Feest

Beste korfbalvereniging,

Wat een feest he, gisteravond! Het dak ging eraf! De dj had er enorm zin in, en deed ook zijn uiterste best. Wel tot 1 uur s”nachts!
En dat was nog niet alles, toen stopte de hardcore muziek, die daarvoor een uur lang had gedraaid, en waren de feestgangers onder invloed van de muziek en drank helemaal door het dolle heen. Ze gingen gewoon zelf door, ze schreeuwden, ze sloegen op de tafels, en ze renden buiten rond als een kip zonder kop.
Alleen maakt een kip dan geen geluid meer maar hier werd geluid geproduceerd voor..ik weet niet hoeveel.

En toen, spelbrekers, werden de omwonenden geirriteerd, ze wilden eigenlijk eerst zelf er naar toe maar bedachten zich dat dat geen goed idee was. Ze belden de politie, die eerst ging staan luisteren voor het huis van die vervelende klagers om toen als een speer naar de hoek te racen om het feest te beeindigen.
Gelukkig begon toen het feest pas echt goed, want de feestgangers moesten naar huis, via lantaarnpalen, met fietsen tegen van alles en nog wat aan, gingen ze naar huis.
Hoezo dat anderen mensen slapen, en eigenlijk het goed zat waren dat geschreeuw en gebral…we hebben maar 1 keer per jaar feest en dat zullen jullie ook weten hoor!

Schreewend en gillend trokken ze door de straten, en toen tegen 4 uur ,werd het stil. Kunnen de bewoners weer voor een jaar bijkomen van dit feest. Want dat er meerdere feesten en feestjes worden gegeven, daar staat men niet bij stil.
Maar korfbalvereninging..jullie hebben lol gehad! En daar gaat het om!

Vriendelijke groet van jullie stilte minnende buren.

Verdedigen

Eigenlijk ben ik mijn roeping misgelopen, ik had advocaat moeten worden. Ik kan namelijk enorm goed verdedigen. Niet alleen mijzelf, ook anderen, daar ben ik een ster in geworden door de jaren heen. Zelf ben ik mijn daar niet zo bewust van geweest maar na een aantal sessies bij de psychologe , vertelde zij mij hoe geweldig ik dit kan.
“Je hebt een enorme zelfreflectie en je weet heel goed wat mensen hun drijfveren zijn en je hebt altijd overal begrip voor..maar (uiteraard daar was de maar..) voor jezelf heb je weinig begrip en oordeel je erg hard. En elke keuze die je maakt, verdedig je netjes met allerlei argumenten.”

Van de leuke psychologe krijg ik elke week een opdracht mee en de opdracht deze keer was om mij niet te verdedigen. Makkie riep ik gelijk uit,want..nee zei de psychologe niet verdedigen, gewoon doen.
Gisteravond zaten wij in een kennismakingsgesprek met de jongste op zijn middelbare school. De mevrouw tegenover ons ging allerlei vragen stellen en de jongste moest antwoorden en mocht vragen of wij bij wilden springen als hij het niet meer goed wist.

De mensen naast jou zijn..de mevrouw keek de jongste verwachtingsvol aan..mijn vader en moeder. Mijn moeder is thuis en die doet de was en kookt. Er viel een stilte, ik zat op mijn handen. De mevrouw keek de jongste aan, dus jouw moeder is huisvrouw.
Het ging mij door merg en been, maar toen zei Meneer Williams ineens , mama is niet zomaar thuis he.
De mevrouw keek mij ineens vragend aan en ik vertelde haar dat ik onderwijzeres was maar afgekeurd thuis zat. In mijn hoofd buitelde allerlei verdedegingszinnen. Mag ik vragen zei de mevrouw vriendelijk, en als ik te ver ga zegt u het maar waarom u thuis zit.
Wederom buitelde het in mij hoofd maar, in mijn achterhoofd de pscyhologe..ik heb ME/CVS.

De mevrouw keek de jongste aan, dat is niet makkelijk want dat betekent dat je vaak thuis moet bijspringen. De jongste knikte, je bent vast gewend dat niet alle dagen lopen zoals ze moeten lopen. Wederom knikte de jongste.
Maar zei ze toen op een samenzweerdigere toon, soms ook wel erg leuk he, omdat mama er altijd is. En dat je dus ook wel eens lekker op de bank kan kruipen bij je mama. De jongste knikte heel blij want dat is namelijk wel het voordeel van het thuis zijn.

Het gesprek kabbelde voort en toen we naar huis reden was ik erg tevreden over mijzelf. Het was ook een enorme succeservaring want ik had mij niet eens hoeven uitleggen of verdedigen. Nu snap ik wel dat niet iedereen je altijd direct begrijpt maar dit was toch wel erg prettig.
Het scheelt ook bergen energie en daar is het toch om te doen!

Leeg nest

Ineens heb ik een weekend een heel leeg nest. De middelste is met haar nichtje naar Brussel naar het concert van one direction, en de jongste is op kamp met groep 8 naar Vlieland.
De hele week had ik 2 hieperdepieper kinderen die elkaar ook nog eens in de haren gingen zitten door de spanning.
Gisteravond kon ik ze wel weg kijken, ik viel uit en daarna was het even stil en rustig.

Vanmorgen waren ze weer allebei zo vrolijk en druk. Ik bracht met de oudste de jongste weg, een druk jongetje wat helemaal achterin de bus ging zitten. Vrolijk met zijn vriendjes in de weer en o zo veel zin in het kamp.
De middelste sprong bij haar oom en tante in de auto met een snelheid van het licht met ook zoveel zin in een weekend Brussel.

Een andere moeder, van 5 kinderen, had dit weekend er ook nog maar eentje thuis en die klaagde dat ze zich geamputeerd voelde. En dat begreep ik wel een beetje. Druk zorgend door de hele week en jaar en noem maar op ben je al die drukte die een gezin meebrengt ,gewend en het is gewoon voor je.
Ik mekker, roep dat als ik alleen ben met Meneer Williams het vast heerlijk zal zijn maar als het dan ineens zo is dan voelt het gek aan.

Gelukkig was de oudste er en zijn we samen op stap geweest, we hebben heerlijk gewinkeld en samen bij haar thuis genoten van de lunch maar toen dacht ik ineens. Ik wil naar huis, ik wil lekker genieten van de rust.
Van een opgeruimd huis wat langer opgeruimd blijft dan een uurtje 😉 en van de rust aan mijn hoofd.
Want hoe leuk ik het ook vind, moeder zijn en de spil van het gezin en noem maar op..wat heerlijk zeg dat ik gewoon mijn dingen kan doen zonder dat er iets gebeurd of moet of rekening mee gehouden moet worden.

Behalve met de boodschappenman die nog even langs komt en Meneer Williams ligt dit weekend blanco voor mij open. Ineens denk ik wat ga ik allemaal doen, ga ik nu even daar langs of ga ik dat doen of..
Ik typ een blog, ik wens jullie allemaal een fijn weekend en ga dan offline..met een haakwerkje, netflix en wat er nog meer op mijn pad komt 😉

De legging

Sinds het grote afvallen draag ik meer jurken. Ik vind ze heerlijk zitten en ze staan ook nog eens leuk. In de winter draag ik er een legging onder. Ik heb inmiddels vele kleuren leggingen en ik vind ze heerlijk zitten.
Een panty vind ik ook erg mooi, maar ik ben enorm allergisch voor de lycra die in sommige panties zitten.
Ik heb dan het gevoel alsof ik in een bos brandnetels heb liggen rollen, en dat niet alleen ,mijn benen zien er ook zo uit.
Dagen ernaar krab ik nog steeds aan mijn benen, dus dat is geen succes voor mij.

Er zijn wel lycra vrije panties, ik heb er daar ook een paar van, maar die zijn over het algemeen wat duurder en zijn ook dof om te zien. Ik vind juiste het mooie van panties dat ze zo glanzen en zo glad aanvoelen.
Dus een legging 😉

Maar daar kwam de zomer aan en vele jurken kon ik best doordragen maar wat doe ik er dan onder? Ik heb namelijk last van schurende bovenbenen. Op een mooie zomerdag zonder bescherming kan ik mijn huid helemaal kapot lopen tussen mijn bovenbenen.
Het lycra effect zal ik maar zeggen. Het lopen vergaat je dan snel en ik dacht altijd dat mensen met dunnen benen hier geen last van hadden. Niets is minder waar, de dunne benen dames kunnen hier net zo veel last van hebben.

En daar kwam de driekwart legging..ik vind het geen mooi kledingstuk en vooral in het wit is het een veelbesproken kledingstuk.
Er werd zelfs een facebookgroep opgericht tegen de witte driekwart legging. Nu vind ik dat zelf veel te ver gaan maar ik ben eerlijk, ik vind het ook geen mooi kledingstuk. Handig, dat is het zeker en makkelijk ook, want je kunt m zo onder je zomerjurk dragen en je bovenbenen zijn dan beschermd. Helaas ook je onderbenen voor een deel dus echt mooi kleuren doe je ook niet. Maar ja, kiezen tussen twee kwaden in dit geval.

Vorig jaar had de oudste een bruiloft midden in de zomer. Het was heel warm en de oudste had een heel schattig jurkje gekocht. Ze showde hem aan ons met legging. Wij waren unaniem, weg met die legging. Een panty was echt veel te warm maar wat dan?
En daar was de kennis ,die toen ik het probleem zo tijdens een kopje thee ter sprake bracht met het idee van een sarah sweetie.

Een watte…een sara sweetie, dat is een soort langere onderbroek maar het verdient totaal niet de naam. Het is een prachtig kledingstuk. Het zit heel comfortabel, veel dunner dan een legging of een fietsbroekje (wat ook veel wordt gebruikt) en daarbij ook nog eens in hippe printjes met een kanten rand.
De oudste zweert er inmiddels bij en ook ik draag met dit mooie weer, mijn sarah sweetie. De benen zijn nog heel wit maar dat gaat vast veranderen nu ik met blote benen onder de jurk wandel en fiets.

En zo ziet mijn sarah sweetie eruit. Ik draag het met heel veel plezier en heb alle leggingen opgeborgen tot het weer koud en herfstig weer wordt.
Soms kan een mens zo gelukkig worden van een relatief klein kledingstuk 😉

De reunie

Wat is dat toch tegenwoordig met al die reunies? De uitnodigingen vliegen mij om de oren. De zesde klas wil gezellig bijeen komen, en de soosclub van de middelbare school wil bijeenkomen , noem maar op.
Ik krijg allemaal vriendschapsverzoeken van mensen die ik soms 40 jaar niet meer heb gezien en gehoord (gelukkig in sommige gevallen;-).
En ik ben uiteraard een enorme spelbreker want ik kom niet.

Ik zie totaal het nut er niet van, ik zie het niet als een social event of wat dan ook. Ik denk dat ik nog een betere band heb met mijn blogrelaties dan met deze mensen. En wat moet ik ze gaan vertellen, even 40 jaar in een notendop, of gaan we dan allemaal leuke herinneringen ophalen.
Weet je nog dat ze altijd tegen jou zeiden, wat klets je veel, of jij had van dat mooie lange haar. Deze kreeg ik laatst te horen via een privebericht, jij was al zo snel vrouwelijk en wij waren nog van die magere planken.
Ik kan daar heel veel nadelen van op noemen die ik heden ten dage nog voel en daar heb ik geen zin in.

Ik heb geen zin om als een zure cynische dame daar rond te lopen. Want ik vond het namelijk geen leuke tijd, dat lag vooral aan mijn thuissituatie. Ik voelde mij altijd buiten de groep staan, en ik was wanhopig op zoek, naar van alles.
Die reunie kan mij daarom gestolen worden.

Sommige mensen vind ik nog wel heel leuk, eigenlijk maar eentje, en daar spreek ik gewoon mee af. Wij kunnen kletsen net als vroeger, met een grote bak thee en we lachen heel veel. En we delen in het dagelijkse leven ook nog een chronische ziekte, dat maakt dat we in het heden een raakvlak hebben.
En samen kletsen we en lachen en praten we over al die mensen van vroeger, waar we o zo blij van zijn dat we ze niet meer zien 😉

Ik meld mij altijd keurig af bij die reunies en tegenwoordig zeg ik gewoon waarom ik niet kom. Een van de organisatoren reageerde zeer wonderbaarlijk op een afmelding.
” Ik wil mij afmelden voor de reunie, ik heb weinig energie en wil dit graag benutten voor andere dingen. Oo wat jammer, heb jij ook chronische bijnieruitputting?”
Even was ik compleet van het pad van…eh..nee ik heb me/cvs. Aha dat heeft mijn nicht ook, die is door anders te gaan eten helemaal genezen.
Jij ook een goede dag he, organisator!