Adhd en Vriendschappen

Mijn adhd zoon heeft twee hele rustige vriendjes. Als mijn zoon roept zwemmen? Dan zeggen zij, even kijken of het kan en of het mag. Roept mijn zoon voetballen, gaan zij eerst overleggen. Op zich vind ik dat heel prettig.
Een positieve kant van de adhder is dat hij/zij vaak leuke invallen heeft en het gelijk wil doen. Dat is niet altijd handig en dan is het fijn om een katalysator aan de andere kant te hebben staan.
Zijn beste vriend is heel relaxt, die laat zich absoluut niet op jagen door de jongste. Aan de andere kant is ie soms te rustig zegt zijn moeder en kan dan de sturende kracht van de jongste goed gebruiken.

De jongste heeft ook een adhd vriend. Snoep kopen…..spaarpotten liggen al in de winkel voordat ik of de moeder nee konden roepen. Zwemmen..ze liggen al in het water..en soms is dat leuk maar wat veel mensen niet weten is dat dat heel veel energie kost.
Twee adhers met elkaar kosten mega veel energie van beiden. Een weekend met deze vriend en ik kan zoonlief een week lang op tijd naar bed doen en kan ie er amper uit komen de volgende morgen.

Nu herken ik dat wel. Mijn schoonzoon heeft ook adhd, als die komt dan is het huis gevuld, de energie spat uit het huis en na een uurtje vreselijk lachen en druk doen zijn wij kapot. Dan zakt het in en dan wil ik ook heel graag dat hij weer naar huis gaat. Dit is vaak wederzijds. Soms functioneren we op iets lager tempo en dan gaat het wat langer goed.

Want wat veel mensen niet weten is dat een adher graag heel veel rust om zich heen wil. En niet altijd sociaal kan of wil doen. Dat is helaas niet te voorspellen. Soms zijn er dagen dat het lijkt of de energie gelijkmatig wordt afgegeven en lukt het mij om de dagen sociaal door te komen.
De meeste dagen is dit niet het geval, dan ben ik te druk of te moe of te afgeleid en zorg ik voor weinig input qua sociale contacten.
Daar is helaas niet elke vriendschap tegen bestand.

Mijn naaste vriendinnen weten dit, zij bellen bijvoorbeeld nooit in de avond (behalve in een noodgeval) omdat ik in de avond kapot ben en ik niet meer in staat ben om een goed gesprek te volgen. Een appje op de telefoon beantwoord ik wel maar dat vind ik dan wat makkelijker omdat ik het eerst lees en er over na kan denken.
Afspraken maken is niet altijd handig maar ik blijf er over communiceren, want dat is iets wat ik nu de jongste ook aan het leren ben.
Ik vind het stom zegt ie soms tegen mij dat ik niet alle dagen kan spelen en sporten en..want dan krijg ik hoofdpijn en word ik moe.
En dat is ook stom want ik vind het ook het niet leuk dat ik niet altijd kan afspreken want het is soms gewoon veel te druk voor mij.

Heel soms werkt het niet, vind de andere persoon het lastig of ingewikkeld of snapt het niet. En dat mag zeg ik altijd, vriendschap is vrijblijvend. Een keus van beide partijen. Maar ik zie mijn adhd net zoiets als iemand met een allergie. Je weet dat je er niet tegen kan, neem je medicijnen om er tegen te kunnen of houd je je bezoek kort zodat je er geen last van hebt?
Hoe veel is het je waard, om het maar zo te zeggen?
En soms scheiden wegen omdat het toch niet werkt, jammer want daar heb ik vaak heel veel verdriet van , zie het als een tekortkoming terwijl ik weet dat ik het niet opzettelijk doe.
Toch doet het pijn en pieker ik erover, net als de jongste.

Dan gaan we samen op de bank zitten en kijken een programma wat ons afleidt en weten dat er ook veel mensen zijn waar we wel mee overweg kunnen !

Opvoeden

Opvoeden is iets persoonlijks. Uiteraard zijn sommige factoren van een opvoeding aan een cultuur verbonden maar over het algemeen vind ik met opvoeden ,er is een grote lijn en dan zijn er kleine familie dingetjes.
Mijn grote lijn zie ik heel vaak terug bij anderen mensen. Netjes eten, handen wassen na het plassen, en voor het eten. Tanden poetsen 2 keer per dag. Luisteren naar andere mensen, niet gillen en krijsen in het algemeen maar zekers niet bij anderen of in winkels.
Elkaar helpen en niet alleen maar omdat je dan wat gedaan krijgt van anderen.
Ik kan een enorme lijst maken maar 1 ding vind ik ook heel belangrijk, en dat is dat jezelf iemand bent. Dat je een eigen individu bent binnen het gezin.

Je hebt je eigen vrienden en daar ga je zelf mee om. En als je broertjes of zusjes hebt hoeven die niet mee te spelen. Dat mag als beide partijen of drie partijen als er een vriendje of vriendinnetje is het goed vindt.
Jezelf ontwikkelen, leren om vriendschappen te sluiten en ook leren dat binnen het gezin, je niet altijd mee speelt.
Dit heb ik altijd heel belangrijk gevonden.

De oudste was vier toen de middelste werd geboren en toen ze vijf was en de jongste een jaar bracht de oudste vriendinnetjes mee naar huis. De meiden wilden spelen, met de duplo , poppen e.d. Heel leuk en de middelste vond het prachtig. Wilde het liefst meedoen maar dat vond ik niet goed. Even mocht ze kijken en gedag zeggen, ze werd dan even geknuffeld en dan ging ze weer met mij of haar vader mee naar de woonkamer. Dat was niet altijd gezellig, de middelste heeft wel eens heel vervelend gedaan en ik heb wel eens gevraagd mag ze mee spelen en de oudste vond het soms ook gezellig.
Toen de middelste naar school ging kwamen haar vriendinnetjes mee en herhaalde de riedel zich met de jongste.

Inmiddels hebben ze allemaal een eigen vriendenkring en kunnen ze het uitstekend met elkaar vinden. Ze zoeken elkaar regelmatig op om leuke dingen te doen.
Ik ben blij en tevreden met hoe ik het heb gedaan.

Nu heeft de jongste een vriendje, van zijn leeftijd met een veel kleiner broertje. Dit broertje moet overal mee naar toe. Ik zie het al een tijdje met lede ogen aan maar heb heel goed geleerd mijn mond dicht te houden over andermans opvoeding. De jongste wordt er ook helemaal tureluurs van, vooral omdat het kleine jongetje wel 10 keer aan de deur staat om dat hij ook wil mee spelen.
In de herfstvakantie wilden de twee grote jongens hier logeren maar mocht het niet , het moest bij het vriendje want anders was het zielig voor het broertje. Ik heb daar echt heel veel moeite mee.
Maar het toppunt vond ik wel dat wij binnenkort naar de Efteling gaan, we nemen alle kinderen mee en iedereen mag een vriendje of vriendinnetje mee nemen.

De jongste had mega enthousiast zijn vriend uitgenodigd maar kreeg te horen dat het niet ging. Meneer Williams ging mee om te overleggen maar het mocht echt niet..want het was zielig voor het jongere broertje want die was dan de hele dag alleen.
Het vriendje was echt heel verdrietig en dat snap ik echt.
Ik begrijp niet dat je niet inziet dat je je hiermee je oudste kind erg veel verdriet aandoet en je jongste kind de kans ontneemt om zichzelf te vermaken en ontwikkelen.

Maar ik brand mij er niet aan om dit te zeggen. In overleg met de jongste hebben we nu wel besloten dat alleen het vriendje hier komt spelen. Toch zit het mij allemaal niet lekker..maar ik zal er niets over zeggen..beloofd!

Indische man

Meneer Williams is een Nederlandse man, voor zover hij weet is er geen mixje aan toegevoegd. Toch denken heel veel mensen dat Meneer Williams van Indische afkomst is.
Het is een heel bijzonder iets want het is ook nog enorm hardnekkig verhaal en komt iedere keer weer terug 🙂

De jongste was een half jaar oud en lag in het ziekenhuis, zijn kinderarts (een Indische arts) sprak met Meneer Williams zoals twee mensen dat vaak doen die een zelfde cultuur delen. Ik vond het apart maar ach..maakt niet uit toch? Ik verbaasde mij over de donkerblauwe plek boven de billen van de jongste en vroeg de kinderarts hiernaar.
Heel verbaasd keek hij mij aan..maar dat weet je toch wel , alle Indische kinderen worden met zo”n plek geboren en krijgen dan hun kleur. Je man heeft dat ook gehad, soms zie je er nog wel eens wat van terug.
Ik was helemaal stomverbaasd, wilde nog zeggen maar mijn man is niet Indisch maar de goede man was er zwaar van overtuigd : Meneer Williams Indisch, dus de jongste ook.

Door de jaren heen hoorden we het vaker en als we bij vrienden op visite waren (zij is Indisch) werd Meneer Williams altijd voor familie aangezien.
Het werd gewoon hilarisch.

Toen ik vorig jaar naar de fitness ging hier in de buurt bleek er een mevrouw op te zitten die hier in de straat had gewoond. Ik vertelde waar wij woonden en gelijk zei ze oo, jij hebt een Indische man.
Inmiddels ben ik er klaar mee, iedereen die zegt dat Meneer Williams Indisch is laat ik in zijn waarde , maakt mij dat toch uit wat Meneer Williams is 😉

Vanmiddag zat ik op de fiets tijdens de fitness en kwam er een Indische mevrouw naast mij fietsen, naast haar fietste een Indische meneer. Ze hadden het over heerlijke gerechten en ik praatte mee dat ik bepaalde gerechten ook zo lekker vond.
Waarop de mevrouw tegen de meneer zei, zij weet dat wel, haar man is Indisch…ik zag ze laatst samen bij de winkel en dacht gelijk ja hoor een Indische man.

Ik dacht er even over na en knikte toen maar instemmend..het heeft toch geen zin. Dus als u denkt hee, Meneer Williams die is vast Indisch dan ziet u mij instemmend knikken hoor, ik doe geen moeite meer 😉

Bizar

Stel..u loopt een winkel naar binnen en vraagt aan de verkoopster of ze het paar sokken wat u zoekt ook nog in het blauw heeft? Wat verwacht u dan, ik persoonlijk verwacht dat ze dan zegt, ja die heb ik nog of nee , die zijn uitverkocht of komen volgende week weer binnen.
U zit er niet op te wachten dat iemand naast u zegt, blauwe sokken, meid doe niet zo moeilijk neem bruine die zijn er genoeg, een tweede merkt op dat ze ook altijd bruine sokken draagt en dat u nu wel heel beperkt bezig bent door alleen blauwe sokken te willen.
Inmiddels voegt er zich een derde aan toen die vindt dat u totaal geen respect toont voor het heden ten daagse modebeeld om blauwe sokken te willen en u zelfs agressief bejegent. Dan komt nummer vier er aan, die roept dat iedereen nu rustig moet doen want zo gaan we niet met elkaar om. Alle drie de eerder genoemde mensen draaien zicht plotsklaps om naar nummer 4 en beginnen nu op luide toon te roepen dat zij zich wel heel onsympathiek opstelt. Hoe durft zij, nummer 5 die eerst niet te zien was omdat ze zich verdekt had op gesteld sluipt nu ook naderbij en laat vallen dat dit al de tweede zaak is waar u bent geweest voor blauwe sokken.

De chaos is compleet in de winkel, er blijft geen detail onbesproken en eindelijk na uren kunt u het pand verlaten en vraagt u zich buiten af ..maar ik vroeg toch alleen maar om blauwe sokken?
Bizar denkt u, dit gebeurt nooit…en dat dacht ik ook altijd maar langzamerhand blijkt het op de sociale media schering en inslag te zijn.

Er wordt aan iemand een simpele vraag gesteld en er vallen een heleboel mensen over heen. De boel wordt opgejut en de vraag is inmiddels een brandende kwestie geworden , een heikel punt.
En net als vroeger ..wie het eerst huilt is zielig..
Drama”s ontstaan er, mensen schrijven snikkend hun grieven, sturen stiekem directe berichtjes met bedreigingen maar doen aan de oppervlakte gespeeld aardig…

Tegenwoordig denken mensen dat ze zich overal mee mogen en kunnen bemoeien. Overal wordt ongenuanceerd commentaar op geleverd, verhalen erbij gehaald waarvan niemand nog meer weet waar ze het over hebben.
En altijd vraag ik mij af..doen deze mensen dit ook als ze in de winkel staan te wachten en er iemand vraagt om een paar blauwe sokken?

Hallo mooie man!

Herfstvakantie! De jongste wil dan het liefst elke dag wat doen. We weten dit altijd erg in te perken maar omdat ik een redelijk energiepeil heb besloten we een dagje uit te plannen.
Een reisje met de trein in het pluche van de eerste klas naar Utrecht!

Naar de Da Vinci tentoonstelling in het prachtige oude postkantoor Neude. Het zag er veelbelovend uit en zo zaten we vanmorgen om kwart over 9 , gewassen en gestreken in de trein.
We zoefden rond 11 uur Utrecht binnen en kregen de tip om te lopen naar Neude. Door de nog bijna verlaten binnenstad van Utrecht liepen we over de Oude gracht naar Neude.

Op de Oude Gracht waar de zon scheen en het uitzicht prachtig was stond een bloemenkraam. Een knappe oudere grijzende man groette mij vriendelijk en ik groette vriendelijk terug. De jongste stond op de brug en was zeer foto waardig. De meneer glimlachte nog eens en ergens ging er een belletje rinkelen maar man en kind trokken meer aandacht.

Ik maakte foto”s , bewonderde het uitzicht op de Dom en de meneer fietste langs met een grote bos bloemen. Wederom knikte hij vriendelijk. Toen we voor het postkantoor stonden viel het kwartje ineens..die mooie meneer was Derek de Lint!
Nou ja…zei ik tegen Meneer Williams dat was gewoon Derek de Lint, maar ja ..de boerentrien uit het Oosten zag alleen de gracht en haar zoon en man op de brug 🙂

Maar wat had ik nu gedaan als ik hem direct had herkend, ..ik denk eigenlijk niets anders, ik had hem vriendelijk gegroet en verder niets. Ik ben een schijtlaars hoor, en daarbij denk ik dan..wat zou ik hem moeten zeggen…hallo mooie man?
Nee hoor, ik vond het zo leuk en het dagje Utrecht was ontzettend leuk!

Waar was ik?

Dat vraag ik mezelf regelmatig ook af, waar was ik? Met name aan het einde van de dag. Wat ik dan allemaal heb gedaan dat de dag weer zo snel door mijn vingers is heen geglipt. En het is niet negatief, eigenlijk is het heel positief want ik verveel mij nooit. Lig niet uren op de bank (correctie ..voor een detective wil ik een uitzondering maken ;-).

Soms benauwd het mij wel dat het zo snel gaat. Als ik hoor van mensen die ziek zijn of sterven denk ik altijd, veel genieten hoor want je weet nooit wanneer het stopt. Maar of dat de reden is, dat mijn dagen zo snel gaan? Geen idee eigenlijk.
Heb ik geen inspiratie om te schrijven, eigenlijk wel, als ik met de honden loop bedenk ik prachtige blogs in mijn hoofd. ‘

Over hoe prachtig de natuur verandert en dat we nog steeds veel wandelen. Dat ik een nieuw sportmaatje heb, zomaar ontmoet tijdens fitness en dat we zoveel overeenkomsten hebben dat het soms eng is 😉
Dat de oude hond echt oud wordt en ik soms wel eens heel voorzichtig denk dat er ooit een tijd gaat komen dat ie er niet meer zal zijn (maar nu nog even niet).
Dat mijn beste vriendin eerst haar vader dit jaar naar een verzorgingstehuis heeft moeten brengen omdat de dementie zo heftig was dat het niet meer te doen was thuis en dat haar schoonvader nu op sterven ligt, kanker helemaal uitgezaaid en dat hij zo aan het leven vast houdt.

Mijn oud collega”s die bellen en vragen of ik een keer langs kom op school en dat ik soms twijfel, dat ik soms denk ik dat vast wel een ochtend. Maar het toch weer niet doe omdat ik bang ben mezelf teleur te stellen.
Dat we de eetkamer gaan renoveren omdat het echt nodig is, en dat ik best wel tegen de klus opzie maar uitkijk naar het resultaat.
Dat een andere vriendin voor de tweede keer oma wordt, en ik dat voor haar erg leuk vind maar toch wel heel blij ben dat mijn meisjes zo hard aan het leren zijn.

Dat we een overwegen een nieuw scheurijzer te kopen, een kleiner exemplaar omdat we inmiddels nog maar 1 kind regelmatig meenemen. Gek idee als je altijd met meerdere kinderen op pad ging. Dat meneer Williams heel druk bezig is met een super leuke sollicitatie binnen het geel/blauwe bedrijf.

En dat ik nu heel snel onder de douche spring omdat de mannen zo thuis komen met een nieuwe vloer en ik mijn geliefde plekje voor een paar dagen moet afstaan!

Fijne zondag!