De wereld achter instagram

Afgelopen zaterdag had ik een haaklunch in Deventer. Deze was georganiseerd door twee dames die ik heb leren kennen via instagram.
Toen ik begon aan instagram dacht ik eerst dat het een leuk fotobewerkingsprogramma was..maar al snel kwam ik er achter dat er een hele wereld achter zat.
Met volgers die heel leuk zijn en volgers die uiteraard niets te zoeken hebben op je account..zo ben ik dus een tijdje gevolgd door mijn ex en zijn zus. Heel bijzonder, want wat moeten die mensen toch met mijn leven!
Maar dit terzijde.

Zaterdagochtend had ik afgesproken met een mevrouw uit Hengelo om samen naar Deventer te rijden. De mevrouw kende ik ook via instagram dus het was best spannend.
Ze bleek een alleraardigste mevrouw, 20 jaar jonger dan ik, maar we hadden best veel overeenkomsten. Na een gezellige rit kwamen we aan in Deventer bij een oud landhuis wat omgebouwd is tot hotel restaurant.
In een prachtige oude kamer stonden twee grote tafels, een vol met haakspulen en aan de ander gingen we eten.

Het leuke vond ik dat er dames bij waren die zo blij waren om mij in het echt te ontmoeten. Ik werd omhelsd en gezoend want ze voelden alsof ze mij al jaren kenden. En normaliter gruw ik van dit soort dingen maar bij deze dames had ik hetzelfde.
Ik heb heb in jaren niet zoveel gelachen. Wat een heerlijk ongecompliceerde dames, er werd gekletst over wie we waren, en wat we maakten en het liep gewoon als een trein. Geen enge stille momenten, of nare gesprekken.

De lunch was prima, voordat ik het wist was het vier uur en reden we weer terug naar huis. Om samen in de auto nog vreselijk na te genieten en te lachen.
Toen is s avonds de foto”s terug zag, proefde ik de vrolijke ongecompliceerde sfeer weer en wie de foto ook zag,zei je staat zo te stralen. En dat klopt, ik ging zelfs met een foto helemaal vooraan staan.
Dat had ik tijden geleden echt niet gedaan!
Uiteraard komt er een nieuwe afspraak, want zoals iemand bij een foto neerzette, superhaakclub, klopt ook helemaal. En dat haken, is een gemeenschappelijke interesse maar er blijkt zoveel meer te zijn wat bindt!

Advertenties

Jurkje

Afgelopen week zag ik een mooi ontroerend filmpje

en ik moest ineens denken aan de jongste.

Toen hij 2,5 was zat hij op het kinderdagverblijf in een hele leuke groep. Hij had het er prima naar zijn zin en zijn leidsters waren ook leuke dames. Het kinderdagverblijf bracht ook elke maand een krant uit.
Op een dag kreeg ik het krantje en zag foto”s van een verkleedfeest. Elk kind had een leuk pak aan behalve de jongste. Hij zat wat sip te kijken op de foto”s en ik vroeg aan de leidster wat er aan de hand was geweest.
Nou zei ze, hij wilde zich wel verkleden maar alleen als prinses en daar beginnen we niet aan. Ik was stomverbaasd, waarom mag een 2,5 jarige jongen geen prinses zijn?
Niemand is verbaasd als een 2,5 jarige meisje een superheld wil zijn maar een jongetje wat prinses wil zijn..

Toen hij drie was, wilde hij graag megamindy zijn. (Megamindy was een vrouwelijke superheld, overdag een politieagente en ze kon zich transformeren naar een superheld. ) Hij had ook een megamindy dekbed en een megamindy beker en bord. Toen hij aan oma vroeg of hij megamindy ondergoed mocht hebben wat hij in de winkel zag liggen, mocht dat niet. Ik doe daar niet aan mee hoor, zei mijn schoonmoeder.
Zijn vader ,zei mijn schoonmoeder wilde als driejarige een theeserviesje. Dat heb ik ook nooit gekocht want de leidsters op de peuterspeelzaal zeiden, dan wordt ie zeker een homo.

Ik vind dat zulke rare vooroordelen. Kinderen vormen zich, proberen van alles uit maar wel binnen onze volwassen gekleurde lijntjes. En dat vind ik zo jammer, dat die lijntjes nog steeds zo star zijn.
Het maakt dat veel kinderen zich ook ongelukkig en onbegrepen voelen terwijl ze niets verkeerd doen.

En of het uitmaakt…Meneer Williams is al jaren getrouwd met mij, geen theeservies zal dat veranderen denk ik 😉 en de jongste die ieuwt bij alles wat meisjesachtig is, en vind meisjes stom maar voelt zich wel gevleid door hun aandacht.
Zou die prinsessenjurk daar wat aan veranderd hebben..ik denk het niet!

Vrijwilligerswerk

Sinds ik thuis ben heb ik een aantal keren geprobeerd om aan vrijwilligerswerk te komen. Maar dat valt niet mee..niet dat het er niet is..nee dat is het probleem niet maar ik vind vrijwilligerswerk een aanvulling op een baan, en geen volledige dagtaak.
Ik zou graag een uurtje voorlezen, of een uurtje gaan wandelen met een gezellig iemand, maar dat schijnen hele vreemde eisen te zijn.

Zo ging ik solliciteren bij een senioren club die allerlei soorten lessen verzorgden, er was een vacature voor een quiltjuffrouw, 1 keer in de week. De mevrouw liet mij komen ondanks dat ze al iemand hadden want misschien kon ik iets anders doen. Ik kreeg een mooie rondleiding, een leuk gesprek en ik gaf aan van vele markten thuis te zijn. Dat is mooi zei ze, dan kunt u de lessen boetseren over nemen want daar zoeken we ook nog iemand voor.
Als ik ergens een (schurft) hekel aan heb is het wel klei, of viezigheid uberhaupt aan mijn handen. Ik krijg daar helemaal de kriebels van, dus ik bedankte netjes voor de eer. De mevrouw keek heel zuinig en gaf aan dat als er nog een vacature zou komen dat ze mij wel zou bellen. Nooit meer wat van gehoord.

Ik gooide het over een andere boeg, ik zou bij een gehandicapte mevrouw gezelschapsjuf worden voor een middag in de week. Ik zat bij de mevrouw in het superbenauwde apartementje voor een kennismakingsgesprek. De mevrouw was helemaal blij met mij en wilde graag elke week naar de stad, op een terras zitten of winkelen. Niet helemaal mijn ding en ..de mevrouw lag mij qua karakter helemaal niet. U kent dat wel dat u denkt, dit is niet mijn soort mens. Wederom heb ik voor de eer bedankt.

Aan een oud collega vroeg ik of ik een uurtje in de klas mocht komen, om eens te kijken hoe het zou gaan. Misschien een keer voorlezen aan de kleuters, klein groepje of zo. De collega vond de woensdagmorgen een heel goed idee, dan kwam ik om half 9 deed samen de grote kring, daarna de kleine kring en daarna ging ik groepjes begeleiden. Maar ze moest wel op mij kunnen rekenen, elke woensdagmorgen en ik kon niet zomaar afzeggen want de andere vrijwilliger ging dan bij de andere collega…het duizelde mij al enorm.
Mijn intentie was om een uurtje te komen, eerst maar eens kijken of het uberhaupt ging.

Goed, dacht ik toen ik de vacature voor webredacteur las, bij een leuke blad en het is een vrijwilligersbaan. Leuk, schrijven en het ging veel via skype en email dus dat was mooi. Ik schreef een mailtje en kreeg na dik een week een mailtje terug, of ik een stukje wilde proefschrijven en nog wat uitgebreider over mezelf wilde vertellen.
Blijkbaar zijn ze zo geschrokken van mijn verhaal dat ze nu nog de weg naar mijn emailadres kwijt zijn..want na drie weken kan je toch echt wel oordelen of iemand geschikt is. Wederom een zware afknapper.

Ik ben er nu helemaal klaar mee, ik ga niet iets terugdoen voor mijn uitkering zoals ik vaak hoor. Niet dat ik niet wil, maar waarom mag ik ineens geen eisen stellen, moet ik met alles maar “accoord”gaan? Daar pas ik voor, ik wil heel graag een uurtje koffie drinken bij een eenzame bejaarde, misschien moet ik maar eens gaan posten bij een bejaartehuis, zolang ze er nog zijn!
Of een uurtje voorlezen , of ..er is best veel wat ik wil maar zo werkt het blijkbaar allemaal niet.
Gelukkig verveel ik mij nooit, en ben ik altijd bezig in huis en tuin en familie.
Ga ik nu mijn honden uitlaten, de een is bejaard en de ander is een springerige puber, gaat helemaal goed komen!

Sociaal leven

Regelmatig vraag ik aan Meneer Williams of hij het ook zo relaxt vindt, zo thuis op onze immens grote rode loungebank, met een lekkere serie, ik haak er dan ook nog eens bij en we kletsen over de dag en soms hangt er een kind bij.
Wij vinden het genieten, dat na een dag vol drukte van alles en wat, de rolluiken zakken en wij allemaal ook zakken 😉

Nu weet ik dat ik niet naar anderen moet kijken maar ik verbaas mij er regelmatig over dat er mensen zijn, die en werken, en naar de sportschool gaan elke dag of overige enorme sportprestaties neer zetten en dan ook ieder weekend uitgaan. Festivals, kroegen, feesten het lijkt wel alsof die mensen nooit rust nemen vanuit mijn ogen gezien.

Ik heb hele leuke vriendinnen, en die zie ik af en toe. Heel gezellig, of vrienden die we samen hebben. We gaan ook wel eens samen zwemmen of naar de bioscoop (wel zelden..vind het erg duur en ik zit altijd naast een vervelende prater of sniffer of popcorngraaier ;-).
Toen wij Williamsen nog een heel stuk jonger waren (ahum..oma spreekt) was een dag thuis, een verloren dag. Niet op de dansvloer gestaan..was bijna een doodzonde. Gedronken, gefeest, overal geweest. Eten in Amsterdam, zomaar even op een doordeweekse dag, hup in de trein en gaan.
Maar ik mis het niet, niet omdat mijn energielevel laag is maar gewoon omdat ik het niet mis.

Ik geniet van een koolmees in de tuin, ik weet ook het verschil tussen een vrouwtje en een mannetje, maar ik geniet ook van een lekker stuk fietsen of wandelen in de natuur.
Ons huis staat vol met leuke spullen,en ik hoef niet elke week de stad in om te kijken of er nog meer leuke spullen zijn. Dat weet ik, die zijn er, maar ik heb ze niet nodig.

Soms denk ik dat zal mijn leeftijd wel zijn , maar ik begreep dat ik zo niet mag denken. Volgend jaar word ik 50 en ik heb gehoord dat dat het nieuwe 40 is..zucht dacht ik gelijk ,daar gaan we weer. Mijn ziek zijn dan, zal dat meespelen? Uiteraard maar als ik niet ziek was geworden had ik nu nog gewerkt en volgens mij ook geen energie gehad voor al die feesten en dergelijke.
Meneer Williams vindt dat ik te veel pieker daarover, die vindt het heerlijk zo. Ik ben al blij zegt ie als jij je goed voelt, dat je de energie hebt om je dingen te doen.

Ga ik vandaag genieten van een zelfgebakken brood met eigengemaakte kippensoep en Schaep Ahoy met mijn mannen…;-)

Tijd vliegt

Vorige maand werd hij 12, onze jongste. Het is inmiddels al duidelijk een puber. Zijn haar moet op een bepaalde manier worden geknipt, hij kijkt het liefst vlogs, van Enzo Knol, of van game meneer. Tot voor kort had ik nog nooit van deze mensen gehoord maar inmiddels weet ik dat vloggen, de manier is om pubers te bereiken. En dat deze jongemannen er ook nog eens een hele goede boterham mee verdienen.

Zijn voeten groeien en zijn lijf is slungelig aan het worden. Hij kan heel stoer roepen dat hij het allemaal zelf kan en een heleboel dingen gaan ook gewoon vanzelf. Volgend schooljaar gaat hij naar een school , twee steden verderop.
De keuze hebben we samen met hem gemaakt en inmiddels heeft hij al een aantal proeflessen gevolgd. Hij vindt het er leuk en er zitten veel kinderen op die net zo als “hem zijn”. Dat legt ie ons uit, kinderen die niet de hele dag stil willen zitten maar zeker niet dom zijn.

Op zijn mobiel zit nu al een groepsapp van de jongens uit zijn nieuwe klas, want hij maakt heel makkelijk vrienden.
Het is geweldig om te zien hoe dit jongetje een jongen aan het worden is, en ik ben heel trots op hem. Op zijn moed, doorzettingsvermogen en zijn geweldige hang naar avontuur.
Hoe hij zijn “handicaps”verwoordt naar andere mensen en erkent dat hij is wie hij is. Dat hij heel trots is op zijn beste vriend die hoogebegaafd is, en naar het gymnasium gaat. Om dokter te worden, mama, want de vriend heeft diabetes 1 en daar moet nog heel veel onderzoek naar worden verricht.
Om dan heerlijk samen te gaan voetballen, want daar maakt het niet uit wie er slimmer is.

En soms gaat het mij te vlug, dan wil ik hem nog wel even langer vasthouden, even weer knuffelen en zijn prachtige krullen terug zien.
Dat zeg ik ook wel eens, maar dat wuift ie stoer weg, om later terug te komen met een kop thee. In een beker , mama, die we speciaal voor jou hebben gekocht omdat jij de liefste bent.
Ik had gehoopt dat bij nummer 3 dit laatste stukje groep 8 minder emotioneel en minder moeilijk zou zijn maar het maakt niet uit.
Het is een bijzondere tijd, alsof je naar een bloem kijkt die op punt staat heel mooi te gaan bloeien!

Straks als hij op het podium staat, na de eindmusical dan weet ik dat het echt over is met de basisschooltijd, 20 jaar lang heb ik er met ze gelopen. Tijd voor een volgende fase.
Iemand nog kleenex over ? 😉

Hoe gaat het ermee?

Regelmatig krijg ik de vraag, hoe gaat het ermee? En ik moet zeggen , het gaat beter. Heel langzaam aan gaat het stukje bij beetje een stukje beter.
Ik had enorme last van migraine, mijn huisarts liet mij al op de praktijk komen, omdat ik zoveel hele zware medicijnen gebruikte. Morrend zat ik aan zijn bureau, en hij gaf droog de feiten weer. Uiteraard weet ik dat mijn medicijnen bijwerkingen hebben en dat het niet goed is om ze elke week te gebruiken maar als je zoveel pijn hebt en je met je hoofd door de muur wil of je gezin wel naar de maan kan schoppen dan..zijn de bijwerkingen even peanuts!

Ik ging praten met de maatschappelijke werkster van de praktijk. Dat was totaal geen succes. De goede mevrouw liet mij eerst 10 minuten langer in de wachtkamer zitten terwijl ze vrolijk een kop koffie stond te drinken en over flauwekul stond te praten. Dit hoorde ik , en ik heb er een hekel aan als je om 13.30 een afspraak hebt en de ander gaat dan nog eens om die tijd uitgebreid een kop koffie halen en over het weer staan kletsen. Toen ik binnen kwam vertelde ze dat ze de intake deed en ik dacht dat een andere mevrouw (die ik heel aardig vind) het vervolg zou doen. Later in het gesprek bleek dat zij de opvolgster was van de hele aardige mevrouw.
Een kwartier voor het einde van het gesprek ging ze een nieuwe afspraak plannen om vervolgens niet met het computersysteem over weg te kunnen en mij daarover vragen ging stellen…
Maar ..de grootste afknapper was dat ze mij totaal niet begreep. Toen ik vertelde dat ik regelmatig over mijn grenzen heen ging qua energie en dat dat kwam doordat ik alles zo goed wil doen gaf ze mij de tip om in de ochtend na de koffie 10 minuten langer te blijven zitten…dat zou enorm schelen.

Na een aantal dagen heb ik een nieuwe afspraak met de huisarts gemaakt en het gewoon verteld zoals ik het voelde, geen klik met de mevrouw en dat ik graag naar een andere hulpverlener wilde. Inmiddels kan ik terecht bij de psycholoog uit de adhd behandeling en dat voelt veel beter!

Vanuit het gezinsfront kan ik melden dat de oudste, haar bachelor diploma heeft gehaald! Onze mooie dame heeft haar diploma opgehaald en we hebben een heel leuk feestje hier thuis gehad met haar vriendinnen. Ze kan het diploma nu ophangen in haar eigen woonkamer want sinds een maand heeft ze een eigen flat. Na een relatie van bijna 6 jaar is ze toch alleen verder gegaan. We hebben haar geholpen met opknappen van haar leuke flat. Het is er heel gezellig, haar zusje en broertje hebben er al gelogeerd en ze begint nu echt te wennen.
Uiteraard was ze wel verdrietig, want ook al verbreek je de relatie zelf, het is toch geen feestje.

De middelste en jongste gaan gewoon door, met school en de middelste ook nog met haar werk. Meneer Williams is druk bezig met de veiligheid rondom zijn werk. Was ik vroeger blij met het “gewone”werk van Meneer Williams..schrik ik deze dagen als er weer een melding komt van mishandeling op het spoor. Wees blij dat hij machinist is zei laatst iemand, maar Meneer Williams blijft echt niet in zijn cabine zitten als er een collega wordt mishandeld..

En over een maand gaan we naar Denemarken! Daar hebben we al enorm veel zin in. Een huisje aan zee , heerlijk!! En ook al schrijf ik niet veel bij uw blogs, ik volg ze wel!