen waren en wat ze kwamen doen. Behalve een buis door de grond trekken 😉
Vanmorgen werd ik om 9 uur mijn bed uit gerammeld door een achterbuurman die bedacht dat er een hele gammele schuur gesloopt moest worden. Nu was de schuur een doorn in mijn oog, dus helemaal geen punt. Maar golfplaten trekken en op de grond gooien…wat een ***herrie!

Beide evenementen zijn nodig, maar waarom kan er niet over gecommuniceerd worden. In het geval van maandag, stel dat ik nu iets gepland had, of dat er speciaals ging gebeuren en ik ineens een open stoep had.
Of ik zwaar allergisch ben voor geluid en ik nu niet kon vluchten omdat ik geen vluchtplan had gemaakt ;-).

Is het zoveel gevraagd om erover te communiceren? Gewoon kort briefje bij de betrokken mensen in de bus.
Scheelt zoveel, als je namelijk weet dat het gaat gebeuren en hoe lang het duurt is het vaak veel minder erg. Dan denk je , ach het is zo weer over en het is daar en daar voor.
Ben ik nu een oude zeur, dat ik graag wil weten waar ik aan toe ben in zo’n geval?

Communiceren lijkt tegenwoordig zo uit de tijd, alsof iedereen maar gedachten kan lezen!