Omkijkhormonen

Een tijdje terug kwam ik een leuk stukje tegen in een tijdschrift en de meneer die van mijn leeftijd is had het over omkijkhormonen.
Dat je ineens kon realiseren dat bepaalde dingen al zo lang geleden waren. Ineens werd het pijnlijk duidelijk dat je ouder aan het worden was.
Uiteraard word je elke dag ouder maar ineens kan het zo toeslaan.
Bij omkijkhormonen horen uiteraard emoties zoals weemoed, opluchting en verdriet, vreugde.

Ik vond het een heel grappig stukje , want volgens mij had ik natuurlijk geen last van deze omkijkhormonen.
Tot ik deze foto tegen kwam…

Ineens vloog er golf van emotie door mij heen, mijn opa en oma, kijk ze nu zitten..Hier zijn ze 50 jaar getrouwd, ze staan erop zoals ze waren. Mijn oma een hittepetit eerste klas en mijn opa, vol Amsterdamse humor en altijd aanwezig.
Ik was ineens weer een klein meisje en mijn opa rende achter mij aan, paardenvoeten riep hij heel hard (waarom weet ik eigenlijk niet meer, mijn moeder ook niet meer ;-).
De tranen vlogen over mijn wangen, in 1986 is mijn opa overleden en mijn oma in 2001.
Het voelde aan als een soort gemis. Dat kan dacht ik , soms kun je ineens mensen missen die je dierbaar waren.

Kreeg ik vorige week een oude foto onder ogen van een stukje van mijn stad, hoe het er uit zag in mijn jeugd. Het was een uitgaansstraatje waar ik elke week te vinden was. De tranen liepen over mijn wangen, ik zag mijzelf nog trippelen op mijn altijd hoge hakken, weer of geen weer. Ik ging feesten met toen mijn beste vriend, altijd lol (in mijn gedachten ;-).
Nog 1 avond die lol en onbezorgdheid leken mij geweldig.

Ik vertelde vol emotie aan mijn gezin over deze foto en realiseerde mij ineens..ik heb last van de omkijkhormonen!

Advertenties

11 thoughts on “Omkijkhormonen

  1. Wat leuk, omkijkhormonen. Ik had er onlangs ook last van. Ik dacht ineens aan de collega's van een vroeger baantje en realiseerde me dat de meesten van hen nu onderhand ook al niet meer leven of niet lang meer leven.
    Wat een leuke foto van opa en oma. Een vrolijk stel. Je wordt vanzelf ook vrolijk als je ernaar kijkt.

    Like

  2. Omkijkhormonen, wat een grappige vondst. Zelf heb ik daar vooral last van als ik baby- en kinderfoto's kijk van mijn eigen kinderen. Wat zou ik graag nog een dagje terug in de tijd gaan. De pasgeboren zoon of dochter die door de kraamhulp bij mij in bed wordt gelegd, of met het hele gezin voor de tent op een camping in Zuid-Frankrijk.

    Like

  3. đŸ™‚ leuk geschreven, en jah ook ik heb ze, ik mis mijn moeder van vroeger zo, ze is leeft nog hoor en is nog relatief? jong (68), maar de alzheimer heeft haar al zeker 5 jaar te pakken. En het breekt mijn hart, ze glipt steeds verder weg.

    Like

  4. Leuk woord: “omkijkhormonen.” Ik heb het ook als ik oude foto's van Rotterdam zie die ik herken van vroegah. En ik kan nog steeds verdrietig worden als ik aan mijn oma denk die al bijna 25 jaar geleden overleed.
    Mooie foto van je opa en oma!
    Liefs Kakel

    Like

  5. Wat een leuke foto en ze hebben het duidelijk naar hun zin .Tja soms vliegt het gemis je zomaar opeens aan.En idd wat een leuk woord Omkijk hormonen ,heb ik ook vaak last van
    Gr Elisabeth

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s