De storm

Het nadeel van een storm is dat je m vaak te laat ziet aankomen. Ook omdat we eigenlijk de tekenen aan het negeren waren, omdat we het zo geweldig hadden gehad op vakantie en in een soort bubble zaten.
Zo’n bubble van, wat is alles toch goed en gezellig ;-), een roze wolk waar we knetterhard van af werden gehaald.

Het begon met een etentje waar Meneer Williams enorm ziek van werd, kan gebeuren dachten wij. Toen kreeg ik keelklachten, niet een beetje, maar echt zo schor als een kraai werd ik. En duizelig en zeer moe. En ik melde mij bij de huisarts met knieklachten. De huisarts constateerde een runnersknie, met ontsteking erin.
Rust maar in beperkte mate, wel zwemmen en fietsen maar niet te veel wandelen.

De schorre kraaienstem werd een enorme verkoudheid met veel koorts en Meneer Williams deed vrolijk mee. Dat is o zo geen goede combinatie, twee zieke mensen 😦
Gelukkig redde netflix ons, met de serie Prison break en keken we maar veel afleveringen (lang leve grote kinderen).

Maar daar was het ineens weer..de ex met zijn geweldige manier van met zijn dochters omgaan. Via een groepsapp liet hij weten te gaan trouwen. De middelste was compleet overstuur. Waarom had hij het haar niet gewoon gezegd? Hij had haar toch wel gewoon kunnen vertellen dat hij dat ging doen. Niet het feit was vervelend ,maar de manier waarop.
Diep bedroefd, zwaar teleurgesteld konden wij weer alles uit de kast halen om haar op te beuren, om haar te laten zien dat het niet haar lag, dat iemand was zoals ie was..

En zo zaten wij ineens midden in de storm, die onze bubbele verdreef en vele irritaties op riep in huis. Inmiddels hebben we de storm weer doorstaan. Knappen we alle twee weer op, heeft de middelste besloten om niet naar de trouwerij te gaan en hopen wij dat onze bubble weer terug komt, want het beviel ons zo goed, op de bubble.

Advertenties

Werkplek

Sinds ik thuis ben , zie ik mijn thuis als een werkplek. Daar organiseer ik alle afspraken, ik zorg voor het huishouden en mijn hoek in de bank is mijn “kantoor”. Daar bedenk ik mijn haakpatronen, leuke recepten, gezellige uitjes en kijk ik mijn series.
Mijn werkplek is natuurlijk een groot woord want ik heb uiteraard huisgenoten maar die mogen er ook gebruik van maken 😉

Maar het liefst niet de hele dag, ik stel prijs op een paar uur rust op een dag. Complete rust, zonder ingevingen, wilde ideeen of storingen. En dan gedij ik het beste. Ik vind andere mensen heel aardig maar ik heb gewoon tijd nodig voor mijzelf.
Nu is dat best moeilijk hier in huis met een kind wat naar school gaat en een ander kind wat ook naar school gaat maar op andere tijden en Meneer Williams die wisselende uren werkt.

Nu loopt de vakantie op zijn einde voor Meneer Williams en ik merk dat dat goed is. Ik ga mij namelijk vreselijk ergeren aan de meest gewone dingen. Dat hij zo gezellig is, want wat Meneer Williams zijn sterke punt is voor mij, is daarbij ook mijn valkuil.
Meneer Williams loopt op vrije dagen over van de energie. Wil dan allemaal gezellige dingen doen. En op zekere hoogte vind ik dat leuk maar ik wil dan ook graag weer mijn rust terug.
Even geen enorme energieboosten over mij heen.

Gisteren ging hij de poort van onze tuin verbouwen. Heel nuttig, maar dat gaat met zoveel testoseron gepaard..alle wilde lawaai makende apparaten komen uit de kast. De poort naar de straat staat de hele middag open. De honden zijn onrustig en ik kan niet eens rustig in mijn kantoor zitten.Gisteravond tijdens het eten, kondigde hij vrolijk aan dat hij na het eten nog ff verder ging.
En toen dacht ik..nee..nu is het genoeg. Ik vind dat heel moeilijk maar ik wilde gewoon rust.

Vandaag heeft hij ook weer wilde plannen en ik heb mij bedacht dat het nog maar 2 dagen is en dan gaat ie weer aan de slag. Kan ik weer mopperen dat er allemaal karweitjes blijven liggen 😉

Zwemmen

Wij zijn alle drie waterratten en omdat het nog te koud was om in de zee te zwemmen, besloten we naar het zwembad te gaan in Denemarken.
De mevrouw van de plaatselijke vvv had gezegd dat het een groot zwembad was met glijbanen, en omdat wij toch wel veel zwembaden zien in ons leven hadden we in ons hoofd een beeld gevormd.
Onze Leopold (de tomtom) bracht ons voor de deur van een leuk zwembad , qua tijdbeeld iets uit de jaren 80.
Is dit wel het goede adres vroeg de jongste nog voorzichtig maar bij navraag bleek dit het zwembad te zijn.

We kochten een kaartje, legde aan de kassa uit dat we Nederlanders waren en kregen een geweldige aardige uitleg. En toen scheidde de wegen van Meneer Williams en de jongste en mij. Hele aparte kleedkamers maar ach, s”lands eer, s”lands wijsheid.
Enthousiast liep ik de kleedkamer in op zoek naar een omkleedhokje..geen omkleedhokjes?? Op zoek naar een grote kleedkamer dan maar..ik vond een soort ruimte zonder deuren en besloot mij daar om te kleden.
Ik ruimde mijn spullen op en liep naar de doucheruimte. Daar hing een plaat van een poppetje wat zich enorm aan het wassen was en ik begreep dat je je eerst goed moest douchen. Nu deed het poppetje op het plaatje het wel heel grondig dus ik dacht dat zel wel zo”n plaatje zijn waar het goed duidelijk op wordt gemaakt.

Toen ik naar de wc liep zag ik ineens een blote mevrouw, haar badpak aanhijsen. Ik vond het wel bijzonder maar goed ik ben niet bang voor blote mevrouwen dus liep vrolijk het zwembad in.
Daar stonden de anderen al op mij te wachten en we doken een zwembad in. Wat een gedoe he zei Meneer Williams tegen mij, dat wassen. Dat wassen? Oo je bedoelt het douchen voor die tijd, zei ik. Ik vertelde hem van de mevrouw in het badpak en hij keek mij aan.
Heb jij niet bloot gedoucht? En je helemaal gewassen, en je haren. Ik begon vreselijk te lachen, ja ja..(ik ken Meneer Williams inmiddels wel..die houdt van een gebbetje) maar het bleek dus echt zo te zijn.

Ook de jongste Williams mengde zich in het gesprek dat hij het maar vreemd vond en inmiddels vielen er allerlei kwartjes. Het zwembad begon vol te lopen en ik moest mij gaan aankleden. In de douche aangekomen stonden er allemaal blote meisjes en dames zich uitgebreid te douchen. Ik voelde mij echt zo misplaatst.
Snel dook in de kleedruimte in waar ik een preek kreeg van een Deense mevrouw dat ik mijn badpak onder de douche had moeten uittrekken nu maakte in de vloer nat.
Mijn schoenen stonden ook al in de niet schoenen zone. Ik legde keurig uit dat ik een Nederlandse was en dat ik het allemaal niet goed begreep. Ze draaide gelijk bij en legde alles netjes uit.

Toen we s”avonds op de bank lagen en we inmiddels de slappe lach hadden over ons zwembadavontuur, zei ik hikkend van de lach, het moest er nog bijkomen dat je je voeten in zo”n bad moest stoppen om te desinfecteren. Uiteraard bleek dat bad er wel te zijn geweest maar ik er straal langs te zijn gelopen.
Ze zullen in het zwembad wel gemopperd hebben op die “vieze”Nederlanders 😉

Denemarken

Na een heerlijke week Denemarken zijn wij weer thuis. Uitgerust, met heel veel energie van het vele lachen, met veel nieuwe inzichten in een andere cultuur en gebruiken.
Het was een ontzettende heerlijke vakantie, zo”n vakantie dat als je thuis komt en de eerste dingen weer op je pad komen dat je gelijk rechtsom keer wil maken.
Om lekker daar te genieten van ons mega rustige huisje, zonder buren, ergens op een grote heuvel met uitzicht op een prachtige baai.
De houtkachel die elke middag door de mannen werd opgestookt en dan heerlijk opgekruld op de grote bank te gaan liggen en genieten van de ondergaande zon.

Genoten van een prachtige bruisende stad, met zoveel bezienswaardigheden dat we onze ogen de hele dag uitkijken. Kopenhagen is echt een prachtige stad, ook een enorm vriendelijke stad. Nu vind ik de Denen in het algemeen hele aardige behulpzame mensen. En zo vriendelijk, zoveel vriendelijkheid heb ik in geen jaren meer mee gemaakt van mensen. Maar Kopenhagen bruist echt, van levendigheid en bezienswaardigheid.

En deze twee mannen waren mijn ultieme reisgezelschap. De jongste vond alles prachtig, was zo onder de indruk van het land, sprak binnen een paar dagen redelijk engels, wist hoe het deense geld omgerekend moest worden en genoot van de vele bezienswaardigheden.
Zijn enorme gevoel voor humor die naadloos aansluit bij de onze maakte dat ik maar 1 ding kan zeggen :topvakantie!!

Gewichtige zaken

Vorig jaar ben ik bijna 30 kilo kwijt geraakt, mijn hele garderobbe vernieuwd en vol goede moed ga ik elke dag door want ik ben er nog niet. Dat is namelijk te zien aan mijn bmi, die is nog niet goed dus eigenlijnk moet er nog meer vanaf maar op een of andere manier lukt het niet.
Ik eet gezond, ik sport drie keer in de week, ik loop met de honden, ik fiets, ik doe het huishouden, me dunkt dat ik genoeg beweeg als ik dat zo allemaal bij elkaar op tel.
Maar mijn teller blijft maar op het zelfde gewicht staan, soms iets eronder, soms iets erboven.

Misschien toch een gastric bypass dan maar bedacht ik mij ..en ging voorzichtig informeren of ik nog in aanmerking kwam ondanks dat mijn bmi onder de vastgestelde grens was gezakt. Dat kon en dat mocht en ik kreeg een pak papieren weer thuis gestuurd en ik mocht weer overal komen. En ik had een gesprek met een goede vriendin, die ook overgewicht heeft maar dat volledig geaccepteerd heeft. Ik vind dat zo enorm knap, echt waar. Die zei, als jij nu maar eens kon zien wat ik zag bij jou, en dat beaamde Meneer Williams ook.

Ik dacht ja maar…ja maar…en mikte alle papieren uiteindelijk weer in de prullenbak. Ik wil namelijk niet nog een keer onder het mes. Als het moet ,omdat er iets levensbedreigends is dan moet het. Maar om vrijwillig er te gaan liggen en alle risico”s die zo”n operatie meebrengt te ondergaan. Ik kan het niet.
Jaloers volg ik dames die het wel ondergaan hebben. Ik kijk naar hun slanker wordende figuren en denk, stel dat jij nu ook zo”n operatie doet , dan heb jij dat ook.Maar ik durf het echt niet.

En zo koop ik leuke kleren, die mij heel goed staan en kan ik vesten en shirten lenen van de middelste en eigenlijk denk ik heel vaak, ik vind het wel goed zo. Maar in mijn achterhoofd houd ik mijzelf wel voor, je loopt een risico voor suiker en voor een hoge bloeddruk en neem ik mij voor om mij dan te laten operen.
Ook lees ik veel over mislukkingen, enge verhalen van mensen die wel in maat 38 passen maar altijd sondevoeding moeten hebben of hun milt missen. Of nog erger ..overlijden..aan de gevolgen van de operatie.

Maar het allerergste vind ik de mensen die roepen dat het een kwestie is van een knop om draaien. Gewoon doen hoor, riep iemand laatst net als stoppen met roken..en zo werkt het dus ff niet. Eten moet je altijd, en tuurlijk je bent verantwoordelijk voor wat je naar binnen schuift maar je moet eten en roken, drinken, drugs noem het maar op…die hoef je niet te nemen.
En daarnaast vind ik nog iets heel erg..en dat zijn de mensen in maatje klein en gewicht bijna goed die dan roepen, meid ik ken je probleem, die 3 kilo die ik teveel weeg. Ik krijg het er niet af, je wilt niet weten wat ik er allemaal voor laat…

Die laatste club, daar glimlachte ik altijd vriendelijk tegen en wist weinig te zeggen maar dat is tegenwoordig anders. In eerste instantie negeer ik ze en begin over iets anders. Gaan ze door (want sommige zijn doordouwers hoor) dan vertel ik ze mijn verhaal, met cijfers en maten, ik heb gemerkt dat dit helpt. En niet dat ik hun probleem niet erken..maar ik heb gemerkt dat mensen maatje klein veel meer zeuren over hun gewicht e.d dan dikkere mensen. Die vinden het vaak heel vervelend, maar hebben moeite om er over te praten..zeker met maatje klein.

Ik pleit ook voor meer acceptatie, van de onze stevigere medemens, die niet er op zit te wachten om veroordeeld te worden, want dat doet ie zelf al, elke dag, elk uur, elke maaltijd…

Prachtige dag

De aanleiding om naar Den Haag te gaan was niet leuk, de vader van mijn vriendin was overleden. Haar ouders wonen sinds jaar en dag in een mooie kustplaatst tegen Den Haag aan en de crematie ging daar dus ook plaats vinden.
De plechtigheid vond laat in de middag plaats, en zo stelde Meneer Williams voor om eerder naar Den haag te gaan om iets samen te doen.

Onze keus viel op panorama Mesdag, beide waren we er als kind geweest en het best indruk gemaakt maar we wilden het ook graag als volwassenen ervaren.We zoefden naar Den haag, reden met open monden rond in de buurt van panorama mesdag. De gebouwen en huizen, prachtig.
Panorma mesdag was prachtig, we vonden de schilderijen geweldig en het was er erg rustig. Het is geen museum om uren rond te hangen maar dat hadden we ook zo ingepland.
Het is grappig dat je als kind eigenlijk wel kijkt naar dingen, maar als volwassenen heb je veel meer het geduld om rond te kijken en op details te letten. En tegenwoordig is er een virtuele rondleiding bij die het ook leuk maakt omdat je elk detail naar voren kan halen.

Na Panorama Mesdag lag er een nog een “gat”van 2 uur tot aan de plechtigheid en we besloten naar het strand te rijden in Kijkduin. Het weer zat ons ontzettend mee. De wind was hard maar de zon scheen en was zelfs warm. We hebben heerlijk gewandeld aan zee, wat gedronken in een strandtent.
En met moeite namen we afscheid van de zee.

De plechtigheid vond plaats in een prachtig crematorium. Nu vind ik dat geen plekken waar ik van denk, kom laat ik ze eens wat vaker bezoekenn, maar dit crematorium lag prachtig. Vooral omdat ik eigenlijk er van uit ging dat het wel een kil gebouw midden in een druk gebied zou zijn. Het lag helemaal midden in een bos.
De plechtigheid was mooi, het verdriet van mijn vriendin en haar familie was aangrijpend. Maar iedereen die sprak,gaf aan dat de vader nu rust had. De goede man had zijn hele leven gereist, gefeest, gewerkt, lief gehad en was gaan dementeren. De laatste jaren was hij niet meer de man die hij was. Dat hadden wij ook gezien, en nu was hij 84, en eigenlijk zo weggeleden uit het leven door een hartstilstand.

Na de plechtigheid vlogen we door naar Zoetermeer om bij een andere vriendin te genieten van zelfgemaakte kippensoep. Het medicijn tegen alles;-). Het was enorm gezellig en warm.
Laat in de avond rolden we ons bed in, wat een dag, een dag met een lach en een traan.