Vergane glorie

Daar zit je dan, op een terras zomaar op een dag in de zomervakantie. Je ziet er ongeschoren uit, onverzorgd en elke vrouw krijgt van jou de ik-wil-je-direct-hier-en-nu blik. Zelfs naar mij kijk je zo, totdat je je realiseert wie ik ben.
Ik had je direct al in de peiling want ik kom je door de jaren overal en nergens tegen.

Je bent de grote broer van mijn vriendin van de basisschool en je was knap en ouder. Ik keek tegen je op zoals je dat vaak doet op die leeftijd. Je blijkt een enorme pestkop te zijn en je zusje huilt regelmatig na je pesterijen. Nu zou ik je een bully noemen, toen was je een pestkop.

Jaren later breng ik vol trots mijn oudste naar school en sta je voor een hogere groep. Ik herken je direct, weinig veranderd, je bent een enorme vrouwenmagneet. Ik zie in je de pestkop van vroeger. Je papt het aan met de juf van groep 3 terwijl je vrouw twee hele kleine kinderen heeft. Ik vind je nog steeds dezelfde kwal als vroeger maar dan op een ander niveau.
De andere moeders kwijlen over je, maar ik vind je nog steeds walgelijk

De juf van groep 3 trapt erin en vrolijk gaan jullie verder. Er komen weer 2 kinderen en je bent voor de buitenwereld een geweldige man en vader. Maar tijdens het uitgaan zie ik hoe je aanpapt met een andere collega en je hoogzwangere vrouw staat een stukje verder op.

Een invalbaan geeft mij een hele leuke collega, een jonge lesbische juf die stapelgek is met kinderen. Ze weet wat ze wil en jij komt langs. Ze blijkt je te kennen en gecharmeerd van je te zijn. Ik ben stomverbaasd…ben jij zo charmant?
Ik zie een verveelde knappe kerel die alleen maar jaagt en jaagt..niets charmant aan.

De jonge juf valt voor je, en leeft samen met je . Ik heb geen respect meer voor haar, ik snap haar van alle vrouwen in de wereld nog veel minder.
Dan vertelt de middelste dat een van je dochters vaak bij haar in de winkel komt en er apart uitziet. Ik gluur op facebook bij haar en zie je staan.
Mijn nieuwsgierigheid overwint en ik bekijk je facebook, de leuke jonge juf is weg, heeft een leuke lieve vriendin zie ik snel en jij…bent alleen…

Daar zit je dan , in je eentje te hunkeren op het terras, je uiterlijk is niets meer van wat het is. Je bent een oude verlopen vent, vergane glorie. En ergens diep in mijn hart zit een stukje wat zegt, eigen schuld, dikke bult!

Advertenties

Creatieve zondag

Langzaam begin ik weer een beetje een ritme te ontwikkelen. De vakantie is leuk maar voor iemand die op rust en regelmaat is gesteld ook erg vermoeiend.
Er schoot van alles bij in, net zoals de creatieve zondag maar uiteraard, de handen en het hoofd staan hier nooit stil.

Toen ik van het revalidatiecentrum terug kwam nu al bijna vier jaar geleden, had ik een nieuwe collega op de administratie. En met sommige mensen heb je dat, de klik is er spontaan. We begonnen te praten en eigenlijk zijn we nooit meer gestopt te praten.
Inmiddels zijn onze kinderen ook al vrienden en onze mannen kunnen het ook prima met elkaar vinden.

Ook al is ze niet meer mijn collega, ze is inmiddels wel een hele goede en lieve vriendin geworden. En gisteren was ze jarig. Ik bedacht mij geen moment en ging op zoek om iets voor haar te maken. Iets wat bij haar past.

Voor haar maakte ik een vestje, een shrug zoals het heel populair heet. Het vestje is gemaakt van twee soorten garens. De ene is een alpaca, dat is een van de zachtste soorten garen. En de ander is een sokkengaren maar die verloopt zo mooi. Beide zijn van drops garen.

Op het moment dat ik dit stukje schrijf ligt het vestje netjes als een pakketje op tafel, en ik ben ontzettend benieuwd hoe ze het vindt. Ik vind het nog spannend ook, volgens insiders hoef ik mij geen zorgen te maken, vind ze het vast super ! En daar ga ik dan maar vanuit!

Een fijne zondag !

Respect

Beste meneer Timmermans,

Om politiek geef ik niet zoveel, ik vind het vaak zakkenvullers en onmenselijke mensen achter een bureau. Politici zijn voor mij wolven in schaapkleding.
Ik weet ook weinig van wie op welke post zit en om heel eerlijk te zijn had ik nog nooit van u gehoord.
Misschien is uw naam wel eens gevallen maar nooit heel bewust blijven hangen.

Toen het vreselijke nieuws vorige week donderdag kwam, zag ik u en ik begreep wie u was. U bleek de minister van buitenlandse zaken te zijn. U sprak met uw collega’s en met allerlei autoriteiten maar verder was u voor mij gewoon de man van buitenlandse zaken.

Totdat ik u hoorde spreken voor de veiligheidsraad. U werd voor mij een persoon, met een hart en met gevoel. U straalde oprechtheid uit en uw woorden raakten mij diep in het hart.
Een bijzondere man dacht ik, dat zie je niet vaak in de politiek.

Vandaag zag ik u een nabestaande omhelzen, ik zag u bemoedigend praten en steun geven. Maar wat mij het meeste raakte was toen u wegliep met uw collega van defensie en zij een arm om u heen sloeg. Want om steun te geven is het zo belangrijk om het zelf ook te krijgen. En u liet het toe, u had onmeunig verdriet zoals wij dat hier in de buurt zeggen en u was vreselijk van slag.
Veranderen doet u niets aan de situatie maar de manier waarop u er mee omgaat, daar kan ik alleen maar 1 woord op zeggen..respect meneer Timmermans.

Ik wens u sterkte en ik denk dat vele mensen steun en troost bij u kunnen halen!

Met vriendelijke groet Mevrouw Williams

Krullen

Vanaf dat de jongste zijn haren begonnen te groeien had ie een prachtige bos met krullen. Het maakte hem apart van de anderen en veel mensen wilden altijd even aan zijn haar voelen.
Als kleintje vond hij dat allemaal niet zo erg maar naarmate hij groter werd en de jongens om hem heen stoere kapsels kregen begon hij te vragen of de krullen er af mochten.

Mama, mijn beste vriend heeft een heel mooi kapsel kijk maar, met zigzag en kort en ..Jij hebt mooie krullen zeiden wij dan. Het prachtige haar vergde heel veel onderhoud en toen ie kleiner was, waste ik het en hielp hem mee maar nu hij ouder wordt wil hij (uiteraard!) niet meer dat zijn moeder of vader hem helpt met haren wassen en verzorgen.

Om eerlijk te zijn keek ik al een jaar tegen een beetje onverzorgde wilde krullenbos aan. Toen ik vorige week er een rastapluk uitknipte omdat hij zijn haar niet goed waste, een beetje ongeduldig is met de borstel..was voor mij de maat wel vol.
Je gaat naar de kapper! Zijn ogen begonnen te glanzen ..mag het eraf? Prima zei ik, het mag er af, kies maar een kapsel wat jij mooi vindt.

Ik maakte de afspraak en hij ging naar de kapper met zijn vader…toen ie terug kwam was het net alsof ik een ander kind had gekregen!

Hij vindt het super, ik moet eerlijk zeggen dat ik het hem ook heel leuk vind staan. Zijn beide zussen zijn er helemaal sip. Stoer liep hij gisteren de straat op, hee hoorde ik hem tegen een buurjongen zeggen. Zijn stem leek zwaarder en hij liep ook anders.
Vanmorgen keek hij in de spiegel, smeerde er mousse in en het zat perfect!

Als je haar maar goed zit dacht ik gelijk! Ga ik nu de kapper met een bezoek vereren.

Vakantietijd

Ineens is het weer ruim een week geleden dat ik u verblijde met mijn gedachten en gebeurtenissen 😉 Maar vakantietijd is niet mijn favoriete tijd. Vorige week heb ik dan ook een enorme inzinking gehad die de laatste dagen aan het optrekken was. Een soort emotioneel regenfront zullen we maar zeggen.

Vorige week had ik ineens iedereen thuis, met hun eigen dingen, verhalen en vooral met het idee dat hun moeder vermaakt moet worden. Zullen we dit mam, of zullen we dat mam, mam luister je wel naar mij want ik moet je nu iets vertellen.
Aan het eind van de week wilde ik emigreren, naar een bereikloze plek. En de eerste die nog wat zei, die kreeg een rotschop.
Ook was ik even de vriendinnen zat met hun lange eindeloze stroom van ellende (op dit moment hebben er een aantal vriendinnen het erg moeilijk). Ik wil best luisteren maar ook aan mijn oor zit een eind.

Meneer Williams (die ik inmiddels ook al bijna naar een bereikloze plek had verbannen) had dit allemaal al zien aankomen en gaf wat praktische tips. Afstand nemen, zelf laten uitzoeken en niet alles naar je toetrekken.
En vooral diep adem halen 😉

Ik heb de tips ter harte genomen en sinds gisteren lijkt iedereen ineens weer een balans te hebben gevonden. De jongste speelt weer met zijn vrienden, de middelste gaat met vriendinnen leuke dingen doen en werkt ook veel.
Ruimte in mijn hoofd, heerlijk!

Ga ik nu genieten van de vakantietijd!

Sociale contacten

Hoorde ik laatst van iemand dat je afgekeurd was? Op een verjaardag werd deze vraag mij gesteld. Ik knik volmondig en zeg alweer ruim een jaar.
Hoe gaat het nu met je dan? Ik begin te vertellen van een enorme dip en mijn geweldige fysiotherapeute en hoe ik het mezelf op het niveau aanvaardbaar voor mevrouw Williams heb gekregen.

Dus werken lukt niet meer? Nee, helaas zeg ik, niet in de vorm waarin ik het deed en het onderwijs is een erg zwaar vak, en ik kan niet voorspellen hoe ik mij de volgende dag voel. Dat blijft gewoon moeilijk.
Ze kijkt mij medelijdend aan, wat zal je eenzaam zijn? Geen collega”s om je heen , dat lijkt mij moeilijk…

Wat zal ik nu antwoorden, in mijn hoofd spelen twee scenario”s af. De een volgt het beamen van dat ik geen collega”s meer heb, en dat ik ze mis en het werk mis. Dat is het sociaal wenselijke antwoord.
Maar het eerlijke antwoord is dat ik totaal niet eenzaam ben. Ik ga twee keer in de week naar de fitness, daar zit ik in een vaste club. We kwekken wat af tussendoor, meer eigenlijk dan ik ooit met mijn collega”s deed. En zeer verfrissend, het gaat over van alles. Van voetbal tot kinderopvang, van roddels uit de buurt tot wereldpolitiek.
Dan zwem ik 1 keer in de week, en klets altijd met dames tijdens het zwemmen, over de honden, over de overgang (zeer veel dames zijn in de overgang)over kleinkinderen die worden geboren, over ..noem maar op.

Als ik van de evenementen thuis ben, ben ik altijd helemaal opgeladen. Ik vertel dan honderduit, veel meer dan ik deed toen ik werkte. Het leuke is als ik geen zin heb, luister ik alleen want veel mensen willen graag gehoor hebben, en dat vind ik prima. Er worden geen enorme leuke invalshoeken voor problemen van mij verwacht, ik hoef het wiel niet uit te vinden, ik heb geen deadline.
Eigenlijk ben ik eindelijk wie ik wil zijn overdag..namelijk mezelf 😉

Daarnaast heb ik via mijn hobbies veel nieuwe mensen leren kennen, waar ik contact mee heb. Die ik wel eens zie, waar ik veel plezier mee heb. Uiteraard heb ik mijn vriendinnen nog, en dan nog de hondenmensen die ik tijdens het uitgaan tegen kom! Een man die het ook leuk vindt dat ik mij met hem bemoei en eigenlijk…vind ik dat ik meer sociale contacten heb dan toen ik werkte.

Voel mij totaal niet eenzaam, eigenlijk zelfs het tegenovergestelde, ik voel mij een rijk en gelukkig mens dat ik zoveel verschillende mensen ken en heb leren kennen. Dat het ziek zijn ook positieve dingen heeft gebracht.

Creatieve zondag

Buuf, buuf , in paniek draai ik mij om. Mijn overbuurvrouw komt op een drafje naar mij toe. Wat heb je een prachtige omslagdoek om.
Gelukkig geen enge dingen maar een compliment!

Ik moet zeggen, het is een echte blikvanger, deze zelf ontworpen omslagdoek. Gehaakt van fenna wol (wol fans weten dat dat het garen van de wibra is , waar woekerprijzen voor werden geboden op internet ;-).

Hij draagt heerlijk en is niet te warm, inmiddels heb ik een hele stapel omslagdoeken gehaakt, voor iedereen die bij ons in de tuin zit is er wel eentje , man of vrouw maakt niet uit 😉

Omkijkhormonen

Een tijdje terug kwam ik een leuk stukje tegen in een tijdschrift en de meneer die van mijn leeftijd is had het over omkijkhormonen.
Dat je ineens kon realiseren dat bepaalde dingen al zo lang geleden waren. Ineens werd het pijnlijk duidelijk dat je ouder aan het worden was.
Uiteraard word je elke dag ouder maar ineens kan het zo toeslaan.
Bij omkijkhormonen horen uiteraard emoties zoals weemoed, opluchting en verdriet, vreugde.

Ik vond het een heel grappig stukje , want volgens mij had ik natuurlijk geen last van deze omkijkhormonen.
Tot ik deze foto tegen kwam…

Ineens vloog er golf van emotie door mij heen, mijn opa en oma, kijk ze nu zitten..Hier zijn ze 50 jaar getrouwd, ze staan erop zoals ze waren. Mijn oma een hittepetit eerste klas en mijn opa, vol Amsterdamse humor en altijd aanwezig.
Ik was ineens weer een klein meisje en mijn opa rende achter mij aan, paardenvoeten riep hij heel hard (waarom weet ik eigenlijk niet meer, mijn moeder ook niet meer ;-).
De tranen vlogen over mijn wangen, in 1986 is mijn opa overleden en mijn oma in 2001.
Het voelde aan als een soort gemis. Dat kan dacht ik , soms kun je ineens mensen missen die je dierbaar waren.

Kreeg ik vorige week een oude foto onder ogen van een stukje van mijn stad, hoe het er uit zag in mijn jeugd. Het was een uitgaansstraatje waar ik elke week te vinden was. De tranen liepen over mijn wangen, ik zag mijzelf nog trippelen op mijn altijd hoge hakken, weer of geen weer. Ik ging feesten met toen mijn beste vriend, altijd lol (in mijn gedachten ;-).
Nog 1 avond die lol en onbezorgdheid leken mij geweldig.

Ik vertelde vol emotie aan mijn gezin over deze foto en realiseerde mij ineens..ik heb last van de omkijkhormonen!

Levensstijl

In november besloot ik , geen operatie maar wel graag de kilo”s eraf. Hoe moest dat want ik had door de afgelopen jaren heen gezien dat een specifiek dieet alleen maar een averechtse werking had. Zoals je zo vaak leest, na het dieet vlogen de kilo”s erop met bonus erbij.

Door mijn ziek zijn had ik al veel uitgevogeld over eten en besloot ik gezonder gaan eten. Ik eet geen varkensvlees, weinig rund, af en toe kip of vis.
Ik eet amper brood, niet omdat ik het niet lekker vind, integendeel , ik kan zo een half brood opeten en daarna nog eens een bak yoghurt naar binnen gooien en ..en…
Het geeft soms vreemde reacties al je zegt ik eet geen brood. Wat een modern gedoe zeg, zeker om die gluten, en dan krijg je van mensen die zich nog nooit in voeding hebben verdiept een hele lezing dat het maar een flauw gedoe is dat niet brood eten.
Simpel, ik eet geen brood want van brood krijg ik honger…ik ben niet de enige hoor, er zijn veel meer mensen die dat hebben. Wat je ermee doet moet jezelf weten maar voor mij geen brood.

Ik eet tussen de middag warm, heerlijk om 12 uur een warme maaltijd. Ik ben in de luxe positie om dat te doen want ik ben thuis.Inmiddels kan ik in een half uurtje al een heerlijke warme maaltijd bereiden.
In de avond heb ik vaak weinig trek en als ik warm eet, heb ik er vaak tot de volgende morgen “plezier “van. Ook hier krijg ik allerlei verhandelingen waarom warm eten tussen de middag toch niet a-handig is b- niet gezond is…

Ik ben geen voedingsdeskundige , alhoewel ik toch behoorlijk veel onderzoek naar voeding heb gedaan. Ik weet inmiddels dat er voeding is die je vult en voeding is die er voor zorgt dat je honger krijgt. Zodat je nog meer gaat eten en je eigenlijk overeet zonder dat je het voelt/weet en na een uurtje denkt, ik lust eigenlijk nog wel wat.
Inmiddels is dan je wilskracht aan de beurt. Neem een slechte dag of vermoeidheid en die wilskracht is ver te zoeken.
Dan kom je in het excuus verhaal terecht. Ach..ik hoorde vandaag ook nog dat de tante van de tante en daar de oudtante van het slecht heeft…onderwijl stop je een chocolaatje in je mond..en nog een..en nog een…

Het makkelijke van een nieuwe levensstijl ten opzichte van een dieet is dat het gewoon wordt. Het is niet iets specifieks of je mag dit of dat niet of juist wel…Je maakt een keuze wat goed voor je is, en is dat brood dan is dat fijn maar is dat geen brood even goede vrienden 😉
Inmiddels zit ik op een soort plateau, ik ben veel afgevallen en de wijzer kruipt nu naar beneden.
Ik voel mij een stuk beter sinds vorig jaar november en ik wil graag nog wat kwijt.

Twee dingen spelen dan voor mij een rol, mijn bewegingspatroon zou omhoog kunnen maar met drie keer in de week sport en elke dag een flink eind wandelen met de honden zit ik enorm aan mijn tax. Ik heb al 1 verplichte rustdag in moeten lassen. Ik zou ook en dit wel heel driest 😉 kunnen accepteren dat het nu heel langzaam gaat en ik bijvoorbeeld over een half jaar niet nog eens 25 kilo kwijt ben maar 5 of 10?
Gewoon genieten van het nu? Past eigenlijk wel heel erg bij mijn nieuwe levensstijl 😉