Zelfvertrouwen

Het lijkt een beetje vreemd maar ik beschik niet over een grote dosis zelfvertrouwen als het gaat om mijn uiterlijk. Eigenlijk best vreemd want ik heb altijd belangstelling gehad van het andere geslacht, ook van hetzelfde geslacht trouwens maar toch..het blijft een een beetje een heikel punt.

Naarmate ik ouder werd, werd het uiterlijk wat minder belangrijk. Het is mij van jongs af aan erin gepompt dat leuk zijn je niet verder in deze wereld bracht (mijn moeder had uiteraard nooit van Doutzen Kroes gehoord ;-).
Leren en een leuk uiterlijk was mazzel zei mijn moeder altijd. Ik vind het ook erg moeilijk om mijn uiterlijk te gebruiken, in de zin dat het soms wel helpt dat ik vriendelijk lach of iets aardigs zeg of ..
Ik ben er ook niet echt handig in om mijn uiterlijk te gebruiken.

Zo gaf ooit een collega aan dat ik zo”n mooi decollete had in een bepaald shirt. De hele dag heb ik met een vervelend gevoel rond gelopen want ik vond het een leuk shirt en dat decollete had ik niet eens gezien, en als zij dat vond, zagen andere mensen dat dan ook en..zo raasden mijn gedachten rond en het shirt belandde op de stapel no-go.

In een jurk voel ik mij opgeprikt en mijn dik zijn was jaren lang een excuus om in vormloze kleding rond te lopen.
Regelmatig gaf Meneer Williams aan dat het echt wel leuk zou zijn als ik een jurkje aan zou doen, of dat ik vrouwelijkere kleding zou dragen maar dat voelde zo raar.
Nu jaar geleden ging de knop om, er is 25 kilo af en ik ben mij er van bewust dat ik er een stuk leuker uit zie. Maar blijf toch onzeker.

Vanmorgen opende ik mijn mailbox en vond een berichtje via Linkedin, van een vriendje van vroeger. Dat hij nog wel eens aan mij dacht en of ik nog steeds zo ontzettend mooi was. Ik kleurde van teennagels tot aan haarwortels toen ik het las en schreef een berichtje terug dat ik dat heel aardig vond maar dat de jaren mij toch ook wel hadden getekend. Ik accepteerde zijn vriendschapsverzoek en nog geen 2 tellen later was er weer een berichtje, je bent nog steeds zo mooi en sexy.

Ik moest gelijk mijn vriendin bellen en we hebben een uur gebept over zelfvertrouwen en over mooi zijn en hoe je toch zo naar over jezelf kan denken..wat is dat toch een raar fenomeen.
Nu moet ik zeggen ik denk tegenwoordig wel veel aardiger over mezelf hoor, ik ben namelijk een bikkel die 25 kilo is afgevallen!

Ga ik iets doen wat buiten mijn comfortzone valt..ik laat u een foto zien…

Diepe ademteug..mooie foto he! Genomen door mijn zoon, en ik heb zelfs een jurk hierop aan (die by the way afgekeurd is door mijn dochter..te zakkerig en te groot , maar voor een zitfoto nog leuk 😉

Advertenties

Wat wil je worden?

Wat wil je worden, vraagt de meneer van klas 5. Ik kijk hem vol vertrouwen aan, journaliste zeg ik resoluut. Ik wil voor de krant schrijven en de hele wereld rond reizen. Ik wil alles vertellen wat er gebeurd.
De meneer kijkt mij verwonderd aan, wil je geen lerares worden net als je moeder?
Nee, dat lijkt mij niets zeg ik, ik vind het fijn om alleen te werken.

Wat ga je doen na de havo? De decaan kijkt mij aan, ik ga naar de school voor journalistiek. Hij kijkt mij trots aan, goede keuze met je hoge cijfers voor Nederlands en geschiedenis zal dat prima gaan. Maar zeg ik weifelend, mijn moeder en stiefvader zeggen dat ik naar de lerarenopleiding moet gaan. Dat geeft een betere toekomst. Je moet je keuze zelf maken, zegt de decaan, maar misschien hebben ze gelijk.

Wat wil je dan gaan doen vraagt de studiebegeleider van de lerarenopleiding als ik na een jaar stop met de opleiding. Eigenlijk weet ik het niet, ik wilde altijd journaliste worden, was vorig jaar ook ingeloot maar heb voor de veilige weg gekozen en kwam op de lerarenopleiding terecht. Ik vind het eigenlijk niets, vind de kinderen wel leuk maar het is zo veilig en saai.

Waarom ben je bibliothecaresse geworden ,vraagt een leuke man in een cafe op een zaterdagavond.Omdat ..omdat ik altijd op safe speel omdat ik graag wil maar niet durf, omdat ik altijd denk dat andere mensen het beter kunnen dan ik, en dat andere mensen beter kunnen verwoorden of kunnen vertalen wat ik in mijn hoofd heb.
Wat zou je nu dan willen doen?
Waarom volg je je hart niet?

Wat wil je worden vroeg ik zondag aan het vriendje van mijn zoon. Hij wordt taartenproever zegt mijn zoon lachend. Het vriendje kleurt, ik zeg wil je kok worden? Dat is een mooi beroep en het is veilig en er is werk in …en ik lijk in eens op mijn eigen ouders.
Ik, zegt mijn zoon wordt dierenarts of archeoloog. Ik wil niet binnen zitten en ik wil met mijn handen werken.
Ik ga naar het vmbo en ik word echt wel dierenarts of archeoloog , he mama?

In mijn hoofd tollen gedachten rond en mijn praktische ik zegt, lieve jongen, je kan veel maar geen dierenarts of archeoloog worden want dan moet je vwo..Ik doe mijn mond open, tuurlijk jongen, jij volgt je hart en de weg die je wandelt kies je daar zelf voor uit.
Net als je zusters, waar ik ook mijn mond heb gehouden en hun dromen heb gestimuleerd.
Twee dames die een beroep hebben gekozen wat ze beide na aan het hart liggen, en waar ze ook nog eens goed in zijn.

Wat wil je worden vraagt Meneer Williams? Ik kijk hem aan, eigenlijk wil ik wel graag een leuk blog schrijven en mijn mening delen met de wereld om mij heen. Gelukkig zegt Meneer Williams, volg je je hart eens 😉

Dumpert

Vandaag las ik een stuk van het dierenasiel hier in de stad dat het aantal dump-dieren zo was toegenomen. Het asiel is overvol en ze maakten zich terecht zorgen want helaas vinden niet alle dieren weer een baasje die in het asiel zitten.

Zelf hebben wij ook een dumpert ;-). Een vreselijke lieve sullige dumpert, hij is inmiddels ruim 10 en begint net als een oud mens mankenmenten te vertonen.
Doof, staar, dement en inmiddels weer speels.
We hebben het nooit begrepen waarom hij gewoon op straat is gezet. Het was een dikke hond met ontzettend veel haar, waar een mooie cocker spaniel onder zat.

Toen we hem hadden uitgezocht moesten we van het asiel twee weken lang, elke dag komen om een stukje met hem te wandelen of te knuffelen of te aaien of ..noem het maar op. Trouw reden wij er elke dag naar toe met de kinderen en we liepen elke dag een stukje verder.
Hij ging ons steeds meer waarderen en na twee weken kwam hij bij ons thuis.

Een mooie mand met kussen, voederbakken en 5 mensen die hem enorm gingen verwennen wachtte op hem. De eerste nacht heeft ie gepiept en daarna sliep hij in zijn mand.
Ik ben zijn mens. De anderen zijn leuk maar ik ben echt zijn mens.
Soms komt ie op de bank en nestelt zich tegen mij aan, bijna 20 kilo hond nestelt zich met zijn rug , het liefst tegen mijn rug aan om dan vreselijk te gaan liggen ronken. Ik kan daar van genieten want ik weet dat dit het meest kwetsbare is hoe hij zich ooit zal op stellen.

In de jaren die achter mij liggen met heel veel ziek zijn, bank liggen, was hij er altijd. Op de bank, naast mijn bed en toen ik na een vreselijke operatie lag bij te komen in het ziekenhuis, liep Meneer Williams buiten met hem, vanuit mijn bed kon ik hem zien.
Hij is mijn vriend, dat kan ik zonder vals sentiment gewoon zeggen.
Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat je een vriend dumpt. Zomaar omdat je een andere vriend hebt of omdat je geen zin meer er in hebt, ik vind dat niet te begrijpen.

En hier boven ziet u hem, in zijn element bij de kikkervijver waar hij graag mag zwemmen 😉 Onze dumpert!

Introvert

Er bestaan veel misverstanden over de introvert. Ze zijn moeizaam in de omgang, je kunt er slecht mee praten, een domper op elk feestje. Er is, kortom, van alles mis met ze.

Dit stukje kwam ik tegen op internet nadat ik had gelezen dat veel enig kinderen introvert zijn. Ik vond dat heel bijzonder en zocht uiteraard door.
Terug komende op het bovenstaande, klopt ik krijg regelmatig het verwijt dat ik niet makkelijk ben om mee om te gaan en een domper op een feestje..ik ga liever niet dan wel. En niet om dat ik het niet leuk maar …ik las..:

Extraverte mensen halen hun energie uit de omgang met andere mensen. Het zijn de mensen die, als ze een paar minuten alleen zijn, meteen hun telefoon grijpen om iemand te bellen. Ze gaan vaak en graag naar feestjes en bijeenkomsten om lekker bij te kletsen, gezellig te doen en nieuwe mensen te leren kennen.

Introverten halen hun energie uit zichzelf. De typische introvert komt alleen onder dwang op een feestje, en is dan vaak als eerste weer vertrokken. Liever duikt hij in een boek, of schrijft in alle rust een weblog. Of gaat fijn zitten dagdromen.

Ik herken mij enorm in de introvert. Ik kan uren alleen zijn en dan helemaal opgeladen zijn. Er hoeft dan maar iemand te bellen of langs te komen en poef …alle energie is weg.
Nu ben ik eerlijk dat ik regelmatig op let, dat mijn introvertheid niet de overhand neemt. Ik zorg voor sociale contacten en doe leuke dingen. Maar ..ze kosten mij bergen energie..en ik dacht (zoals altijd) dat ligt aan mij, maar wat blijkt?

Introverten verschillen in biochemisch opzicht van extraverten. Hersens van extraverten zijn betrekkelijk ongevoelig voor dopamine, een neurotransmitter die verband houdt met plezier en beloning. Om voldoende dopamine te generen moet de extravert continu zijn hersens prikkelen met nieuwigheden, andere mensen, andere omgevingen.

Introverten daarentegen zijn betrekkelijk overgevoelig voor dopamine; als ze er te veel van krijgen raken ze overprikkeld. Ter compensatie produceren hun hersens dan acetylcholine, een neurotransmitter die vooral belangrijk is voor geheugen- en intellectuele functies.

Kort samengevat: de bedrading verschilt tussen introverten en extraverten; er is dus niet zonder meer iets mis met de introvert.

Er is dus niets mis met mij..mijn bedrading is gewoon anders! Maar waar loop ik dan toch steeds tegen aan? Waarom vind ik de buitenwereld zo ingewikkeld..en daar was ook weer een verklaring voor!

Extraverten hebben de overhand (de meerderheid is extravert), en in onze westerse cultuur wordt extraversie als een positieve eigenschap gezien. Het is dan ook niet zo vreemd dat introverten worden bezien als mensen met een gebrekje; als mensen die even over hun introvertheid heen geholpen moeten worden om een volwaardig lid van de samenleving te kunnen zijn.

Aha..dus wat ik zie als getrek aan mij..is dus gewoon “hulp”om over mijn introvertheid heen te komen! Maar dat zal nooit lukken want je wordt dus zo geboren, het is net als dat ik dus aan iemand met blauwe ogen vraag om zijn ogen bruin te laten worden. Zal nooit lukken.

En als laatste introverten houden niet van small talk, dat klopt. Ik ben mega slecht in small talk. Door de jaren heen heb ik er een tactiek voor ontwikkeld. Sommige mensen die ik ken houden enorm van small talk, ik luister dan naar ze en onthoud steekwoorden. Ik kan dan dingen aan ze vragen die belangrijk voor ze zijn en dat maakt van mij een belangstellende luisteraar.
Het komt gemaakt over vind ik , maar zo wordt het dus niet ervaren.

Zie je wel ik ben niet gek, ik ben een introvert! En u?

Menswaardig

Twee jaar geleden kreeg de schoonvader van mijn vriendin de diagnose longkanker en hersentumor. Hij was net een jaar met pensioen en had zich enorm verheugd om meer tijd met zoon en familie door te brengen.
Hij kon zich er niet bij neer leggen en was boos.
Er werd een behandeling gestart met de prognose dat hij er nog drie maanden zou zijn.

Die drie maanden werden 2 jaar maar toen was het ook helemaal op. Drie hersentumoren en de longkanker was uitgezaaid. De strijd verloren, het gezin van mijn vriendin was onmetelijk verdrietig.
De boosheid hield hem overeind, hij wilde leven. Zijn geest was zo sterk en dat hield hem op deze wereld.

Hij wilde in eerste instantie niets weten van euthanasie en verzette zich heftig tegen een laatste wilsbeschikking.
De hersentumor veroorzaakte epilepsie en verlamming, de arme man wilde nog zo veel zeggen maar kon het niet meer.
Hij heeft geleden tot op het laatst. Het bericht van zijn dood was een opluchting voor iedereen, uit zijn lijden verlost.

Het heeft mij aan het denken gezet. Stel dat ik ooit zo ziek zou worden , ik wil niet lijden, ik wil mijn leven graag leiden zoals ik het doe, en dat ik ouder word, geen punt maar ik wil niet ondraagelijk lijden.
Mijn vriendin zei regelmatig de afgelopen weken dat wij voor onze dieren humaner zijn dan voor de mensen en dat klopt ook.
ALs je een hond of poes zo zou laten lijden, dan werd je overal boos aangekeken.
Maar een mens mag blijkbaar zo lijden, dat het eten en drinken werd stopgezet, de medicatie. Dan sterf je vanzelf wel..dat klopt maar volgens mij is dat geen menswaardig sterven.

Zoals ik keurig mijn eigen uitvaart heb geregeld, ga ik dit ook regelen. Ik wil er net als de opa van Meneer Williams uit kunnen stappen. Die kreeg maag/darmkanker, leefde nog drie maanden en zei toen het is genoeg geweest. Ik heb een mooi leven gehad, ik stap er nu uit. Op een zonnige dag in maart at hij zijn laatste broodje lever, ging op bed liggen met zijn vrouw en twee zoons en het leven vloog uit het raam zoals de oma het zo mooi zei.
Dat wil ik ook, mocht ik ooit voor die keuze komen te staan, ik wil niet ondraagelijk lijden. Ik wil dood gaan zoals ik heb geleefd, menswaardig!