Wonderlijk

Ruim 3,5 jaar geleden verbraken we het contact met mijn schoonouders. Er was daar een jaar vol strubbelingen vooraf aan gegaan en de bom barstte met kerst. Er werden heftige dingen gezegd en in overleg met Meneer Williams kozen we voor een maandje rust. Daarna wilden we het gesprek aan gaan omdat we hoopten dat van beide kanten de emoties waren gaan liggen.

Na een maand wilden wij een afspraak maken maar de schoonouders reageerden gepikeerd, jullie hadden rust nodig, nu hebben wij rust nodig. Wij laten jullie wel weten wanneer wij er aan toe zijn.
Prima zeiden wij, de deur staat voor jullie open.
Na drie winters en regenachtige dagen hebben wij de deur gesloten. Vooral meneer Williams heeft heel erg geworsteld met zijn gevoelens rondom zijn ouders. Logisch, maar niet leuk.

Het zij zo, zeggen wij vandaag de dag en gaan door. Lijkt mij logisch, aangezien de mensen geen contact willen.
Toch blijkt dit niet zo logisch te zijn als wij denken.
Regelmatig sijpelen er berichten door, waar wij helemaal niet op zitten wachten , uit zeer onverwachte hoeken.

Vorige week ging ik met mijn vriendin en twee van haar vriendinnen uit eten voor haar verjaardag. De ene vriendin is bijzonder exemplaar maar haar ouders zijn bevriend met mijn schoonouders.
We waren nog niet koud aan de drankjes of ze begon tegen mij over mijn schoonouders. Heel vervelend als je net lekker wil gaan eten!
Haar ouders hadden haar gezegd beter niet met mij uit eten te kunnen gaan, want ik was een foute.
Mijn ogen vielen zowat uit mijn hoofd en mijn oren op tafel…

De vriendin vertelde trots dat zij gewoon koos voor eigen vrienden en dat ze aan haar ouders had verteld dat een verhaal twee kanten had maar haar ouders hadden gezegd , wij geloven de volwassenen.
Proest…u begrijpt dat ik vreselijk moest lachen , ik, vrouw, 46, moeder van drie grote kinderen, werd als niet volwassenen beschouwd..heel wonderlijk.
Kent u dat gevoel dat u zich dan enorm wil verdedigen en ineens realiseert, ik hoef mij niet te verdedigen, ik weet hoe het zit.
Dat gevoel kreeg ik ook over mij, ik moet zeggen dat ik nog wel een sneer heb gemaakt richting het adres van mijn schoonouders en hoe zij met hun kleindochter om gaan, maar verder hield ik mijn mond.

Toch was het eten niet zo lekker meer en vond ik het heel vervelend. Ik heb er met Meneer Williams over gepraat en we snappen het niet. We laten ze volledig met rust, praten nergens over. Als mensen er naar vragen zeggen we dat de situatie onveranderd is.
Maar dat is niet genoeg blijkt wel.
Ik vind dat wonderlijk, als je niets meer wil van iemand dan is het toch klaar? Anders moet je er wat mee doen lijkt mij, maar ik ben vast te rechtlijnig of te simpel!

Advertenties

22 thoughts on “Wonderlijk

  1. Je mag zeker stellen dat je volwassen bent. Die ouders geloven blijkbaar alleen mensen van hun eigen generatie. Vreemde invalshoek.
    Jammer dat het de sfeer beïnvloedde, althans wat jou betrof. Het zijn die lui die rechtlijnig of simpel zijn. Niet jij.

    Like

  2. Wat een vervelende toestand. Die vriendin heeft het vast goed bedoeld maar ik begrijp dat het eten minder lekker smaakte. Hopelijk krijg je binnenkort niet Bert van L. over de vloer met een heel camerateam.

    Like

  3. Het is heel makkelijk om te zeggen dat je je er niets van aan moet trekken. Maar zo werkt het in de praktijk niet. Hoe je ook je best gedaan hebt, het blijft toch aan je knagen. Het is zoals Marja zegt: niet jij, maar zij zijn rechtlijnig. Misschien durven ze de eerste stap niet meer te zetten, bang voor gezichtsverlies. Ik wens jullie heel veel sterkte en wijsheid hiermee.

    Like

  4. Nee zo simpel ligt het niet zegt een ervaringsdeskundige maar dat weet je wel. Ik snap mensen ook niet dat ze niet nadenken voordat ze er iets uitgooien hoor. Je weet toch dat zoiets pijnlijk/gevoelig is? Ik merk dat weleens dat mensen tegen mij zeggen weten je wat die en die over jou gezegd heeft? en man dat is zo kwetsend. Hou je woon je mond.
    En dan nog wat; na je stukje over oude benen ben ik voor de spiegel gaan staan en mijn benen zijn nog prima hoor, haha maar ja met een jurk en cowboylaarzen tja… dan vraag je er wel om. Ik zie veel dames van in de zeventig met een paardrijbroek met laarzen erover en dan denk ik ….oei….maar eerlijk gezegd denk ik vaak ….oei……wat kleedgedrag betreft.
    liefs.

    Like

  5. Poeh, raar en vervelend. Volgende keer als iemand over hen begint, maar beter te zeggen dat je het niet wilt horen/weten. Geeft misschien rust? Lullig als je viavia moet horen wat je wel en niet allemaal bent. Over onvolwassen gesproken…

    Like

  6. Het zal je maar gebeuren zeg, Bert aan de deur. Moet er zelf niet aan denken. Wel een lastige situatie, ruzie in de familie heeft vaak op meer mensen betrekking dan alleen de familie. Dat zie je wel weer in dit verhaal, een vriendin met haar ouders. Wat erg zeg! Wat zul je gekrenkt zijn! Diep zuchten en niet te lang overna proberen te denken. Maar dat dat lastig is en blijft is heel logisch.

    Like

  7. He bah, dit is heel erg. Ruzie in de familie is nooit leuk maar ruzie met ouders is al helemaal erg. Kan dit nou werkelijk niet uitgepraat worden? Wat me altijd verbaast is het enthousiasme waarmee mensen bepaalde berichten doorgeven. Als mensen nou eens leerden hun mond af en toe te houden scheelde dat al heel wat narigheid. Je vriendin bedoelde het misschien niet slecht maar het resulteerde in een minder leuke avond en met welk doel? Zonde.

    Like

  8. Het is zo jammer dat er niet gepraat kan worden maar de schoonouders hebben al meerdere keren laten weten dat zij heel erg zielig zijn en wij de schuldige.
    Uit ervaring weet ik dat mensen die zich gelijk als slachtoffers opstellen geen goede gesprekspartners zijn..

    Like

  9. Helaas herkenbaar, bij ons ging het echt heel abrupt: via 1 simpel sms-je werd mijn man verteld dat zijn (stief) vader klaar met hem was. Nu ruim een jaar geleden, het liep ook allemaal niet soepel maar om zo zonder woorden iemand zo te dumpen. Ik ervaar het als rust, geen gedoe meer, geen man die zich gekleineerd voelt. Maar ook hier sijpelen dingen door, woorden die niet kloppen, best lastig om niets te doen, om de eer aan onszelf te houden.
    Sorry dat ik nu mijn verhaal doe, maar dan blijkt maar weer dat als ik zeg: het is goed zo, het is afgesloten dit diep van binnen niet zo is.
    Jammer hoe relaties soms zo negatief kunnen uitpakken, terwijl met een goed open gesprek waarin respect bovenaan moet staan er best naast elkaar valt te leven.
    Ik wens jouw ook veel wijsheid toe!
    Ik ben nu even anoniem hoor, groetjes, Jolanda

    Like

  10. Je hebt mensen die er plezier in hebben om anderen af te kraken, af te branden. In de veronderstelling dat ze zelf beter doen. Maar toch blijft het een verlies, want het blijven de ouders van je man. Als zij de deur dichthouden en er geen gesprek mogelijk is, ben je snel uitgepraat. Het is zo makkelijk om te zeggen: laat maar gaan. In je achterhoofd blijven ze bestaan. Je bent wel heel wijs: je hebt voor jezelf (jullie zelf) gekozen. Respect!
    liefs en sterkte
    Kakel

    Like

  11. Maar ze zijn toch ook heel erg zielig? Want jullie namen een time-out. En daar waren ze door gekwetst. En daar hebben jullie geen sorry voor gezegd! En jullie hebben niet aangedrongen op contact toen zij, net als mijn 5-jarige zo fijn kan doen, wisten te melden dat zij dan ook niet meer wilden. In hun beleving werkt het klaarblijkelijk zo.
    Ergens in deze relatie is de ouder-kind verhouding omgedraaid geraakt denk ik dan. Dat is alleen nog maar recht te trekken door je vervolgens als 'ouder' (als in wijzer en rustiger en de boel overziend) op te stellen. Ik vermoed dat jullie daar niet zoveel zin in hebben 😉

    'wij geloven de volwassenen' spreekt overigens boekdelen over de relatie die je vriendin met háár ouders heeft. Brr..

    Like

  12. Rug recht en kop in de wind hoor. Jullie weten hoe het in elkaar zit. Maar het blijft vervelend als anderen zich ermee moeten gaan bemoeien. Jullie zijn er bijna los van, maar blijkbaar je schoonouders nog steeds niet.

    Like

  13. Ik heb sinds 5 jaar geen contact meer met mijn ex-schoonouders die mij na de scheiding hebben laten weten dat ik niet meer welkom was. Prima.
    Inmiddels hoor ik van deze en gene dat ze toch wel spijt hebben van hun houding. Als we elkaar tegen komen groeten ze nu wel (eerst niet) en met mijn verjaardag kreeg ik een kaart. Aan de ene kant vind ik jet wel goed zo, aan de andere kant twijfel ik of ik toch de eerste stap moet zetten en bij ze langs moet gaan…
    Moeilijk hoor, familie…

    Like

  14. Volwassenheid is een schaars goed. Zowel die vriendin als haar ouders, als je schoonouders geven daar blijk van. Jij kunt alleen maar in je eigen hart kijken wat je er wel en niet mee wilt, met deze situatie. En de vraag stellen wat op de lange duur meer energie kost; geen contact, een 'afstandelijk'contact, wel contact ….
    Maar wat die vriendin deed vind ik persoonlijk heel raar;dit onderwerp aansnijden tijdens een etentje met z'n vieren . Heb je dit wel aangegeven aan haar, hoe ongepast je het vond?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s