De koek is op

Al hele lange tijd merk ik dat ik weinig inspiratie heb, en aan de andere kant heb ik veel inspiratie maar kan ik er niet over schrijven omdat er mensen mee lezen waarvan ik denk, ik wil juist niet dat jullie het lezen.
Ik zit ook steeds beter in mijn vel en doe veel meer dingen en ik merk dat het bloggen er bij in schiet.

Vaak raffel ik een stukje af en denk dan, ..is wel goed zo terwijl ik dat niet leuk vind en ook niet mijn bedoeling is.
Dus …ik ga u verlaten, wie weet kom ik ooit terug onder een andere naam of in een andere verschijning 😉

Ik wil u allemaal bedanken voor alle steun, lieve, ondersteunende, opbeurende woorden tijdens mijn lange ziekteproces.
Voor alle leuke, grappige, lieve, ontroerende, scherpe reacties die ik de laatste jaren voorbij heb zien komen!

Zoals ooit een sprookjesfiguur zei tegen onze kinderen, Dag als het mag!

Advertenties

Zwart

Gisteren bezocht ik pretpark Hellendoorn. Het was een prachtige dag , temperaturen die boven de 20 graden uitkwamen, dus heerlijk geen jas weer.
Ik had ook blote voeten in mijn schoenen, heerlijk.

Naast de enorme drukte, viel mij nog iets op. Zoveel dikke mensen die compleet in het zwart gingen. Van boven tot onder zwart, geen boerka’s of dergelijke, nee heel veel zwarte kleding.
Hesje over hesje met vestje,broeken die zo wijd waren dat ze er wel twee keer in konden en zwarte schoenen.
Nu weet ik dat veel dikke mensen zich in het zwart hullen aangezien er ergens een term is gevallen dat zwart mooi afkleedt.

Ik gruwel van die term, afkleden. Ik vind het gelijk staan aan verbergen want je bent te veel mens om te laten zien. Daar heb ik zo”n hekel aan! Als je zwart een mooie kleur vindt dan zeg ik niets, moet je doen, wie ben ik om te zeggen dat het niet staat.
Maar ik kan mij niet voorstellen dat al die dikke mensen die ik gisteren zag, gehuld in het zwart zo blij waren met het zwart.
In een rij stond voor mij een vrouw van mijn leeftijd, prachtig dik krullend haar, een mooi gezicht en ze was helemaal in het zwart. Ik vond het zo jammer, ze droeg van die enorme wijde ballon kleding, dat ik echt dacht wat jammer voor je, het zou je zo leuk staan, vlotte broek, leuk shirt, goede bh (enorm belangrijk) en naar keuze een leuk jasje in leuke kleuren.

Maar mevrouw Williams u bent toch ook dik, hoor ik u denken, heeft u geen zwart in uw kast? Ik heb 1 zwarte broek en een zwart vest in mijn kast. Voor als ik naar een crematie of begrafenis ga. Zwart is niet mijn kleur, zwart maakt mij oud en doods en zwart deprimeert mij enorm. Als ik mijzelf in een zwarte creatie zie gaan, twijfel ik of ik mijn aanmeldingsformulier voor het verzorgingstehuis al heb ingevuld:-)

Voor de rest draag ik kleur, kleur die bij mij past en mij opvrolijkt. Ik heb leuke gekleurde spijkerbroeken, gekleurde shirts, gebloemde jurken, noem maar op. Ik geloof namelijk niet in het feit dat als ik zwart draag dat mensen dan zeggen die mevrouw williams, in een zwarte broek weegt wel 10 kilo minder..ik denk namelijk dat mensen daar niet naar kijken.
Mensen kijken wat je uitstraalt en uiteraard als je dik bent valt het echt wel op, net zoals je rood haar hebt of een hele aparte bril, draagt noem maar op.

En ik heb niets te verbergen, dit ben ik, heel wat kilootjes meer dan 5 jaar terug, maar ik ben nog steeds die Mevrouw Williams waar de ander mee omging omdat ie dacht, dat is leuk om bij Mevrouw Williams een kopje thee te drinken of een dag mee op stap te gaan.
Ik heb gemerkt dat ik in vrolijke kleuren ook vrolijker ben, daar kan ik dan enorm van genieten van dat vrolijke gevoel.

Ieder zijn meug zeg ik altijd maar lieve dikke mensen, hult u zich nu niet het zwart omdat u denkt dat het de aandacht afleidt, want 9 van 10 keer valt het veel meer. Wees u zelf, dik of dun , zwart of kleur!

Creatieve zondag

Deze tas vind ik een van mijn leukste creaties. Het was totaal niet moeilijk, ik haakte een vierkant, voerde deze, naaide beugels erin en klaar.

Voor de versiering maakte ik er een aantal bloemen op, met een bloemenmaker. Erg leuk resultaat maar veel werk. De bloemenmaker bestaat uit tig pinnetjes die je bij iedere bloem er uit haalt en weer opnieuw in de bloemenmaker moet stoppen.

De tas voerde ik met een hele zonnige stof met zonnebloemen en klaar voor gebruik. Maar het gebruik viel helaas ietwat tegen, de zijkanten zijn vrij ruim , dus een tassenroller kan er zo bij.
Ik moet eerlijk zeggen , dat ik hem beter wat kan aanpassen zodat hij wat beter dicht blijft, aan de andere kant, ik neem niet veel mee in deze tas wat ook weer een voordeel kan zijn 😉

Op de tanden bijten

Van de zomer begon ik wat last te krijgen van mijn linkervoet, het trok wat en liep niet lekker. Prompt ging ik mijn andere been belasten. Daar riep als eerste de knie, heee je doet iets niet goed maar stoer als ik was liep ik door.
Maar elke ochtend stond ik krakkemikkiger naast mijn bed dan de dag ervoor. Ik liep schuifelend de trap af en manlief mopperde dat ik toch wel slecht liep.

Hoort erbij mopperde ik met hem mee, ik las dat je heel veel last van je gewrichten krijgt in de overgang en dan heb ik ook nog overgewicht dus dat wil wel lukken.
Het hondenrondje werd steeds kleiner en ik was blij met een dag op de bank.
Inmiddels baalde ik er best wel van want ik kreeg ook kiespijn en oorpijn.

Gealarmeerd ging ik naar mijn vrienden de dokter en de tandarts die niets vonden maar opperde dat ik te veel op mijn tanden beet en daarmee druk uitoefende op mijn kaak.
Getver, weer zeker zo”n overgangskwaal mopperde ik tegen Meneer Williams. De oplossing was met een beugel slapen.

Ik..die nog nooit een beugel had gehad moest ineens met een beugel gaan slapen. Dat ging echt niet gebeuren, ik ben al zo”n geweldige slaper ;-(.
En die voeten gingen steeds meer pijn doen….

Totdat..ik zoveel pijn had en mijn schoenen amper mee aankreeg, ja alleen mijn hele wijde schoenen die je helemaal kon uitrekken. Ik schoof s avonds met mijn voeten over de vloer om maar niet de druk te voelen.
Ik belde de arts en kreeg een verwijzing naar de podotherapeut.
Misschien opperde de beste man moet je iets eerder aan de bel trekken, dan heb je minder pijn en hoef je ook niet zo op je tanden te bijten…en kiespijn en oorpijn te krijgen…

Ontmoetingen

Sociale media is allemaal nep, hoorde ik laatst iemand zeggen. Je weet nooit wat voor vlees je in de kuip hebt.
Maar sinds mijn ziek zijn maak ik veel gebruik van de sociale media. Om mensen,lotgenoten, mede-hobbiers te vinden en mee te kletsen.
Uiteraard hoort mijn blog daar ook bij. Via het blog kwamen mensen bij mijn facebook of twitter-account en kreeg ik contact met ze.

Afgelopen zaterdag reisde ik met een hele leuke vrouw die ik via facebook heb leren kennen naar Groningen. Ik kan u zeggen wij hebben het geweldig gehad met z’n tweeën in de eerste klas.
Met haar 32 jaar schelen wij 14 jaar en merkte ik dat bepaalde technologieën haar heel makkelijk af gingen en ik nog wel eens twee keer moest kijken. Maar mijn ervaring in het leven op bepaalde vlakken vond zij weer heel fijn en zo vulde we elkaar aan.

In de kerk waar de dag werd georganiseerd kwamen wij ook weer zoveel mensen tegen die we kenden van de sociale media. We dronken uitgebreid koffie/thee en hadden het vreselijk gezellig.
Regelmatig moest ik zo lachen dat ik er buikpijn van had. Ik had mij in lange tijd niet zo goed vermaakt.
Al met al was het geweldige dag.
Tegen een van de dames zei ik al, dit is zo”n dag daar ga je nog heel lang plezier van beleven.
Voor haar en mij was dit zowel positief als negatief. Door onze energiebeperking leverde wij zaterdag een stuk meer energie dan wij hebben, een soort min staan op de bank!

Vergeet ik bijna te vertellen hoe leuk de beurs was, hoe ontzettend leuk het was om in Groningen terug te zijn, hoe herkenbaar vele dingen nog waren. Hoeveel voetstappen er toch lagen en dat sommige dingen nooit veranderen.
Zeker niet mijn gevoel over bepaalde zaken.

En als allerlaatste ..hoe trots ik op mezelf was, het reizen, de hele dag onder de mensen, het winkelen op zaterdag in de stad, alles bij elkaar..had ik mijzelf een jaar geleden niet zien doen.
Daar geniet ik enorm van!

Een keertje niet braaf

Mag ik meespelen? Mijn zoon speelt met zijn beste vriend en een ander vriendje staat erbij. Mijn zoon aarzelt en het andere vriendje roept kom maar hoor. Ik zie mijn jongste beteuterd kijken want ik weet dat hij dat heel moeilijk vindt, de aandacht verdelen, hij is niet goed in groepen.
In 1 op 1 contact is hij een schat van een jongen maar groepen, of hij trekt zich terug of gaat de clown uithangen.
Ik ga er geen kaartje op hangen, ik denk namelijk het is erfelijk.

Als kind vond ik het ook altijd vreselijk om met meerdere kinderen te spelen. Het is een kwestie van aandacht kunnen verdelen en dat lukt mij niet goed.
Daar word ik dan onrustig van en wil of de groep verlaten of ga gek doen. Het gek doen bestaat uit veel praten, druk zijn en veel dingen doen, koffie zetten , prullenbakken legen , noem maar op.

Toch durfde ik nooit te zeggen dat ik het niet leuk vond, een groot gezelschap, veel mensen en meerdere mensen om mee te praten. Als ik ergens was en er kwam nog iemand bij , dan hield ik mij groot en ging doodmoe weg.
Was leuk he, ja enorm, doen we nog een keer…zat ik er weer aan vast omdat ik zo netjes en beleefd was!

Tijdens de revalidatie leerde ik zeggen , heel gezellig maar nu niet of iets in die strekking. Zodat ik niet in vervelende situaties terecht kwam..maar dat was dus een farce. Want als ik nu braaf zei,dat ik het niet wilde, kreeg ik dat vaak weer fijntjes tussen de regels door te horen.
Je filtert daar de mensen uit en inmiddels heb ik hier weinig last meer van.

Het moeilijkste vind ik namelijk het zeggen, nee ik wil niet dat jij er ook bij komt. Nu zeg je dat niet zo maar wel iets in die strekking en mijn opvoeding leerde mij altijd te denken voor de ander. Zou dat leuk zijn voor jou als dat werd gezegd of gedaan heb ik vaak te horen gekregen in mijn leven.
Tegenwoordig draai ik het om en denk, zou ik dit leuk vinden en kost mij dit veel energie? Bij twijfel zegt Meneer Williams altijd niet doen, dus daar luister ik dan naar 😉 .

Nu ga ik aanstaande zaterdag naar Groningen, de treinreis maak ik met een dame uit mijn plaats die ik via facebook heb leren kennen. Het is een hele aardige lieve dame waar ik mij helemaal op mijn gemak bij voel en andersom ook.
Dat is leuk reisgezelschap! We maakten al grapjes dat we een soort schoolreis gevoel hadden en via Meneer Williams heb ik geregeld dat zij gratis meereist met mij in de eerste klas.
En toen kwam gisteren een vraag van een voor mij onbekende mevrouw…mag ik meereizen…
Ik kreeg een what’s app van mijn reisgenote..ken jij haar? En ik nam een diepe teug adem en appte terug, nee maar ik wil liever samen reizen. Ik kreeg een appje terug, gelukkig maar dat gevoel had ik ook al!

Een keer niet braaf zijn, en toch speelt het in mijn hoofd..hoe had jij dat gevonden?

Inspiratieloos

De laatste dagen ben ik nogal inspiratieloos, ik ben eigenlijk enorm druk met van alles en nog wat thuis en met afspraken buiten de deur.
Zo verfde ik de eetkamer en de kamer van de jongste, zo fiets ik elke dag ergens naar toe en wandel ik nu weer s”morgens zelf met de honden.

Ik schreef een boze mail naar de politie voor de tigste keer met een klacht over de buurjongen en zijn sociale werkplaats waar tegenwoordig dag en nacht aan auto”s wordt geklust.
De overlast is zo erg dat wij al in gedachten het huis aan het verkopen zijn 😦 Maar zoals ik ook al aan de politie schreef, wie wil dit huis kopen voor een leuke prijs, wie wil hiernaast wonen…

Ik keek leuke series, ik ging naar zwemles met de jongste, inmiddels al voor C, en ze denken dat hij in november hier al voor af kan zwemmen!
We gingen naar Duitsland om te tanken en boodschappen te doen en besloten Nederland voorlopig maar even links te laten liggen qua benzine (-20 cent per liter bij onze Duitse buren) , boodschappen, voor een week 48 euro (en wij zijn lekkerbekken hoor! Ik kocht leuke kleding voor mezelf voor een habbekrats.
We mopperden tegen elkaar dat we ooit toen we dachten we doen het , in Duitsland hadden moeten gaan wonen.

En ga ik aanstaande zaterdag naar Groningen, naar de brei en haak dag , maar eigenlijk om heel veel mensen te gaan ontmoeten. Ik heb leuk gezelschap en we hebben er zin in.
Als klap op de vuurpijl maakten we vandaag de afspraak met de klusjesman voor het afmaken van de keuken.

Teruglezend valt het mij eigenlijk wel mee hoe inspiratieloos ik ben 😉

Zwerversbloed

Als kind zwierf ik uren door de velden en bossen bij ons huis in de buurt. We woonden aan de rand van de stad en er stonden veel boerderijen. Ik speelde in het hooi, bouwde hutten en klom in bomen.
Ik was uren weg, had ook geen idee van tijd en ging naar huis als ik dacht, ik lust wel wat.

Mijn moeder maakte zich in mijn gedachten nooit ongerust, alleen boos dat ik heel vies was. Dan moest ik mij in de garage uitkleden en kreeg ik een preek hoe mijn haar er uit zag.
Ik had haar tot op mijn billen en dat werd dan helemaal uitgekamd. Zo kon ze zien waar ik was geweest 😉
Het liefst liep ik buiten op bloten voeten, in oude kleren en de wereld leek eindeloos, ik kwam zielige dieren tegen, ik praatte met mensen en ik speelde vooral veel.Ik heb daar enorme goede herinneringen aan.

Toen ik kinderen kreeg zag de wereld er anders uit, ik lag in het kraambed toen hoorde ik dat er een klein meisje was verdwenen. Ik keek op mijn grote blozende baby neer en dacht, jij komt mij nooit weg.
Ze heeft ook geen zwervers bloed mijn mooie oudste, ze is juist heel voorzichtig, in mijn ogen misschien wel te voorzichtig. Ze wilde amper buiten spelen en leek de buitenwereld vaak eng te vinden. En op blote voeten lopen…
De tweede heeft iets meer zwerversbloed, vooral als klein kind liep ze vaak naar buiten op haar blote voeten!

Maar diegene die de meeste zwervers genen heeft geërfd is toch wel de jongste. Die vindt je overal, op zijn fiets in makkelijke kleren zwerft ie de hele buurt door. Hij vindt zielige dieren en speelt overal en nergens. Hij kent iedereen en is amper binnen te houden.
Gistermiddag was hij de hele middag weg en uiteindelijk is Meneer Williams gaan zoeken. Gelukkig kwam de jongste snel opdagen en hadden we een gesprek over zijn middag.
Hij had met veel kinderen gespeeld, geklommen in een speelboom, gefietst en een hond eten gegeven. Hij had geleerd dat er er een krentenstruik was waar je de bessen van kon opeten maar dat had ie toch niet zo vertrouwd dus maar niet gedaan…

En we hadden een gesprek over onze angsten, over een andere wereld dan vroeger. Hij begreep onze angsten en besloot zijn mobiel in jas mee te nemen. Zou ons dat gerust stellen?
Meneer Williams vroeg aan mij , heeft ie iets verkeerds gedaan? En dat heeft hij niet, hij heeft gewoon heerlijk gespeeld alleen de wereld zoals mijn moeder die kende, is er niet meer.
Dat is mijn angst bij mijn zwerver, dat ie in verkeerde handen valt,maar waren die verkeerde handen er vroeger ook niet altijd? Alleen stonden ze niet breed uitgemeten op alle sociale media”s die er ook niet waren…

De afspraak is nu, aan deze kant van de grote straat en je mobiel mee. Niet meer zwerven in het park/bos en af en toe laten weten waar je bent. Eigenlijk vind het jammer voor hem, want van zwerven leer je ook weer zoveel!