Zwerversbloed

Als kind zwierf ik uren door de velden en bossen bij ons huis in de buurt. We woonden aan de rand van de stad en er stonden veel boerderijen. Ik speelde in het hooi, bouwde hutten en klom in bomen.
Ik was uren weg, had ook geen idee van tijd en ging naar huis als ik dacht, ik lust wel wat.

Mijn moeder maakte zich in mijn gedachten nooit ongerust, alleen boos dat ik heel vies was. Dan moest ik mij in de garage uitkleden en kreeg ik een preek hoe mijn haar er uit zag.
Ik had haar tot op mijn billen en dat werd dan helemaal uitgekamd. Zo kon ze zien waar ik was geweest 😉
Het liefst liep ik buiten op bloten voeten, in oude kleren en de wereld leek eindeloos, ik kwam zielige dieren tegen, ik praatte met mensen en ik speelde vooral veel.Ik heb daar enorme goede herinneringen aan.

Toen ik kinderen kreeg zag de wereld er anders uit, ik lag in het kraambed toen hoorde ik dat er een klein meisje was verdwenen. Ik keek op mijn grote blozende baby neer en dacht, jij komt mij nooit weg.
Ze heeft ook geen zwervers bloed mijn mooie oudste, ze is juist heel voorzichtig, in mijn ogen misschien wel te voorzichtig. Ze wilde amper buiten spelen en leek de buitenwereld vaak eng te vinden. En op blote voeten lopen…
De tweede heeft iets meer zwerversbloed, vooral als klein kind liep ze vaak naar buiten op haar blote voeten!

Maar diegene die de meeste zwervers genen heeft geërfd is toch wel de jongste. Die vindt je overal, op zijn fiets in makkelijke kleren zwerft ie de hele buurt door. Hij vindt zielige dieren en speelt overal en nergens. Hij kent iedereen en is amper binnen te houden.
Gistermiddag was hij de hele middag weg en uiteindelijk is Meneer Williams gaan zoeken. Gelukkig kwam de jongste snel opdagen en hadden we een gesprek over zijn middag.
Hij had met veel kinderen gespeeld, geklommen in een speelboom, gefietst en een hond eten gegeven. Hij had geleerd dat er er een krentenstruik was waar je de bessen van kon opeten maar dat had ie toch niet zo vertrouwd dus maar niet gedaan…

En we hadden een gesprek over onze angsten, over een andere wereld dan vroeger. Hij begreep onze angsten en besloot zijn mobiel in jas mee te nemen. Zou ons dat gerust stellen?
Meneer Williams vroeg aan mij , heeft ie iets verkeerds gedaan? En dat heeft hij niet, hij heeft gewoon heerlijk gespeeld alleen de wereld zoals mijn moeder die kende, is er niet meer.
Dat is mijn angst bij mijn zwerver, dat ie in verkeerde handen valt,maar waren die verkeerde handen er vroeger ook niet altijd? Alleen stonden ze niet breed uitgemeten op alle sociale media”s die er ook niet waren…

De afspraak is nu, aan deze kant van de grote straat en je mobiel mee. Niet meer zwerven in het park/bos en af en toe laten weten waar je bent. Eigenlijk vind het jammer voor hem, want van zwerven leer je ook weer zoveel!

Advertenties

17 thoughts on “Zwerversbloed

  1. Wat lijkt me dat moeilijk met kinderen. Tot hoe ver laat je ze los, bescherm je ze, etc. Maar zo te lezen (krentenstruik) heeft de jongste naast zwerversbloed ook hersens meegekregen die hij goed gebruikt 🙂

    Like

  2. Van zwerven leer je best veel ja, lekker buiten spelen. Al is het anders als je zelf mama bent… daar wordt je een stuk voorzichtiger van. Ik was geen zwerfkind en heel braaf, maar heb ook wel dingen gedaan waarvan ik nu denk: als mijn schatjes dat maar niet doen (gevaarlijke dingen, uit naiviteit)

    Like

  3. Jaaa zwerven, dat deed Zoon ook zo graag voor het pest en treiter en terroriseer gebeuren. Het is weg, over, heeft plaatsgemaakt voor angst, en een heel laag zelfvertrouwen, en vooral ook hier bezorgdheid(en dus mobieltje mee)
    We zijn nu 3 jaar verder, maar de 5 van daarvoor zijn nog steeds niet weggepoetst….onbezorgd zwerven, dat is voorgoed over.

    Like

  4. Je hebt helemaal gelijk en ik begrijp je gevoel, ik heb precies hetzelfde. Vroeger was het gevaar er ook wel maar hoorde je er weinig over, dat maakte dus minder angstig. De wereld is zeker wel veranderd, rare volwassenen hebben hun rariteiten uitgebreid en niet alle kinderen worden grootgebracht met goede omgangsvormen. Ik vind het ook moeilijk om te bedenken dat ik mijn mannetje ooit moet loslaten, ik kan alleen maar hopen en ervoor zorgen dat hij de goede dingen meekrijgt, dat hij niet in zeven sloten tegelijk loopt, zich niet laat beinvloeden door slechte dingen, stevig in zijn schoenen staat en verstandig zal zijn. Pfffffff 🙂

    Like

  5. Het liefst zou ik alle twee mijn kinderen laten chippen met een soort van GPS dingetje zodat ik de hele dag kan zien waar ze uithangen. Jammer genoeg, maar misschien eigenlijk wel gelukkig bestaat zoiets niet. Mama zijn van soms niet mee…

    Like

  6. Ja moeilijke dingen. Ik was ook een zwerver. Was soms ook ZO ver van huis, als klein meisje al. Mijn moeder was er nooit zo moeilijk in. Misschien omdat ik de derde dochter was? Ik weet nog niet zo goed hoe ik dat met mijn kinderen straks ga doen…

    Like

  7. Ik was als kind ook veel buiten. De straat uit en het platteland lonkte. Heerlijk! Vroeger waren er ook verkeerde mensen, maar de media van onze tijd maakt dat we wat dat betreft veel meer weten. Ik hoop dat jouw zoon nog lekker lang ongestoord kan zwerven.

    Like

  8. Prima oplossing; hij kan zwerven, misschien iets minder ongeremd dan hij (en jij) zouden willen maar wel 'onder controle'. Ook al loopt hij niet in zeven sloten tegelijk, weet je maar nooit met wat er tegenwoordig 'los' rondloopt 😦

    Like

  9. Vroeger gebeurden er ook veel nare en rare dingen, alleen gebeurde het binnenshuis en stiekem, en was er geen media die ons op de hoogte stelde van foute praktijken. Zo vertelde mijn vader ook wel eens over boerderijen waar hij kwam als dierenarts, waar de vader 'het deed' met de dochter. En ook is hij als jonge jongen uit het raam gesprongen op de vlucht voor grijpgrage handen van een broeder in het klooster.

    Like

  10. Ik heb ook zulke fijne herinneringen, vind het jammer dat mijn zoon dat helaas nooit zo heeft kunnen ervaren. Ik snap dat tijden veranderen maar dit is een aspect dat niet had mogen veranderen.

    Like

  11. Zelf heb ik een hekel aan regels, maar met mijn dochter heb ik er toch luid en duidelijk een aantal gemaakt, die ook nog gelden nu ze 17 is!
    Nog niet zo lang geleden, zwierf ik ook altijd rond door de polder. Op mijn racefiets of met hardloopschoenen. Vroegah speelde ik altijd in het Kralingse Bos in Rotterdam. Ik vond dat de gewoonste zaak van de wereld. Ik moet er toch niet aan denken dat mijn dochter dat in d'r eentje zou doen.
    Je bent een uitstekende moeder! (maar dat wisten we al 😀 )

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s